Τους λέω ανθρώπους - γέφυρες.

  

 

Δεν χτίζουν τείχη, δεν οχυρώνονται. Πλησιάζουν αθόρυβα, σαν να πατούν σε χιόνι για να μην τρομάξουν την εσώτερη ησυχία σου.

Ξέρουν πως η πιο δυνατή αγκαλιά είναι αυτή που αφήνει περιθώριο αναπνοής. Γι’ αυτό δεν σε κρατούν, σε στηρίζουν. Δεν σε συμβουλεύουν, σε ακούν σαν να διαβάζουν βιβλίο που δεν θέλουν να τελειώσει.

Οι άνθρωποι-γέφυρες δεν φοβούνται τη σιωπή. Την τιμούν. Γιατί ξέρουν ότι τα πιο βαθιά λόγια δεν προφέρονται αισθάνονται.

Δεν προσβάλλονται εύκολα, όχι επειδή δεν πονάνε, αλλά επειδή έχουν μάθει να διακρίνουν τον πόνο που προέρχεται από κακία από εκείνον που προέρχεται από αδεξιότητα. Συγχωρούν τα όρια σου, προτού καν τα εκφράσεις.

Μοιάζουν ευάλωτοι κι όμως, αντέχουν εκεί που άλλοι λυγίζουν. Αντέχουν να μένουν ανοιχτοί σ’ έναν κόσμο που τους έμαθε να κλείνονται.

Και η μεγαλύτερη δύναμή τους; Παραμένουν ευγενικοί χωρίς αντάλλαγμα. Δεν περιμένουν ευγνωμοσύνη, ούτε καν αναγνώριση. Απλώς ξέρουν ότι η καλοσύνη είναι η μόνη γλώσσα που δεν χρειάζεται μεταφραστή.

Γι’ αυτό, αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο μην τον εκμεταλλευτείς. Μην τον μπερδέψεις με αφέλεια. Απλά, στάσου δίπλα του. Προστάτευσέ τον, όπως εκείνος προστατεύει την ψυχή σου χωρίς να το ξέρεις.

Γιατί οι άνθρωποι-γέφυρες είναι σπάνιοι. Κι όταν τους συναντάς, η ζωή σου γίνεται λίγο πιο ελαφριά. Ακόμα κι αν δεν το καταλάβεις αμέσως.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού