Μετά κλάδων υμνήσαντες πρότερον, μετά ξύλων συνέλαβον ύστερον.

  

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μιλά για τον Χριστό ως φως που έρχεται στον κόσμο και φωτίζει κάθε άνθρωπο. Από την άλλη, ο Λουκάς στο Ευαγγέλιό του τον ονομάζει «σημείον αντιλεγόμενον». Αν τα δούμε μαζί, προκύπτει μια δυνατή εικόνα: το φως έρχεται για να φωτίσει, αλλά και να φανερώσει τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, ειδικά σε όσους ζουν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου. 

Έτσι, η παρουσία του Χριστού στον κόσμο γίνεται ένα σημείο κρίσης για όλους. Το ίδιο ισχύει και για τη σημερινή βαϊοφόρο είσοδό Του στην πόλη των προφητών και των προσδοκιών.

Έρχεται ο αιώνιος Βασιλιάς «πραΰς και σώζων». Έρχεται ήσυχα, σαν Κριτής, κι όμως ο ίδιος οδηγείται στο κριτήριο. Η χαρά της γιορτής, οι ύμνοι, οι προφητείες και οι ψαλμοί δείχνουν τι σημαίνει αυτή η στιγμή: κλείνει ένας παλιός κόσμος και ανοίγει ο καινούριος που θα φανερωθεί μέσα από τη θυσία και την Ανάστασή Του. Γι’ αυτό τον υποδεχόμαστε με βάγια και με πανηγυρισμό.

Κι όμως, μέσα στη χαρά αυτή υπάρχει και το δάκρυ του Ιησού. Μας μεταφέρει αλλού. Εκείνος γνωρίζει όσα εμείς δεν βλέπουμε. Έρχεται ως Βασιλιάς, αλλά είναι ο Βασιλιάς του πόνου. Η δόξα Του είναι ο Σταυρός Του, και ο Σταυρός Του γίνεται μέτρο δικαιοσύνης. Μπροστά Του ο άνθρωπος παίρνει θέση: κοντά Του, για να ζήσει από τη ζωή που δίνει, ή μακριά Του, απορρίπτοντάς Τον επειδή δεν είναι βασιλιάς με κοσμική δύναμη. 

Ίσως να μην το λέμε με λόγια. Γιορτάζουμε, κρατάμε μια θρησκευτική εικόνα, δεν βλασφημούμε. Αλλά πολλές φορές η ζωή μας δείχνει κάτι άλλο: λίγη αγάπη, λίγη σχέση με τον Χριστό, έργα άκαρπα, επιπολαιότητα. Κι έτσι φαίνεται πως ίσως δεν είμαστε έτοιμοι για μια τέτοια επίσκεψη ούτε καταλαβαίνουμε πραγματικά τη ζωή που φέρνει.

Συχνά η φύση μας απομακρύνεται από την ουσία της πίστης. Η συνήθεια και η επιφανειακή θρησκευτικότητα σβήνουν τα «ωσαννά» μέσα μας. Μοιάζουμε καμιά φορά με τον όχλο που φώναζε «σταύρωσον αυτόν», ακόμη κι αν δεν το παραδεχόμαστε. Το ερώτημα είναι απλό: ζούμε την Εκκλησία ή απλώς τηρούμε κάτι εξωτερικό; Έχουμε εμπιστοσύνη σε Εκείνον που πάσχει και ταπεινώνεται;

Αν το δούμε καθαρά, η εποχή μας δεν διαφέρει πολύ από τότε. Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι όμως λιγότερο. Όσο υπάρχει το Ευαγγέλιο, υπάρχει και η παραμόρφωσή του. Και σήμερα υπάρχει μια στρεβλή εικόνα για τον Χριστό, για την Εκκλησία, για το τι σημαίνει η βασιλεία Του στον κόσμο. Υπάρχουν άνθρωποι θρησκευτικοί από συνήθεια: χωρίς ζωντανό πόθο, χωρίς πνευματικό ήθος, χωρίς να αλλάζει πραγματικά η ζωή τους μέσα από το μυστήριο της Εκκλησίας. Με απαιτήσεις και μέτρα, αλλά χωρίς εμπειρία.

Γι’ αυτό μένει ένα τελευταίο ερώτημα: αν ζούσαμε τότε, στη βαϊοφόρο είσοδο στα Ιεροσόλυμα, τι θα κάναμε; Θα δεχόμασταν τον Ιησού της Ναζαρέτ ως τον Χριστό, τον Βασιλιά του παντός; Έναν νέο μαραγκό από τη Γαλιλαία, πάνω σε ένα μικρό γαϊδουράκι, φορτωμένο με κατηγορίες και περιφρόνηση; Πόσο βαθιά είναι η πίστη μας και πόσο επηρεαζόμαστε από τον φόβο και τη γνώμη των άλλων;

Ο ερχομός του Χριστού, το φως που μπαίνει συνεχώς στον κόσμο, φέρνει μια μεγάλη κρίση μέσα στον άνθρωπο. Χωρίζει τις σκέψεις και τις προθέσεις.

Είμαστε σίγουροι για τις απαντήσεις μας; Ή μήπως, αν συγκριθούμε με όσους έζησαν αληθινά τον Θεό, θα έπρεπε πρώτα να δούμε τα όριά μας και να ζητήσουμε έλεος; Ας ζητήσουμε να βρεθούμε ανάμεσα στους φίλους του Θεού. Να αφεθούμε στο έλεός Του και να Τον εμπιστευτούμε. Εκεί βρίσκεται η αληθινή σοφία: η ταπείνωση και η παράδοση στον Θεό.

Μακάρι, ζώντας τον Σταυρό και την Ανάσταση, να φτάσουμε και στη δική μας δικαίωση την ημέρα της κρίσης.

Καλή Ανάσταση!

π.Παντελεήμων Κρούσκος