Έρχεται με αγάπη. Και φεύγει με αγάπη.

  

Η Μεγάλη Εβδομάδα ανοίγει σαν πληγή και σαν πύλη μαζί, μια πορεία από το σκοτάδι στο ανέσπερο φως.
Κι Εκείνος μπροστά, σιωπηλός, πράος, ταπεινός.

Στη σιωπή της νύχτας προχωρά, όχι με θόρυβο, όχι με δύναμη κοσμική, έρχεται «ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός», χωρίς να απαιτεί, χωρίς να επιβάλλεται, παρά μόνο μας καλεί.

Δεν είναι ο θρόνος που Τον περιμένει, αλλά το κρίμα, η προδοσία, ο σταυρός.

Όμως προχώρα κι ας ξέρει…
Προχωρά για σένα, για μένα, για όλους κουβαλώντας όχι απλώς τον πόνο, αλλά την αγάπη που δεν λογαριάζει θάνατο.
Την αγάπη που γίνεται θυσία, για να γίνει ο θάνατος, ζωή.

Ας Τον συναντήσουμε εκεί, στο ημίφως της ψυχής μας, εκεί που ακόμα υπάρχει φόβος, εκεί που ακόμα υπάρχει νύχτα.

Γιατί Εκείνος δεν έρχεται όταν είμαστε έτοιμοι, αλλά έρχεται για να μας ετοιμάσει.
Για την ημέρα που θα γίνει νύχτα πάνω στο Σταυρό.
Για την νύχτα που θα γίνει η αιώνια αυγή, το βράδυ της Ανάστασης.

Έρχεται με αγάπη. Και φεύγει με αγάπη.

Ο Νυμφίος μας, ο Χριστός μας, ένα θέλει από εμάς:
Να Τον αφήσουμε να μας συγχωρέσει, να μας αγαπήσει, να μας σώσει…