Μακάριοι οί πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γήν.

  

 

Η ταπείνωση που μακαρίζει ο Ιησούς δεν είναι ούτε δειλία ούτε έλλειψη προσωπικότητας.
Είναι η μόνη δύναμη που δεν χρειάζεται να επιδειχθεί, η μόνη σιγουριά που δεν αναζητά επιβεβαίωση.
Είναι η στάση εκείνου που ξέρει πως δεν κατέχει την αλήθεια, αλλά υπηρετεί την αλήθεια.
Που δεν επιβάλλει την θέλησή του, αλλά αφήνει χώρο να αναπνεύσει ο άλλος.
Που δεν χτίζει τείχη, αλλά ανοίγει πόρτες.
Και όπως η πραότητα είναι η ιδιότητα εκείνων που δεν χρειάζεται να κυριαρχήσουν για να υπάρξουν, έτσι και η υπόσχεση ότι «αυτοί θα κληρονομήσουν την γη» αποκτά σήμερα μιαν άλλη, πιο επείγουσα διάσταση.
Δεν θα την κληρονομήσουν όσοι την κατακτούν με την βία, όσοι την εκμεταλλεύονται σαν να είναι αποθήκη αναλώσιμων αγαθών, όσοι την πουλούν και την αγοράζουν σαν εμπόρευμα.
Δεν θα την κληρονομήσουν οι αλαζόνες που βλέπουν τον πλανήτη ως πρώτη ύλη για τα σχέδιά τους.
Θα την κληρονομήσουν όσοι σκύβουν να ακούσουν το χώμα πριν σπείρουν. Όσοι νοιάζονται για τα ενεργειακά της αποθέματα όχι σαν επενδυτές αλλά σαν φύλακες.

Όσοι βλέπουν τα πλάσματά της από το τελευταίο έντομο ως το τελευταίο δέντρο, όχι ως εμπόδια ή εργαλεία, αλλά ως συνοδοιπόρους σε ένα ταξίδι που δεν τους ανήκει.
Θα την κληρονομήσουν όσοι καταλαβαίνουν ότι η γη δεν είναι κληρονομιά που εισπράττουμε, αλλά παρακαταθήκη που μεταβιβάζουμε.
Εκείνοι, τέλος, που θα παρηγορηθούν δεν είναι όσοι φωνάζουν πιο δυνατά ούτε όσοι εξασφαλίζουν πρώτοι την θέση τους.
Είναι όσοι πενθούν για όσα χάνονται ανεπιστρεπτί για μια θάλασσα που ασφυκτιά, για μια γλώσσα που σβήνει, για έναν συνάνθρωπο που μένει στο περιθώριο, γιατί αυτοί είναι που ακόμα νιώθουν, κι αυτοί που νιώθουν είναι που θα βρουν την δύναμη να γιατρέψουν.