Ας μάθουμε να αγαπούμε, να σεβόμαστε και να στηρίζουμε τον ιερέα της ενορίας μας.

  

Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος συνηθίζει τόσο πολύ την ευλογία που έχει δίπλα του, ώστε παύει να τη βλέπει.
Έτσι και στην ενορία· ο ιερεύς που καθημερινά προσεύχεται, αγωνιά, τελεί τα Μυστήρια, μνημονεύει ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων, ακούει πόνους, σκουπίζει δάκρυα, πολλές φορές γίνεται ο πιο αδικημένος, γιατί θεωρείται δεδομένος.
Εύκολα θαυμάζουμε έναν ιερέα μακρινό, έναν λόγο που ακούμε από αλλού, μια μορφή που δεν γνωρίζουμε από κοντά.
Όμως τον δικό μας ιερέα, εκείνον που στέκεται κάθε Κυριακή μπροστά στην Αγία Τράπεζα για εμάς, συχνά τον κρίνουμε αυστηρά, τον πληγώνουμε με λόγια, τον μειώνουμε χωρίς να γνωρίζουμε τον κρυφό του αγώνα.

Κι όμως, αν κάποτε σιγήσει το θυμιατό, αν μείνει κλειστή η Ωραία Πύλη, αν δεν ακουστεί το «Μετά φόβου Θεού…», τότε θα καταλάβουμε πόσο μεγάλο δώρο ήταν να υπάρχει ιερεύς στην ενορία.
Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προειδοποιεί: «Θα έλθει καιρός που θα βαδίζετε μέρες για να βρείτε ιερέα».
Ας μάθουμε λοιπόν να αγαπούμε, να σεβόμαστε και να στηρίζουμε τον ιερέα της ενορίας μας.
Γιατί ο ιερεύς δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος ανάμεσά μας· είναι εκείνος που κρατά αναμμένη τη λαμπάδα της προσευχής για όλο το ποίμνιο.
Και όπου υπάρχει ιερεύς που λειτουργεί με πίστη, εκεί ακόμη ανασαίνει η ελπίδα του τόπου.