Τι δεν είναι προσευχή......

  

Δεν είναι μια λίστα αιτημάτων που στελνεις σαν παραγγελία στο τηλέφωνο.
«Θέλω αυτό, φτιάξε εκείνο, λύσε το άλλο» κι ύστερα το κλείνεις μέχρι την επόμενη ανάγκη.
Δεν είναι ένα κουμπί πανικού που πατάς μόνο όταν πέφτεις στο κενό.
Κι όταν όλα πάνε καλά, το ξεχνάς σαν αριθμό που δεν χρειάζεσαι.
Δεν είναι εξέταση προφορική, όπου μετράνε οι σωστές λέξεις, τα τυπικά κομποσκοίνια, το ύφος το «εκκλησιαστικό».
Ο Θεός δεν βαθμολογεί. Δεν κρατάει πίνακα.
Δεν είναι απόδραση από την πραγματικότητα.
Δεν λες «Θεέ μου» για να μη δεις τον πόνο σου.
Η αληθινή προσευχή κοιτάει τον πόνο κατάματα μαζί Του.

Δεν είναι επίδειξη.
Ούτε για τους άλλους (για να σε δουν πόσο ευσεβής είσαι), ούτε για τον εαυτό σου (για να νιώσεις ότι «κάτι έκανες»).

Δεν είναι υποχρέωση.
Δεν είναι ραντεβού στο ημερολόγιο.
Δεν είναι «πρέπει» που σε πνίγει.

Τότε, τι είναι;

Είναι αυτό που μένει όταν πέσουν όλα τα «πρέπει»,
όλες οι λέξεις,
όλες οι τεχνικές.

Είναι η στιγμή που λες:
«Δεν ξέρω τι να πω μα είμαι εδώ».
Κι αυτό φτάνει.
Είναι η ανάσα που γίνεται επίκληση.
Η σιωπή που γίνεται συνομιλία.
Το κενό που γεμίζει από Παρουσία.

Προσευχή είναι όταν εσύ ακριβώς όπως είσαι, κουρασμένος, θυμωμένος, χαμένος, ή και γεμάτος χαρά σταματάς να προσποιείσαι, αφήνεις την πανοπλία κάτω,
και λες:
«Εδώ είμαι. Δεν κρύβομαι άλλο. Κάνε εσύ το επόμενο βήμα».