Απόψε μην φύγεις. Μην προδώσεις τον Χριστό για ένα πιάτο μαγειρίτσα.

  

Είναι η στιγμή που το στομάχι υψώνει ανάστημα πάνω από την ψυχή. Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζεστασιά μιας σούπας, αφήνοντας πίσω μας τη Ζωή που μόλις αναστήθηκε. 

Μοιάζουμε με καλεσμένους που είδαν το φως στο παράθυρο του παλατιού, αλλά φοβήθηκαν να περάσουν το κατώφλι για το δείπνο του Βασιλιά.

Μέσα στο ιερό, ο ιερέας συνεχίζει. «Ευλογημένη η Βασιλεία...». Η φωνή του αντηχεί τώρα σε έναν χώρο που κατοικείται πια μόνο από αγγέλους και λίγους πιστούς που αποφάσισαν να «αγρυπνήσουν μίαν ώρα». 

Εκεί, στη σιωπή που ακολουθεί τον θόρυβο, συμβαίνει το πραγματικό θαύμα. Εκεί η Ανάσταση παύει να είναι ένα πυροτέχνημα που έσβησε στον ουρανό και γίνεται μια αργή, μυστική αλχημεία που μεταμορφώνει τον άνθρωπο.

Τι κρίμα να ανταλλάσσουμε το «Ποτήριον Ζωής» με ένα πιάτο φαγητό. Τι κρίμα να βιαζόμαστε να γυρίσουμε στη συνήθεια, τη στιγμή που η Αιώνια Καινοτομία μάς χτυπά την πόρτα.

Απόψε, ας μην είμαστε από εκείνους που φεύγουν. Ας αφήσουμε τη μαγειρίτσα να κρυώσει λίγο. Ας αφήσουμε το σώμα να πεινάσει λίγο παραπάνω, για να προλάβει η καρδιά να χορτάσει. 

Γιατί η Ανάσταση δεν είναι το τέλος της αναμονής, αλλά η αρχή μιας γιορτής που δεν τελειώνει ποτέ — αρκεί να μείνεις εκεί, να την ακούσεις μέχρι την τελευταία λέξη.