«Συγχωρέστε με που σας κόβω», τους ψιθυρούσε, «μα πάτε στην Παναγία».

  

 

Ήταν ένα μικρό χωριό χτισμένο στην πλαγιά ενός βουνού, με σπίτια που κοιτούσαν το ένα το άλλο σαν να μοιράζονταν μυστικά. Εκεί ζούσε ο μικρός Δημήτρης, ένα αγόρι με μεγάλα καστανά μάτια και ψυχή τρυφερή σαν το κερί που έλιωνε αμίλητο μπροστά στις εικόνες.
Ο Δημήτρης είχε μια μόνο λατρεία, την Παναγία. Την έβλεπε κάθε Κυριακή στην εκκλησιά, ζωγραφισμένη πάνω στο ξύλο, με το βλέμμα της γεμάτο καλοσύνη. Η γιαγιά του, η γηραιά κυρα-Αρετή, του είχε πει πως ο Ευαγγελισμός είναι η μέρα που ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της είπε το μεγάλο μυστικό, και πως εκείνη τη μέρα, η Παναγία χαίρεται περισσότερο από κάθε άλλη.
«Είναι η γιορτή της ελπίδας, παιδί μου», του ψιθύριζε, καθώς έπλεκε το σταυρό της. «Και χαίρεται σαν της φέρνουν λουλούδια, σαν εκείνα που άνθισαν την άνοιξη μέσα στην καρδιά της».
Ο Δημήτρης αποφάσισε πως εκείνος θα της πρόσφερε τα πιο όμορφα λουλούδια. Όχι αγορασμένα από τον μπακάλη της γειτονιάς, ούτε κομμένα από τους κήπους που περιποιούνταν οι μεγάλοι. Θα της έδινε κρίνα. Άγρια κρίνα του βουνού, που φύτρωναν ψηλά, εκεί που το χώμα μύριζε μυστήριο και ο αέρας ήταν ακόμα παρθένος.
Για μέρες, πριν τον Ευαγγελισμό, ξυπνούσε πριν λαλήσει ο πετεινός. Τυλιγμένος με το παλιό του ζακετάκι, σκαρφάλωνε στα απόκρημνα μονοπάτια. Άλλοτε η δροσιά μούσκευε τα παπούτσια του, άλλοτε αγκάθια έσκιζαν τα χέρια του. Άλλες φορές, η ομίχλη τύλιγε το βουνό κι έπρεπε να προχωρά με το ένστικτο, σαν να τον οδηγούσε ένα αόρατο χέρι.
Τα κρίνα δεν ήταν εύκολο να τα βρεις. Ξεφύτρωναν μες στις ρεματιές, κρυμμένα κάτω από πουρνάρια, λες και φύλαγαν τον εαυτό τους μόνο για εκείνον που είχε την καρδιά να τα αναζητήσει. Ο Δημήτρης τα έβρισκε όμως. Τα μάτια του είχαν μάθει να ξεχωρίζουν το απαλό πράσινο του μίσχου τους ανάμεσα στη σκληρή βλάστηση. Κάθε φορά που εντόπιζε μια ομάδα από κρίνα, γεμάτα και ολάνθιστα, γονάτιζε δίπλα τους.
«Συγχωρέστε με που σας κόβω», τους ψιθυρούσε, «μα πάτε στην Παναγία».
Και τα έκοβε με προσοχή, φροντίζοντας να μην τραυματίσει την ρίζα, για να ξανανθίσουν του χρόνου. Τα τύλιγε προσεκτικά σε ένα υγρό πανί και τα έβαζε στο καλάθι του. Κανείς στο χωριό δεν ήξερε για το μυστικό του. Η μητέρα του νόμιζε πως έφευγε νωρίς για να βοηθήσει στον μύλο του γείτονα. Ο Δημήτρης δεν ήθελε να το μάθει κανείς. Ήταν ένα μυστικό ανάμεσα σε εκείνον και στη Μάνα του Ουρανού.
Το πρωί του Ευαγγελισμού, ο Δημήτρης σηκώθηκε πριν χαράξει. Είχε γεμίσει το καλάθι του την προηγούμενη μέρα. Τα κρίνα ήταν τόσα πολλά που το λευκό τους χρώμα έλαμπε μέσα στο λυκόφως. Τα είχε τακτοποιήσει με τέχνη, δίπλα-δίπλα, σαν να ήθελε να χωρέσει όλη την ανοιξιάτικη ομορφιά του βουνού σε μια μικρή λεκάνη.

