Το Παλάτι του Καθρέφτη

  

 

Σε έναν τόπο πέρα από τον χρόνο, ζούσε ένας πανίσχυρος Βασιλιάς. Η δύναμή του ήταν τέτοια που η φωνή του γινόταν νόμος, το βλέμμα του φόβος, και η σκιά του σκέπαζε ολόκληρες χώρες. Κανείς δεν τολμούσε να τον αντικρίσει κατάματα. Οι εχθροί του έπεφταν νεκροί μόνο στο άκουσμα του ονόματός του.
Κι όμως, ο Βασιλιάς ήταν δυστυχισμένος.
Μέσα του υπήρχε ένα κενό που καμία κατάκτηση δεν μπορούσε να γεμίσει. Μια αίσθηση ματαιότητας που δηλητηρίαζε κάθε νίκη. Οι σοφοί της αυλής δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Οι θεραπείες τους ήταν λόγια κενά.
Μια μέρα, ένας γέρος ζητιάνος εμφανίστηκε μπροστά στην πύλη του παλατιού. Οι φρουροί τον κυνήγησαν, αλλά εκείνος, σαν αέρας, γλίστρησε ανάμεσά τους και βρέθηκε μπροστά στον θρόνο.
«Πώς τόλμησες;» βρυχήθηκε ο Βασιλιάς, και το παλάτι σείστηκε.
Ο ζητιάνος χαμογέλασε ήρεμα. «Ήρθα να σου δείξω κάτι, Βασιλιά μου. Κάτι που κανένας εχθρός δεν μπόρεσε ποτέ να σου δείξει.»
Ο Βασιλιάς, γοητευμένος από την αφοβία του γέρου, τον άφησε να μιλήσει.
«Υπάρχει ένα μέρος», είπε ο ζητιάνος, «ένα αρχαίο παλάτι, χτισμένο ολόκληρο από καθρέφτες. Το παλάτι της Αλήθειας. Αν μπεις εκεί και σταθείς στο κέντρο του, θα δεις τον πραγματικό σου εαυτό. Κανείς δεν μπήκε ποτέ και βγήκε ίδιος. Μα ελάχιστοι τολμούν να μπουν. Εσύ, που είσαι ο πιο ισχυρός, θα τολμούσες;»
Η περηφάνια του Βασιλιά ξύπνησε. Διέταξε αμέσως να τον οδηγήσουν εκεί.
Μετά από μέρες ταξιδιού, έφτασαν μπροστά σε ένα παλάτι ολόλαμπρο. Οι τοίχοι του ήταν καθρέφτες, η οροφή καθρέφτης, το πάτωμα καθρέφτης. Ο ζητιάνος έμεινε έξω.
Ο Βασιλιάς, γεμάτος περιέργεια και αλαζονεία, μπήκε μέσα. Και τότε συνέβη κάτι φρικτό.
Αντίκρισε τον εαυτό του... όχι έναν, αλλά χιλιάδες. Παντού γύρω του, το είδωλό του. Αλλά αυτά τα είδωλα δεν τον κολάκευαν. Δεν ήταν η εικόνα του παντοδύναμου ηγεμόνα που ήξερε.
Στον έναν καθρέφτη είδε τον φόβο του. Στον άλλον τη μοναξιά του. Πιο πέρα, την απληστία που τον έτρωγε. Αλλού, την αγωνία του θανάτου που προσπαθούσε να ξεχάσει με τις κατακτήσεις. Είδε τη ματαιότητα, την οργή, την αδυναμία.

Ο Βασιλιάς τρόμαξε. Έβγαλε το σπαθί του και χτύπησε με μανία τους καθρέφτες.
«Θα σας καταστρέψω! Είμαι ο ισχυρότερος! Δεν μπορείτε να με κοιτάτε έτσι!»
Μα κάθε φορά που χτυπούσε έναν καθρέφτη, αυτός δεν έσπαγε. Απλώς, το χτύπημα γυρνούσε πίσω του και τον πλήγωνε τον ίδιο. Κι αντί να εξαφανίζονται οι εικόνες, πληθαίναν. Η οργή του γινόταν χίλιες οργές, ο φόβος του χίλιοι φόβοι.
Εξουθενωμένος, αιμόφυρτος από τα δικά του χτυπήματα, σωριάστηκε στο κέντρο του παλατιού.
Τότε, άκουσε μια φωνή. Δεν ερχόταν από πουθενά, ήταν μέσα του. Η φωνή του ζητιάνου, αλλά και δική του ταυτόχρονα.
«Η δύναμη που νόμιζες ότι είχες, βασιζόταν στο ότι οι άλλοι σε κοιτούσαν με φόβο και υπακοή. Εδώ, δεν υπάρχει άλλος. Μόνο εσύ. Δεν μπορείς να διατάξεις έναν καθρέφτη, δεν μπορείς να τρομοκρατήσεις το είδωλό σου, δεν μπορείς να κατακτήσεις τον εαυτό σου με την βία. Κάθε χτύπημα που δίνεις, σε σένα γυρνάει.»
Ο Βασιλιάς κοίταξε γύρω του. Τα είδωλα δεν είχαν φύγει, αλλά τώρα δεν τον απειλούσαν. Απλά υπήρχαν. Ήταν εκεί. Ησυχα. Σαν προσκλήσεις.
«Τι να κάνω;» ψιθύρισε, για πρώτη φορά στην ζωή του χωρίς εξουσιαστικό τόνο.
«Τίποτα», είπε η φωνή. «Κάθισε. Κοίτα. Αποδέξου. Αυτή είναι η μόνη πραγματική δύναμη. Να μην χρειάζεται να καταστρέψεις τίποτα, γιατί δεν φοβάσαι πια αυτό που βλέπεις.»
Και ο Βασιλιάς έμεινε εκεί, στο παλάτι των καθρεφτών, για μέρες. Δεν ξέρουμε αν βγήκε ποτέ. Κάποιοι λένε πως βγήκε, αλλά ήταν πια αθόρυβος, γαλήνιος, και η δύναμή του ήταν τόσο μεγάλη που δεν χρειαζόταν πια να την αποδεικνύει. Κι άλλοι λένε πως το παλάτι ήταν πάντα άδειο, γιατί ο καθρέφτης δεν δείχνει τον βασιλιά ή τον ζητιάνο, αλλά αυτό που τολμάς να δεις.
Η φαινομενική δύναμη του "ισχυρότερου" είναι η ικανότητά του να επιβάλλεται στον εξωτερικό κόσμο. Όμως αυτή η δύναμη είναι εύθραυστη, γιατί εξαρτάται από την αναγνώριση των άλλων και τρέφεται από τον φόβο.
Η αληθινή, πνευματική δύναμη είναι η ικανότητα να σταθείς αμυντικός απέναντι στον εσωτερικό σου κόσμο. Να κοιτάξεις τον καθρέφτη της ψυχής σου και να μην χτυπήσεις. Να δεις τα σκοτάδια σου, τις αδυναμίες σου, τους φόβους σου, και αντί να τα πολεμήσεις, να τα αποδεχτείς. Γιατί μόνο όταν πάψεις να πολεμάς τον εαυτό σου, γίνεσαι ανίκητος.
Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να νικήσεις τους άλλους, αλλά να πάψεις να πολεμάς τον εαυτό σου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού