Δεν τρελάθηκε, γιατί είχε την Παναγία δίπλα της.

  

Όταν οι καραβιές των εξαθλιωμένων Ποντίων έφταναν στα λιμάνια της Μακεδονίας (στην Καβάλα, τη Θεσσαλονίκη) και στον Πειραιά, οι άνθρωποι ήταν σκελετωμένοι, άρρωστοι από τύφο και ψυχικά ράκιοι. Πολλοί είχαν χάσει ολόκληρη την οικογένειά τους στις πορείες.

Στις μαρτυρίες που κατέγραψε το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, είναι συγκλονιστική η αναφορά των γυναικών: ακόμα και όταν δεν είχαν ψωμί να ταΐσουν τα παιδιά τους στις σκηνές των προσφυγικών καταυλισμών, κρατούσαν στην ποδιά τους μια χούφτα χώμα από την πατρίδα ή ένα φυλαχτό της Παναγίας.

Μια προσφυγοπούλα, η Σουμέλα από την Τραπεζούντα, θυμόταν:

«Όταν χάσαμε τον αδερφό μου στον δρόμο και η μάνα μου ήθελε να πέσει στον γκρεμό, είδε στον ύπνο της μια γυναίκα μαυροφορεμένη να κρατά ένα μωρό. Της είπε: "Κουράγιο, Σουμέλα, περπάτα και το παιδί σου είναι στην αγκαλιά μου". Αυτό της έδωσε τη δύναμη να περπατήσει μέχρι το λιμάνι.

Δεν τρελάθηκε, γιατί είχε την Παναγία δίπλα της».