Άκου, ψυχή μου.

  

Μέσα στο αόρατο της σιγής,
εκεί που ο νους σταματά και η ανάσα προσεύχεται,
ανάβω το κερί της παρουσίας μου.
Λίγο λάδι, λίγη πίστη, μια φλόγα δανεική από την Άκτιστη Λαμπρότητα.
Δεν καίει, δεν τυφλώνει, μόνο θυμίζει…
πως είμαι κι εγώ σπίθα από Εκείνον.

Εκεί που η πληγή ανοίγει,
εκεί ας γίνω σπλάχνο οικτιρμών.
Εκεί που η σκιά χορεύει,
εκεί ας γίνω το Όνομα που διώχνει το κρύο.
Εκεί που ο άλλος σταυρώνεται,
ας γίνω εγώ η ανάσταση που δεν είδε ακόμα.

Γιατί η Ειρήνη δεν είναι δώρο που πέφτει…
είναι βάθος που ξυπνά.
Σπόρος άχρονος, θαμμένος στα έγκατα της ύπαρξης,
που μόνο όταν σπάσει ο εαυτός,
βγάζει ρίζα και γίνεται Παράδεισος.
Και τότε, ω τότε,
η ψυχή γεύεται την Αγάπη που δεν ζητά,
μα μόνο δίνεται.
Αθόρυβα.
Ατέλειωτα.
Σαν προσευχή που την είπε ο Θεός...

                                                                            Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού