Σήμερα ξεκινά μια Εβδομάδα που δεν κάνει θόρυβο, κι όμως αλλάζει πράγματα.
Κάτι μετακινείται μέσα μας με έναν τρόπο αργό και σταθερό.
Σαν να αλλάζει η κατεύθυνση της προσοχής μας, σαν να φωτίζονται σημεία που μέχρι τώρα έμεναν στο περιθώριο.
Η Μεγάλη Δευτέρα φέρνει μαζί της μια λεπτή επίγνωση.
Μας φέρνει πιο κοντά σε ό,τι επαναλαμβάνεται μέσα μας, σε ό,τι συνεχίζει από συνήθεια, σε ό,τι ζητάει ανανέωση.
Ξεκινά με μια πράξη βίαιης αλήθειας.
Πριν φτάσουμε στα πάθη του Ενός, καλούμαστε να αναμετρηθούμε με τα πάθη τα δικά μας.
Τον φθόνο, την υποκρισία και την ευκολία με την οποία χτίζουμε βιτρίνες πάνω από το κενό μας.
Είναι η μέρα που η ζωή απαιτεί να δει τι κρύβουμε κάτω από το δέρμα.
Ο Ιωσήφ αποτελεί το απόλυτο ψυχολογικό αρχέτυπο του ανθρώπου που αρνείται να γίνει θύμα των περιστάσεων.
Είναι ο άνθρωπος που το ίδιο του το αίμα τον πέταξε στο σκοτάδι ενός λάκκου.
Τον πούλησαν, τον συκοφάντησαν, τον φυλάκισαν άδικα.
Όμως, εκεί έγκειται το μεγαλείο.
Δεν άφησε το σκοτάδι των άλλων να σβήσει το δικό του φως.
Παρέμεινε «εύφορος» ακόμα και στην απόλυτη στέρηση, διατηρώντας μια εσωτερική διαύγεια που του επέτρεψε να ερμηνεύσει το όνειρο του Φαραώ για τις επτά παχιές και τις επτά ισχνές αγελάδες.
Πρόβλεψε τον επταετή λιμό που θα σάρωνε τη χώρα και κατάφερε να συγκεντρώσει τα αποθέματα που έσωσαν έναν ολόκληρο λαό.
Η ικανότητά του να βλέπει την κρίση πριν αυτή έρθει, αντικατοπτρίζει την ψυχική του αφθονία.
Ακόμα και όταν οι δικοί του άνθρωποι εμφανίστηκαν μπροστά του εξαθλιωμένοι, εκείνος επέλεξε τη συγχώρεση.
Η στιγμή που αγκαλιάζει τα αδέρφια του, αυτούς που τον ήθελαν νεκρό, αποτελεί την απόλυτη ψυχολογική υπέρβαση.
Μας διδάσκει πως η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στον θρόνο του Φαραώ, αλλά στην ικανότητά σου να ταΐζεις εκείνους που σου στέρησαν το ψωμί.
Απέναντι στην εσωτερική πληρότητα του Ιωσήφ, η ιστορία τοποθετεί την άκαρπη συκιά.
ΕΙναι η Τραγωδία του «Φαίνεσθαι»
Μια εικόνα που σοκάρει με την ωμότητά της.
Η συκιά είχε όλα τα εξωτερικά σημάδια της ζωής, πλούσια φύλλα, σφρίγος, χρώμα, που υπόσχονταν καρπούς.
Την κρίσιμη στιγμή της ανάγκης, αποδείχθηκε μια άδεια υπόσχεση.
Η ξηράνσή της αποτελεί τη φυσική νομοτέλεια της φύσης απέναντι στην υποκρισία.
Στο φυσικό και ψυχολογικό επίπεδο, ό,τι αναλώνεται μόνο στη συντήρηση της εικόνας του, στερείται την ίδια τη ζωτική του δύναμη.
Όταν η μορφή παύει να υπηρετεί το περιεχόμενο, η ίδια η ζωή αποσύρει την ενέργειά της.
Η συκιά ξεράθηκε, επειδή η ενέργειά της αναλώθηκε αποκλειστικά στο να φαίνεται όμορφη, παραμένοντας ουσιαστικά νεκρή στο εσωτερικό της.
Η σύνδεση αυτών των δύο αρχετύπων είναι καθηλωτική, και μας φέρνει αντιμέτωπους με την προσωπική μας ευθύνη.
Ο Ιωσήφ, μέσα στην απόλυτη στέρηση, γυμνός και προδομένος στον λάκκο, ήταν γεμάτος ζωή, είχε τη σοφία να θρέψει έναν κόσμο.
Η συκιά, ντυμένη στα πράσινα μέσα στην ηλιοφάνεια, δεν είχε να προσφέρει τίποτα, ήταν ήδη νεκρή.
Αυτές οι μέρες είναι μια αφορμή για να εξετάσουμε τις δικές μας «αποθήκες».
Μας δίνουν την ευκαιρία να αναρωτηθούμε, αν ο κόσμος μας βυθιζόταν αύριο σε έναν πνευματικό λιμό, θα είχαμε κάτι να προσφέρουμε στους «πεινασμένους» γύρω μας;
Ή θα στεγνώναμε κι εμείς, παγιδευμένοι στην ομορφιά των φύλλων μας;
Σε μια εποχή που οι ψηφιακές μας φυλλωσιές είναι πιο πυκνές από ποτέ, οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν έχουμε συγκεντρώσει αποθέματα για τους δικούς μας «λιμούς».
Η Ανάσταση απαιτεί το θάρρος να αποχωριστούμε καθετί περιττό, επιτρέποντας στην αλήθεια μας να καρποφορήσει μέσα στο σκοτάδι του λάκου μας.
Maria Stathi
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου