Είναι αυτές που προλάβαμε να ζήσουμε ή εκείνες που αφήσαμε να μας προσπεράσουν;
Είναι τα μεγάλα γεγονότα που φωνάζουν «ήμουν εδώ» ή οι μικρές, σχεδόν αόρατες στιγμές που ψιθυρίζουν «ένιωσες»;
Μετράμε τα χρόνια… ή τα βλέμματα που μας άλλαξαν;
Τα ταξίδια… ή εκείνη τη μία επιστροφή που πόνεσε;
Τις επιτυχίες… ή τις νύχτες που μάθαμε να στεκόμαστε μόνοι μας;
Και τι γίνεται με όσα δεν είπαμε;
Με τα «σ’ αγαπώ» που έμειναν στο λαιμό,
με τις αγκαλιές που φοβηθήκαμε να δώσουμε,
με τις στιγμές που ήμασταν εκεί… αλλά όχι πραγματικά παρόντες;
Άραγε, μετριέται μια ζωή με ό,τι κρατήσαμε… ή με ό,τι χάσαμε;
Και στο τέλος… θα θυμόμαστε αυτά που κατακτήσαμε ή αυτά που μας άγγιξαν;
Ίσως τελικά να μην μετράμε τίποτα σωστά.
Ίσως οι πιο σημαντικές στιγμές να είναι εκείνες που δεν καταλάβαμε όταν συνέβαιναν.
Ίσως η ζωή να μην είναι αριθμοί, αλλά παλμοί.
Και τότε γεννιέται το πιο δύσκολο ερώτημα: ζούμε πραγματικά… ή απλώς περνάμε μέσα από τις στιγμές, χωρίς να τις συναντάμε ποτέ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου