Η Νηστεία η δική μου.

  

Σήκωσα το βλέμμα και κοίταξα τον εαυτό μου. Είδωλο.
Και τότε κατάλαβα: Σαρακοστή δεν είναι να αδειάζεις το πιάτο. Είναι να αδειάζεις την ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το λάδι, εγώ σήμερα βάζω στο ράφι, ψηλά, εκεί που δεν το φτάνω, το λαδωμένο βλέμμα της καταλαλιάς.
"Δεν τρώω λάδι", λες. Κι εγώ αναρωτιέμαι: Πόσο λάδι έχουν τα λόγια μου, που γλιστράνε σαν φίδια και δαγκώνουν τον διπλανό;
Από σήμερα, νηστεύω το κουτσομπολιό.
Το στόμα μου ας μείνει αλάδωτο από το μέλι της συκοφαντίας. Ας πικρίσει, για να γλυκάνει η ψυχή.
Εσύ, που νηστεύεις το κρασί, εγώ αδειάζω το ποτήρι της ανυπακοής.
Αυτό το ζωηρό, κόκκινο κρασί του "εγώ θέλω", του "εμένα μου αρέσει", του "δεν υποκύπτω".
Ας διψάσω. Ας σκάσει ο λαιμός μου από την δίψα της ταπείνωσης. Γιατί το νερό της υπακοής είναι πιο γλυκό κι από το πιο παλιό κρασί. Νηστεύω το πείσμα μου.

Εσύ, που νηστεύεις το κρέας, εγώ πετάω από μέσα μου το πιο βαρύ φαγητό: τον εγωισμό.
Αυτό το χοντρό, δυσκολοχώνευτο κρέας, που με κάνει να μην χωράω στην αγκαλιά του άλλου, να μην λυγίζω, να μην ζητώ συγγνώμη.
Σαρακοστή μου είναι να γίνω χορτοφάγος στην υπερηφάνεια. Να μασήσω την πίκρα της συγνώμης και να την κάνω γλυκιά ταπεινοφροσύνη.
Εσύ, που νηστεύεις τα γαλακτοκομικά, εγώ κόβω το γάλα της υποκρισίας.
Αυτή τη λευκή, αγνή μάσκα που φοράω. Αυτό το θέατρο της αρετής. "Καλημέρα, πώς είσαι;" και από μέσα μου να βράζει η λάσπη.
Από σήμερα νηστεύω το ψέμα. Το ψέμα στους άλλους, το ψέμα στον εαυτό μου. Θέλω το γάλα της ψυχής μου να είναι αληθινό, έστω και αν είναι ξινό από τον πόνο.
Σαρακοστή, λοιπόν.
Η δική μου Σαρακοστή, η κρυφή.
Δεν μετράω μέρες, μετράω πτώσεις και σηκώματα.
Δεν ζυγίζω ψωμί, ζυγίζω λόγια.
Δεν στερούμαι τροφή, χορταίνω από Αγάπη.
Κι αν νηστέψω έτσι, τότε, το βράδυ της Ανάστασης, δεν θα ανάψω λαμπάδα. Εγώ ο ίδιος θα γίνω Φως