Πήρε τον δρόμο για την εκκλησία. Το χωριό κοιμόταν ακόμα. Μόνο η καμπάνα άρχισε να χτυπά σιγά-σιγά, καλώντας σε όρθρο. Η εκκλησία ήταν μισοσκότεινη, με τα καντήλια να τρεμοπαίζουν σαν φωτιές που καίνε την προσευχή. Ο Δημήτρης προχώρησε ήσυχα, με βήματα μετρημένα, σαν να περπατούσε πάνω σε σύννεφα.
Στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Ευαγγελισμού. Εκεί ήταν η Παναγία, με το κόκκινο ύφασμα, και μπροστά της ο Αρχάγγελος, με τα φτερά ανοιχτά. Ο Δημήτρης κοίταξε το πρόσωπό Της. Του φάνηκε πως το βλέμμα Της ήταν πιο γλυκό εκείνο το πρωί, σαν να Τον περίμενε.
Με τρεμάμενα χέρια, άρχισε να βγάζει τα κρίνα από το καλάθι. Δεν είχε βάζο, ούτε ακριβό ανθοδοχείο. Είχε μόνο την αγάπη του. Τοποθέτησε τα πρώτα κρίνα στην βάση της εικόνας, στηριγμένα πάνω στο ξύλο. Έπειτα άλλα, και άλλα. Δεν βιαζόταν. Τακτοποιούσε το κάθε λουλούδι σαν να ήταν πολύτιμο στολίδι για το πιο αγαπημένο πρόσωπο του κόσμου. Τα άσπρα κρίνα σκύβανε απαλά, σαν να προσκυνούσαν κι εκείνα.
Όταν τελείωσε, έκανε ένα βήμα πίσω. Η εικόνα είχε μεταμορφωθεί. Τα λευκά άνθη πλαισίωναν την Παναγία και τον Αρχάγγελο, δημιουργώντας ένα ολόκληρο λιβάδι από αγνότητα. Το φως από τα καντήλια καθρεφτιζόταν πάνω στα πέταλα, κάνοντάς τα να λάμπουν σαν αστέρια. Η μυρωδιά τους, εκείνη η βαθιά, γήινη και συνάμα ουράνια μυρωδιά, γέμισε όλο το ιερό.
Ο παπάς, που μπήκε κρυφά για να ετοιμαστεί, σταμάτησε έκπληκτος στην πόρτα. Είδε το παιδί γονατισμένο, με τα χέρια διπλωμένα, να ψιθυρίζει μια προσευχή που μόνο εκείνος και η Παναγία μπορούσαν να ακούσουν. Δεν είπε τίποτα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, γιατί κατάλαβε πως μπροστά του δεν είχε απλώς λουλούδια, αλλά μια ολόκληρη καρδιά ανοιγμένη σαν μπουμπούκι.

Αργότερα, όταν μαζεύτηκε όλο το χωριό, οι γυναίκες ψιθύριζαν συγκινημένες.

«Ποιος έφερε αυτά τα κρίνα; Δεν είναι από κήπο, είναι βουνίσια. Λες και τα μάζεψαν άγγελοι».

Η γηραιά κυρα-Αρετή, η γιαγιά του Δημήτρη, χαμογέλασε. Κοίταξε το εγγόνι της που στεκόταν ταπεινά σε μια γωνιά, με τα χέρια του γεμάτα μικρές γρατζουνιές και το βλέμμα του καρφωμένο στην Παναγία. Δεν είπε λέξη. Δεν χρειαζόταν. Η καρδιά της ήξερε.

Εκείνη την μέρα, ο Δημήτρης δεν ένιωσε καμία κούραση. Τα σκισμένα χέρια του δεν πόνεσαν. Ένιωθε μόνο μια γαλήνη βαθιά, σαν εκείνη που νιώθεις όταν δίνεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις σε κάποιον που αγαπάς αληθινά.

Και λένε πως από εκείνη την χρονιά, τα κρίνα στο βουνό γύρω από το χωριό άνθισαν πιο πολλά και πιο όμορφα από κάθε άλλη φορά. Κι όταν φυσούσε το αεράκι του Ευαγγελισμού, μετέφερε μέχρι το καμπαναριό έναν ψίθυρο, λες και ολόκληρη η φύση έλεγε μαζί με τον Αρχάγγελο το αιώνιο «Χαίρε».

Και μέσα σε αυτό το «Χαίρε», χωρούσε ολόκληρη η αθώα, ανυστερόβουλη αγάπη ενός παιδιού που είχε μάθει πως η πιο μεγάλη ομορφιά δεν βρίσκεται στα λόγια, αλλά στα χέρια που προσφέρουν, στις πληγές που δεν πονάνε όταν τις δίνεις με αγάπη, και στα λευκά κρίνα που γίνονται προσευχή.