Γιατί η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να τα βγάζεις πέρα μόνος.

  

Μην ζητάς χειροκρότημα από όλους εσύ είσαι η ίδια η μουσική.
Μην ζητάς μάρτυρα εσύ είσαι η αλήθεια σου.
Όμως μην ξεχνάς κι εκείνους που σε είδαν όταν εσύ νόμιζες πως ήσουν αόρατος.
Είσαι εκείνος ο ήλιος που δεν σταμάτησε να ανατέλλει, κι ας μην κοίταξε ο κόσμος.
Μα υπάρχουν δύο, τρία, πέντε άτομα που κοίταξαν. Που σε κοίταξαν στα μάτια και είπαν: «Εδώ είμαι».
Και σε επαινώ για όσα έγινες μόνος, μα ακόμα περισσότερο για εκείνους που διάλεξες να κρατήσεις.
Για τα χέρια που δεν σε άφησαν, κι εσύ δεν τα άφησες.
Για τις αγκαλιές που δόθηκαν χωρίς όρους.
Για τα βλέμματα που είπαν «σε βλέπω» όταν όλοι οι άλλοι κοιτούσαν αλλού.

Ναι, να σ’ αγαπάς εσύ πρώτος.
Αλλά να αγαπάς κι εκείνους που σ’ αγάπησαν πριν καν μάθεις ν’ αγαπιέσαι.
Να τους θυμάσαι. Να τους λες «ευχαριστώ».
Να κλαις μαζί τους. Να γελάς. Να σιωπάς.
Γιατί η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να τα βγάζεις πέρα μόνος.
Είναι να ξέρεις ποιοι είναι εκείνοι που δεν χρειάζεται ποτέ να τα βγάζεις πέρα μόνος.
Και να το θυμάσαι πάντα:
Όταν όλοι οι άλλοι φύγουν, εσύ μένεις.
Αλλά όταν εσύ λυγίζεις, μένουν εκείνοι που σ’ αγαπάνε αληθινά.

Να τους προσέχεις. Όπως προσέχεις εσένα.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού