Στην ταπεινότητά μας ο Κύριος Ευλογεί.

  

Είμαι έκπληκτος με το πώς μια μόνο ταπεινή σκέψη ενεργοποιεί αμέσως τη χάρη του Θεού. Μια μέρα, ένα γατάκι περιπλανήθηκε στην πόρτα του κελιού μου. 

Το καημένο πρέπει να έφαγε κάτι κακό, να δηλητηριάστηκε και τώρα παρακαλούσε για βοήθεια - στριφογυρίζοντας από τον πόνο, πηδώντας πάνω κάτω σαν χταπόδι όταν χτυπιέται σε πέτρες... Ήταν κρίμα να το κοιτάζω, αλλά τι μπορούσα να κάνω; Το σταύρωσα μία, δύο φορές, αλλά τίποτα.

"Κοίτα τον εαυτό σου", είπα τότε στον εαυτό μου. "Πόσα χρόνια είσαι μοναχός και δεν μπορείς να βοηθήσεις ούτε ένα καημένο γατάκι!"

Ακριβώς τη στιγμή που κατηγορούσα τον εαυτό μου, το γατάκι, ήδη στα τελευταία του πόδια, ξαφνικά συνήλθε, έτρεξε πάνω, άρχισε να τρίβεται στα πόδια μου και να πηδάει πάνω κάτω με χαρά... Τέτοια είναι η δύναμη της ταπεινότητας! Γι' αυτό λέγεται: Στην ταπεινότητά μας ο Κύριος Ευλογεί.

Έχω παρατηρήσει ότι μια μόνο ταπεινή σκέψη κάνει έναν άνθρωπο να λάμπει και να ακτινοβολεί. Όταν ένας άνθρωπος δέχεται κάθε ευθύνη, η χάρη του Θεού ξεχύνεται πάνω του.

Άγιε τού Θεού Πρέσβευε υπέρ ημών

Από τον πέμπτο τόμο των "Ομιλιών" του Αγίου Παϊσίου του Αθωνίτου, "Πάθη και Αρετές"