Στο μέσο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, και συγκεκριμένα την Γ’ Κυριακή των Νηστειών, η Εκκλησία σοφά και άγια υψώνει το αήττητο τρόπαιο, τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, το τρόπαιο της νίκης, προς προσκύνηση υπό των αγωνιζομένων πιστών.
Η σημερινή εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως αναφέρεται στη θαυματουργική ανεύρεση και στην παράδοση του Τιμίου Ξύλου στην Εκκλησία.
Ήταν 6η Μαρτίου του 326, όταν ήρθε στο φως ο ανεκτίμητος θησαυρός.
Συγκεντρώθηκε πλήθος πολύ, για να προσκυνήσει και η Αγία Ελένη παρέδωσε το Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο.
Ο Πατριάρχης τον ύψωσε ενώπιον του λαού, ο οποίος άρχισε να κράζει το «Κύριε, ἐλέησον».
Επειδή ο Μάρτιος εμπίπτει στη Σαρακοστή και η 6η του μήνα θα ήταν συχνά καθημερινή, όπου δεν τελείται Θ. Λειτουργία, οι Θεοφόροι Πατέρες, θέλοντας να εξάρουν το γεγονός κυρίως με τη Θεία Ευχαριστία, μετέθεσαν την εορτή της ανευρέσεως και πρώτης Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στην 3η Κυριακή των Νηστειών, που ονόμασαν Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και συνέδεσαν την εορτή με τον αγώνα μας κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή.
Πάνω στο Τίμιο Σταυρό άπλωσε τα χέρια του ο Δημιουργός των απάντων και αγκάλιασε κάθε πρόσωπο όλων των αιώνων.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ακολουθώντας την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, λέει ότι δεν κατέβηκε από τον Σταυρό ο Χριστός όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή βιαζόταν να αναστηθεί.
Ο Κύριος γενόμενος άνθρωπος και καταργώντας την αμαρτία που μας χώριζε ως φράγμα από το Θεό, δια του Σταυρού, μας προσέλαβε και μας έδωσε τη δυνατότητα να έχουμε πρόσωπο στην Βασιλεία Του.
Μπορούμε και βλέπουμε και πάλι το πρόσωπο του Θεού Πατρός. Ο άνθρωπος μπορεί και ζει ήδη από τώρα στα όρια του σώματος και της ψυχής του την παρουσία του ίδιου του Θεού.
Ο Σταυρός του Χριστού δηλώνει το εκούσιο Πάθος και τον θάνατό Του υπέρ της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους και ταυτόχρονα σηματοδοτεί και την κένωση του Χριστού που είναι και η δόξα Του
Με τη σοφία της Εκκλησίας, γνωρίζοντας πως οι άνθρωποι κουραζόμαστε εύκολα, απογοητευόμαστε και χάνουμε το θάρρος μας, μας ενισχύει διά του Τιμίου Σταυρού.
Ο δρόμος μας φαίνεται μακρύς. Οι τυχόν λογισμοί αμφιβολίας αρκετοί, για το αν καταφέρουμε να φέρουμε εις πέρας τον αγώνα μας κατά του διαβόλου και της αμαρτίας.
Διά του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού ο Χριστός εθριάμβευσε κατά των δυνάμεων του σκότους και κατά του ιδίου του διαβόλου «Κύριε, ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου,
τὸν Σταυρόν σου ἡμῖν δέδωκας» (Τροπάριο αίνων Κυριακής πλ. δ’ ήχου).
Τί είναι ο Τίμιος Σταυρός;
Α) είναι ο παγκόσμιος άμβωνας της αγάπης και της δικαιοσύνης του Θεού,
Β) είναι το αιώνιο σύμβολο της παντοτινής νίκης,
Γ) είναι το τρόπαιο της ειρήνης,
Δ) είναι η δύναμις η ακαταγώνιστος, δια της οποίας ο πιστός άνθρωπος νικά πάντοτε τις δυνάμεις του σκότους.
Ε) είναι πηγή ακένωτης και συνεχούς ευλογίας για τους ανθρώπους.
Στ) είναι το στήριγμα μας στις δυσκολίες της ζωής μας.
Ζ) είναι ο φύλακας όλης της οικουμένης, η παρηγοριά κάθε πονεμένου.
Η) το αξιότερο σημείο και σύμβολο της πίστεώς μας.
Θ) είναι η χαρά, η ασφάλεια και η δόξα της Εκκλησίας.
Η ζωή του χριστιανού είναι ζωή θυσίας και προσφοράς.
Ο πνευματικός μας αγώνας συνεχίζεται. Η εγκράτεια, η νηστεία, η περισυλλογή και η κατάνυξη, μέσω των ιερών ακολουθιών, των Προηγιασμένων Λειτουργιών, των Αποδείπνων, των Χαιρετισμών της Κυρίας Θεοτόκου, συνεχίζουν να δείχνουν τον δρόμο της μετανοίας και της απελευθερώσεως από τα πάθη που βαραίνουν την ψυχή και την εγκλωβίζουν στα μάταια και φθαρτά του κόσμου τούτου.
Όλοι μας καλούμεθα να σηκώσουμε τον προσωπικό μας σταυρό, με υπομονή και εγκαρτέρηση. Χωρίς σταυρό δεν υπάρχει ανάσταση.
Εάν δεν νεκρώσουμε τις αμαρτίες και τα πάθη, τα οποία καταδυναστεύουν την καρδιά μας, δεν θα μπορέσουμε να ενδυθούμε την κατά Θεόν αγάπη ούτε να ενωθούμε με τον Χριστό, ο οποίος είναι η πηγή της ζωής· και οι όποιες αγαθοεργίες μας θα είναι εύθραυστες και επίπλαστες, γιατί θα λείπει η σταθερή και ακλόνητη βάση.
Πόσοι συνάνθρωποί μας σηκώνουν στους ώμους τους τον σταυρό τους, χωρίς να είναι τις πλείστες φορές εμφανής σε εμάς;
Πόσοι συνάνθρωποί μας παλεύουν με τα αναπάντητα ερωτηματικά, για προβλήματα, που τους ταλανίζουν.
Ακόμη δε, πόσοι συνάνθρωποί μας αγογγύστως σηκώνουν το βάρος του σωματικού πόνου, από ασθένειες, κυρίως δε της επαράτου νόσου, αποδεχόμενοι με χριστιανική καρτερία τον ψυχικό σπαραγμό, έχοντας υπόψιν το λόγο του Αποστόλου Παύλου «γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α’ Κορινθ. 16, 13 – 14);
Πόσοι, δε ακόμη συνάνθρωποί μας προσπαθούν καθημερινά να απαλλαγούν από τη ζήλια και των φθόνων προσφιλών και οικείων τους προσώπων;
Αυτό δεν είναι ένας προσωπικός σταυρός; Aσφαλώς και είναι!
Περαίνοντας το λόγο, η σταυρική πορεία του Θεανθρώπου Χριστού πρέπει να αποτελεί τρόπο ζωής στον καθένα από μας, που θέλει να επιτύχει τον αγιασμό.
Δεν νοείται αληθινός χριστιανός αν δεν σταυρώνει καθημερινά την ασθενή του φύση και τα πάθη του, ακολουθώντας το παράδειγμα του σταυρωμένου Ιησού.
Το βάρος του σταυρού δεν εξαρτάται από τον σταυρό καθ 'εαυτόν, αλλά από την στάση αυτού, που τον «αίρει».
Ο ίδιος σταυρός μπορεί για κάποιον με κλονισμένη ή ανύπαρκτη εμπιστοσύνη στο Θεό, να είναι βαρύς και δυσβάστακτος.
Το βάρος του σταυρού είναι αντιστρόφως ανάλογο με την πίστη μας στην αγάπη του Θεού.
Γι’ αυτό τους σταυρούς της ζωής μας δεν τους αποφεύγουμε ούτε τους πετάμε, αλλά τους δεχόμαστε με πίστη, γιατί μέσα από τη θυσία ο πόνος μεταμορφώνεται σε ζωή και η δοκιμασία γίνεται ευωδία αιωνιότητας.
Δεν είναι αδιέξοδα. Γίνονται τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη Βασιλεία του Θεού. Άλλωστε, με ένα «Μνήσθητί μου» ο ληστής άνοιξε την πόρτα του Παραδείσου.
Ας συνεχίσει ο καθένας μας την πορεία της εσταυρωμένης ζωής του, δοξάζοντας τον Εσταυρωμένο Κύριο μας και έχοντας στην καρδιά του την ελπίδα της Αναστάσεως !...
Από τη θλίψη του Σταυρού και του Πάθους, από τον πόνο και τον θάνατο, φθάνουμε στη σωτηρία της ψυχής μας, στη χαρά της Αναστάσεως, προς την οποία πορευόμαστε με κουράγιο και δύναμη.
Eυλογημένος ο άνθρωπος, που κρατά με ελπίδα, πίστη και υπομονή το σταυρό της ζωής, που η πρόνοια του Θεού επιτρέπει να σηκώνει.
Μακάριος ο άνθρωπος, που ανεβαίνει με ταπείνωση την ανηφόρα της ζωής και αναπαύεται υπό τον ίσκιο του Τιμίου Σταυρού.
Και όπως έλεγε ο αείμνηστος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: «εγώ τον σταυρό μου θα τον φέρω πάντοτε. Κι αν δεν μπορώ να τον φέρνω, τουλάχιστον θα τον σέρνω. Γιατί, δεν θέλω να τον χάσω. Θέλω να βρω το έλεoς του Χριστού και τη Σωτηρία και τη Βασιλεία Του».
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου