του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Πέμπτη και τελευταία Κυριακή των Νηστειών σήμερα, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, και η μνήμη μίας γυναικός δεσπόζει πάντοτε αυτή την ημέρα.
Δεν είναι μία συνηθισμένη γυναίκα, όπως οι περισσότερες Αγίες, που τιμά η Εκκλησία μας, αλλά μία μορφή που μας διδάσκει πάντοτε πως, από όποιον δρόμο και αν προερχόμαστε, όταν αγωνιστούμε σωστά στον δρόμο των αρετών, μπορούμε να τερματίσουμε επιτυχώς και να ανέλθουμε στο βάθρο του Παραδείσου.
Ο λόγος για τη μεγάλη Οσία Μαρία την Αιγυπτία, τη γυναίκα που η φιληδονία της την είχε απομακρύνει φαινομενικά παντελώς από τον Θεό. Ποιος θα το πίστευε ότι μια γυναίκα, πόρνη στην ουσία, θα μπορούσε σήμερα να είναι το τιμώμενο πρόσωπο της Πίστεώς μας;
Υπάρχουν φορές που πολλοί πιστεύουν πως η Εκκλησία μας βρίσκεται αιώνες πίσω, κατακρίνει και θέτει μόνο περιορισμούς και μη στα μέλη της. Και όμως σήμερα τρανά αποδεικνύεται το αντίθετο ακριβώς.
Ο Χριστός και κατ’ επέκταση η Εκκλησία μόνο αναχρονιστική δεν είναι. Βρίσκεται έτη φωτός μπροστά και μας παρουσιάζει πάντα το μέγα έλεος που έμπρακτα περικλείει τον οποιονδήποτε, αρκεί να το θελήσει.
Έτσι ακριβώς και η Οσία μας, γεννημένη στην Αίγυπτο το 527 μ.Χ., έζησε το πάθος της πορνείας, από την ηλικία των 12 ετών.
Χαρακτηριστικά η ίδια ανέφερε αργότερα στον Άγιο Ζωσιμά πως ό,τι έκανε δεν το έπραττε για λόγους επιβίωσης, αλλά για να ευχαριστήσει το ασίγαστο πάθος της.
Μάλιστα δε, σε μια περίοδο που πλοία έφευγαν για την Αγία Πόλη, για την εορτή της προσκύνησης του Τιμίου Σταυρού, το βρήκε ως ευκαιρία, να πάει και εκείνη, όχι για λόγους προσκυνήματος βέβαια, αλλά για να ικανοποιήσει ακόμα περισσότερο το πάθος της και πέραν των ορίων της, με τους πολυάριθμους επιβάτες.
Όντως και εκείνη ταξίδεψε, ζούσα ασώτως, καθ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού, αλλά, όταν ακολούθησε τους ευσεβείς προσκυνητές στον Ναό, προς προσκύνηση του Σταυρού, μια αόρατη δύναμη δεν της επέτρεπε να εισέλθει καν στον χώρο.
Συγκλονίστηκε και, στρεφόμενη σε μια εικόνα την Παναγίας μητέρας μας, ήλθεν εις εαυτόν και, με βαθιά μετάνοια, της ζήτησε βοήθεια. Με τη χάριν της, λοιπόν, ανεμπόδιστα μπήκε, συντετριμμένη προσκύνησε και, αφού ευχαρίστησε τη Θεοτόκο, ζήτησε την καθοδήγησή της, για πνευματική κάθαρση.
Φωνή την παρότρυνε να οδηγηθεί στην έρημο, πέρα του Ιορδάνου, και εκεί να βάλει αρχή έμπρακτης μετανοίας. Έτσι και έγινε.
Ζήτησε την ευχή και την προστασία της Παναγίας, πέρασε από την Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού, όπου και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, και για 47 ολόκληρα χρόνια έζησε μέσα στην έρημο, εν μετανοία, δίχως να έρθει σε επαφή με κανέναν άνθρωπο.
Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε πόσο μεγάλη σημασία έχει η Κλίμακα που αναφέραμε την προηγούμενη Κυριακή και πώς η Εκκλησία μας πάντα, εν σοφία, τοποθετεί τις εορτές, για να μας προβάλει τη σωστή σειρά και πορεία που πρέπει να ακολουθούμε.
Απαρνήθηκε τα εγκόσμια, μετανόησε και εργάστηκε στις σωτήριες αρετές, αναγεννημένη πλέον, εν Χριστώ. Δεν ήταν εύκολο, τα πρώτα 17 χρόνια πάλεψε με τον πονηρό σκληρά, για να καταφέρει να νικήσει τις επιθυμίες και τους λογισμούς.
Ό,τι είχε ζήσει στην προηγούμενη ζωή της, της έφερναν ενθυμήσεις για πράξεις αμαρτωλές, όμως με οδηγό πνευματικό την ίδια την Παναγία πάλευε, προσευχόταν και με δάκρυα καθάριζε τους ακάθαρτους λογισμούς της.
Η άσκηση μεγάλη, όμως στο τέλος απελευθερώθηκε ολοκληρωτικά, ζώντας σε μεγάλα πνευματικά επίπεδα. Ζούσε γυμνή, μα το σώμα της πλέον δεν ήταν φθαρτό. Είχε υπερβεί τις ανάγκες της φύσεως και η Θεία Ενέργεια ήταν εκείνη που την ζούσε στην ουσία.
Τότε, ο Άγιος Ζωσιμάς, που το τυπικό της Μονής του ήθελε, κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οι πατέρες με λίγη ξηρά τροφή να βγαίνουν και να ασκούνται στην έρημο, την συνάντησε, και εκείνη του εξιστόρησε όλη τη ζωή της.
Έδωσαν ραντεβού για την επόμενη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, να ξανασυναντηθούν στο ίδιο μέρος, ώστε να της μεταδώσει τα Άχραντα Μυστήρια, όπως και έγινε.
Η Αγία μας ζήτησε και τον επόμενο χρόνο να λάβει την ευλογία της μεταλήψεως, όμως ο Άγιος το επόμενο έτος την βρήκε κεκοιμημένη.
Είχε κοιμηθεί την ίδια μέρα που είχε λάβει το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, και ο Αββάς, με την βοήθεια ενός ήμερου λέοντος, που σαν φρουρός φιλούσε το σκήνωμά της, την ενταφίασε, λαμβάνοντας τη μέγιστη ευλογία της.
Αδελφοί μου, όλοι μας κρύβουμε μέσα μας μία Οσία Μαρία, μιας που όλοι μας είμαστε πολλές φορές έρμαια των διαφόρων παθών μας. Όμως, ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν μας.
Η Αγία σήμερα μας δείχνει πως και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός μπορεί να γίνει μέγας Άγιος. Παρά το πάθος της, είχε καλή πρόθεση και ανοιχτά τα καρδιακά της ώτα.
Άκουσε τη φωνή της Παναγίας μας, κατανόησε τα λάθη της και πάλεψε, φτάνοντας σήμερα να κατέχει εξέχουσα θέση στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας.
Σε λίγο θα ζήσουμε τον άδικο πόνο του Θεού. Ας κατανοήσουμε, λοιπόν, πως όλο αυτό δεν έγινε επί ματαίω, αλλά για τον καθένα από εμάς, το ανθρώπινο πεπτωκός γένος.
Η Οσία Μαρία αγωνίστηκε σκληρά, πόνεσε, πάλεψε με τον διάβολο για τόσα έτη, γιατί δεν είχε τα προνόμια που εμείς έχουμε σήμερα, τη γνώση, το παράδειγμα και την εμπειρία τόσων Αγίων.
Η θυσία Του για αυτό ακριβώς συνέβη, γιατί, από την τόση Του αγάπη προς εμάς τους αναξίους δούλους Του, δε θέλει να μας δυσκολέψει και να μας παιδέψει, γευόμενοι πόνους και δυσκολίες.
Όσο γρηγορότερα βάλουμε αρχή έμπρακτης μετανοίας, αφήνοντας πίσω τα πάθη μας και κοινωνώντας Τον, τόσο περισσότερο θα γινόμαστε δοχεία της δικής Του Χάρις.
Ο διάβολος δε θα σταματήσει ποτέ να μας πολεμά. Με όπλο όμως τον Χριστό, μέσα από το δικό Του φρούριο, την Αγία μας Εκκλησία, ο πόλεμος πάντα θα εμπεριέχει ασφάλεια και ελπίδα αιωνίου νίκης και κοινής Ανάστασης.
Πηγή: romfea,gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου