Η κατάνυξη είναι η αναπνοή της ψυχής, το φτερό που την ανυψώνει από τα γήινα στα επουράνια. Είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει τις σφραγισμένες θύρες της καρδιάς για να εισέλθει ο ακτίστος Φως.
Δεν είναι απλώς μία αρετή, αλλά το έδαφος το γόνιμο όπου όλες οι άλλες αρετές βλαστάνουν, ριζώνουν και καρποφορούν. Χωρίς αυτήν, η προσευχή είναι χαλκός ηχών, η νηστεία ξερό κλαδί, και η ελεημοσύνη άνθος χωρίς ευωδία.
Αυτός που θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του και να πατάξει τον παλαιό άνθρωπο, ας αναζητήσει πρώτα την κατάνυξη. Γιατί αυτή είναι ο καθρέφτης της ψυχής, όπου αντικρίζουμε όχι μόνο τους μώλωπες και τους ρύπους μας αλλά και την απέραντη αγάπη του Θεού που μας καρτερεί.
Χωρίς αυτή την θωριά, μένουμε τυφλοί και νομίζουμε πως είμαστε πλούσιοι ενώ είμαστε πτωχοί, πως είμαστε ενδεδυμένοι, ενώ είμαστε γυμνοί.
Μην αποκάμεις, λοιπόν, ψυχή μου, μην πικραίνεσαι για τη σκληρότητα της καρδιάς σου. Η κατάνυξη δεν γεννιέται από την άνεση, αλλά από τον κόπο. Κρούε την θύρα της αναισθησίας σου με τον κόπανο της μετανοίας. Φέρε στον νου σου τα πεσμένα οικοδομήματα της αμελείας σου, θυμήσου την αχαριστία σου προς τον Ευεργέτη, μέτρησε τις ώρες που έζησες σαν να μην υπήρχε Εκείνος. Και τότε, η χάρη θα επισκεφθεί την ταπείνωσή σου.
Και όταν έρθει η κατάνυξη, μην την φοβηθείς. Κι αν η καρδιά σου είναι πετρωμένη από την αμαρτία, εκείνη ως θεϊκό πυρ θα την μαλάξει. Τα δάκρυά σου, που στην αρχή μοιάζουν πικρά και καυτά ως στάχτη, γίνονται σταδιακά δροσισμός, λάδι παρηγοριάς, μαργαριτάρια άπειρης αξίας. Πλένουν όχι το πρόσωπο, αλλά το είναι ολόκληρο. Σβήνουν την δίψα της ψυχής που λαχταρά τον αληθινό της Νυμφίο.
Τι δεν κατορθώνει η κατάνυξη; Δαμάζει τον θυμό, μεταβάλλοντάς τον σε ζήλο θείο. Μεταστοιχειώνει τη σαρκική φλόγα σε πόθο άϋλο. Λιώνει τον πάγο της φιλαργυρίας. Ταπεινώνει τον τυφώνα της υπερηφανείας. Κάθε πάθος, ωσάν άγριο θηρίο, μπροστά στην δροσερή της πνοή τιθασεύεται και υποχωρεί. Αυτή ανοίγει διάπλατα τις θύρες της ψυχής για να υποδεχθεί το Άγιο Πνεύμα, και το Πνεύμα βρίσκοντας κατοικία καθαρή και καταδροσισμένη, αναπαύεται και φωτίζει τα μύχια του ανθρώπου.
Μακαρία η ψυχή που αξιώθηκε να γευθεί το μυστήριο της κατάνυξης! Γιατί ζει ήδη από την παρούσα ζωή την Ανάσταση. Περνά μέσα από την κόλαση της αυτογνωσίας και ανατέλλει στην αυγή του ελέους. Τα δάκρυά της γίνονται το βάπτισμα που την ανακαινίζει, το μύρο που ευφραίνει τον Δεσπότη, η προσευχή που ανεβαίνει ως θυμίαμα και φθάνει ως τον θρόνο της Χάριτος. Αυτή είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή για όσον θέλει να σωθεί. Αυτή είναι το μοναδικό εφόδιο για το ταξίδι προς την ατέρμονη Βασιλεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου