Κυριακή του Θωμά.

  

Η Κυριακή του Θωμά (ή η «Ψηλάφηση του Θωμά») αποτελεί έναν από τους πιο παρεξηγημένους, αλλά και ταυτόχρονα ελπιδοφόρους σταθμούς της πνευματικής μας πορείας μετά την Ανάσταση.

​Συχνά χρησιμοποιούμε τον όρο «άπιστος» για τον Απόστολο Θωμά με μια δόση επίκρισης. Όμως, η δική του απιστία δεν ήταν άρνηση· ήταν ένας «καλός συγκλονισμός». Ήταν η δίψα μιας ψυχής που δεν αρκούνταν στα λόγια των άλλων, αλλά ζητούσε την προσωπική, βιωματική επαφή με το Φως.​Στον κόσμο μας, η λογική μάς διδάσκει πως «αν δεν δω, δεν πιστεύω». Η πνευματική ζωή όμως αναστρέφει αυτόν τον κανόνα.

«Πίστεψε για να δεις».

​Ο Θωμάς ζήτησε να βάλει το δάκτυλό του «επί τον τύπον των ήλων». Ο Χριστός δεν τον απέρριψε, ούτε τον τιμώρησε. Αντιθέτως, συγκατέβηκε στην αδυναμία του, προσφέροντας τις πληγές Του ως απόδειξη αγάπης. Αυτό μας διδάσκει κάτι συγκλονιστικό.

​Ο Θεός δεν φοβάται τις ερωτήσεις μας.

​Δεν σκανδαλίζεται από τις αμφιβολίες μας.

​Περιμένει υπομονετικά μέχρι η δική μας.
«ψηλάφηση» –μέσα από τις δυσκολίες, τους πόνους και τις αναζητήσεις– να μας οδηγήσει στην ομολογία. «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».
​«Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες.»
​Αυτός ο λόγος του Κυρίου απευθύνεται σε εμάς σήμερα. Η πίστη δεν είναι η απουσία λογικής, αλλά η υπέρβασή της. Είναι η εμπιστοσύνη σε μια Παρουσία που, αν και αόρατη στα μάτια της σάρκας, είναι ολοζώντανη στα μάτια της καρδιάς.