Εκείνο
το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης, η Ελένη δεν πήγε στην εκκλησία. Είχε
κλειστεί στο δωμάτιό της. Τα παιδιά της είχαν φύγει, ο άντρας της την
είχε αφήσει χρόνια πριν, και η μάνα της η μόνη που την καταλάβαινε είχε φύγει πριν από τρεις μήνες.
Το σπίτι μύριζε απουσία.
Άναψε ένα κερί μπροστά στην εικόνα. Δεν ήξερε τι να πει. «Κύριε, κουράστηκα» μόνο. Αυτό.
Και
τότε θυμήθηκε. Πριν φύγει η μάνα της, της είχε δώσει ένα μικρό
μπουκαλάκι. «Αυτό είναι λάδι από το ευχέλαιο, παιδί μου. Κράτα το για
όταν νιώσεις πως βουλιάζεις».
Η Ελένη το είχε βάλει στο ντουλάπι και το είχε ξεχάσει.
Σηκώθηκε, το βρήκε. Το κρατούσε στην παλάμη της. Ένα μικρό, ταπεινό μπουκαλάκι. Το λάδι μέσα ήταν παλιό, αλλά καθαρό.
Άνοιξε το καπάκι. Δεν το έχρισε ακόμα. Το μύρισε πρώτα. Μύριζε ξύλο, παλιά εκκλησία, μα και κάτι άλλο: μύριζε μάνα.
Και τότε την πλημμύρισε μια μνήμη. Η μάνα της να τη σκουπίζει όταν έκλαιγε μικρή. Η μάνα της να λέει: «Μην φοβάσαι, είμαι εδώ».
Και ξαφνικά κατάλαβε.
Το ευχέλαιο δεν είναι φάρμακο. Είναι παρουσία. Είναι ο Χριστός να λέει μέσα από το λάδι: «Δεν σε άφησα. Δεν θα σε αφήσω. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να έρθεις εσύ σε μένα, ήρθα εγώ σε σένα. Μέσα σε ένα μπουκαλάκι. Μέσα σε μια μυρωδιά. Μέσα σε ένα δάκρυ».
Βύθισε το δάχτυλό της στο λάδι και άγγιξε το μέτωπό της.
Και τότε για πρώτη φορά μετά από μήνες δεν ένιωσε μόνη.
Δεν άλλαξε τίποτα γύρω της. Το σπίτι ήταν ακόμα άδειο. Η καρέκλα της μάνας της άδεια. Μα εκείνη είχε γεμίσει. Όχι από λόγια, όχι από υποσχέσεις. Από μια σιγουριά:
«Κι αν όλοι φύγουν, Εγώ μένω. Κι αν νομίζεις ότι είσαι αόρατος, Εγώ σε βλέπω. Κι αν νομίζεις ότι δεν αξίζεις ούτε λάδι, Εγώ σε διάλεξα».
Αυτό είναι το ευχέλαιο:
Μια υπόθεση χωρίς λόγια.
Ένα «σ’ αγαπώ» πάνω στο μέτωπο όταν είσαι πολύ κουρασμένος για να το ακούσεις.
Απόψε, αν έχεις ένα μπουκαλάκι, άνοιξέ το. Μην το κάνεις τυπικά. Βάλε το δάχτυλό σου και πες: «Κύριε, δεν αντέχω. Αλλά εμπιστεύομαι».
Και θα δεις. Το λάδι αυτό ξέρει να βρίσκει τις ρωγμές που κανείς άλλος δεν βλέπει. Γι’ αυτό το έφτιαξε ο Χριστός. Για σένα για τώρα.
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου