Έχουμε χρέος να γίνουμε καλύτεροι από ότι ήταν οι δικοί μας γονείς.

  

Φωνάζουμε μπροστά στα παιδιά... Και ύστερα αυτά γίνονται νευρικά και απότομα!

Πετάμε αντικείμενα από τα νεύρα μας... Και ύστερα αυτά μιμούνται τις ίδιες συμπεριφορές!

Μαλώνουμε με τον σύντροφό μας και μας ακούνε... Και ύστερα αυτά γεμίζουν με φόβο και ανασφάλεια!

Κλείνουμε τις πόρτες με δύναμη όταν θυμώνουμε... Και ύστερα αυτά τρομάζουν με κάθε θόρυβο που δεν καταλαβαίνουν!

Φωνάζουμε για να τους βάλουμε “σε τάξη”... Και ύστερα αυτά μπερδεύουν την αγάπη με τον φόβο!

Φωνάζουμε και νομίζουμε πως έτσι “μαθαίνουν”... Και ύστερα αυτά μαθαίνουν μόνο να φοβούνται...

Δεν αντέχουν τα παιδιά τις φωνές! Δεν τις αντέχουν...

Έχουμε χρέος να γίνουμε καλύτεροι από ότι ήταν οι δικοί μας γονείς.
Έχουμε χρέος στις αναμνήσεις τους να γραφτούμε σαν κάτι όμορφο και όχι σαν κάτι που θα τους δημιουργεί πανικό.
Έχουμε χρέος να τους δώσουμε εφόδια για τη ζωή τους και όχι εμπόδια που πάντα θα τους πηγαίνουν βήματα πίσω...

Και αν κάποια στιγμή ξεφύγουμε, γιατί είμαστε άνθρωποι, έχουμε κι άλλη μία ευθύνη... Nα ζητήσουμε συγγνώμη στα παιδιά μας! Να σκύψουμε στο ύψος τους, να τα κοιτάξουμε στα μάτια και να τους πούμε ότι δεν φταίνε εκείνα για τίποτα.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται γονείς που αναγνωρίζουν τα λάθη τους και τα διορθώνουν.

Και να θυμόμαστε πως η παιδική μας ηλικία δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά.
Ζει μέσα σε οτι γινόμαστε, σε οτι φοβόμαστε, σε οτι αγαπάμε...
Και τώρα που κρατάμε παιδιά στα χέρια μας κρατάμε και την ευκαιρία να αλλάξουμε το τέλος της δικής μας ιστορίας!

Ας μάθουμε λοιπόν να μιλάμε ήρεμα όταν η καρδιά τους χτυπάει δυνατά.
Ας γίνουμε το σπίτι που εμείς δεν είχαμε.
Ας τους δώσουμε την ηρεμία που κάποτε μας έλειψε!

Και όλα αυτά... Χωρίς φωνές!