του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη
Η Απώλεια της Υπομονής και η Ανάγκη της Πνευματικής Ειρήνης
Ο άνθρωπος της εποχής μας ζει γρήγορα, σκέφτεται γρήγορα, αντιδρά γρήγορα· όμως σπάνια ηρεμεί βαθιά.
Μέσα σε αυτή τη βιασύνη γεννιέται εύκολα ο θυμός.
Ένας θυμός που άλλοτε φανερώνεται με ένταση και φωνές, κι άλλοτε κρύβεται πίσω από σιωπές, απογοήτευση, νεύρα και εσωτερική κόπωση.
Σήμερα οι άνθρωποι κουράζονται ψυχικά πολύ πιο εύκολα.
Η πίεση της καθημερινότητας, τα οικονομικά προβλήματα, η μοναξιά, η συνεχής έκθεση στα κοινωνικά δίκτυα, η έλλειψη αληθινής επικοινωνίας και η αγωνία για το αύριο κάνουν την ψυχή να στενεύει.
Και όταν στενεύει η ψυχή, μικραίνει και η υπομονή.
Παλαιότερα οι άνθρωποι άντεχαν περισσότερο. Δεν σημαίνει πως δεν είχαν προβλήματα· είχαν ίσως περισσότερα.
Όμως υπήρχε μεγαλύτερη αντοχή, περισσότερη σιωπή, περισσότερη προσευχή, περισσότερη αποδοχή του κόπου της ζωής.
Σήμερα ο άνθρωπος δυσκολεύεται να περιμένει.
Θέλει όλα να γίνονται αμέσως: απαντήσεις, επιτυχίες, σχέσεις, δικαίωση.
Όταν αυτό δεν συμβαίνει, θυμώνει.
Ο θυμός όμως δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα.
Είναι μια εσωτερική φωτιά που, όταν δεν ελεγχθεί, καίει πρώτα εκείνον που τη φιλοξενεί.
Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Ο θυμός είναι πρόσκαιρη μανία.»
Δηλαδή ο άνθρωπος, όταν κυριεύεται από θυμό, χάνει για λίγο τη διάκριση και την ειρήνη του. Δεν βλέπει καθαρά.
Γι’ αυτό και πολλές φορές λέγονται λόγια που πληγώνουν βαθιά και γίνονται πράξεις που αργότερα προκαλούν λύπη.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Όπως η φωτιά δεν σβήνει με φωτιά, έτσι και ο θυμός δεν θεραπεύεται με θυμό.»
Πόσο αληθινό είναι αυτό στη σημερινή εποχή. Οι άνθρωποι απαντούν ο ένας στον άλλον με ένταση, ειρωνεία και σκληρότητα.
Στις οικογένειες, στους δρόμους, στις εργασίες, ακόμη και μέσα στο διαδίκτυο, υπάρχει μια διαρκής επιθετικότητα.
Λείπει η πραότητα. Λείπει η υπομονή να ακούσουμε τον άλλον.
Η υπομονή όμως είναι μεγάλη πνευματική δύναμη. Δεν είναι αδυναμία.
Ο ανυπόμονος άνθρωπος γίνεται εύκολα δούλος των συναισθημάτων του.
Αντίθετα, εκείνος που έχει υπομονή αποκτά εσωτερική ελευθερία.
Ο άγιος Παΐσιος έλεγε: «Η υπομονή μαζεύει ουρανό μέσα στον άνθρωπο.»
Και πραγματικά, η υπομονή είναι μια σιωπηλή άσκηση αγάπης.
Είναι η δύναμη να κρατηθεί κανείς ήρεμος όταν όλα μέσα του θέλουν να ξεσπάσουν.
Είναι η δυνατότητα να περιμένεις χωρίς να χάνεις την πίστη σου.
Στη σημερινή κοινωνία όμως η υπομονή θεωρείται συχνά αδυναμία.
Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται στην άμεση ικανοποίηση.
Τα κινητά τηλέφωνα, η ταχύτητα της πληροφορίας και η συνεχής εναλλαγή εικόνων κάνουν τον νου ανήσυχο.
Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να μείνει ήρεμος, να σιωπήσει, να περιμένει.
Ακόμη και λίγα λεπτά καθυστέρησης μπορούν να προκαλέσουν εκνευρισμό.
Αυτό όμως δείχνει μια βαθύτερη πνευματική κούραση.
Ο θυμός συχνά δεν γεννιέται από το γεγονός καθαυτό, αλλά από μια ψυχή ήδη πληγωμένη και κουρασμένη.
Ο αββάς Δωρόθεος αναφέρει: «Όποιος νίκησε τον θυμό, νίκησε τα πάθη.»
Γιατί ο θυμός συνδέεται με τον εγωισμό, την απαίτηση να γίνονται όλα όπως τα θέλουμε, τη δυσκολία να αποδεχτούμε τον άλλον.
Όταν ο άνθρωπος μάθει να ταπεινώνεται, τότε μαλακώνει και η καρδιά του.
Δεν σημαίνει πως δεν θα υπάρξουν στιγμές οργής. Ούτε οι άγιοι ήταν αναίσθητοι.
Όμως αγωνίζονταν να μη ριζώσει μέσα τους η κακία. Η εποχή μας, αντίθετα, κρατά εύκολα μνησικακία.
Οι άνθρωποι θυμούνται συνεχώς ποιος τους αδίκησε, ποιος τους πρόσβαλε, ποιος δεν τους κατάλαβε.
Ο άγιος Νεκτάριος έγραφε: «Η ειρήνη της καρδιάς είναι θησαυρός ανεκτίμητος.»
Και αυτή η ειρήνη δεν αποκτάται χωρίς κόπο. Χρειάζεται προσευχή, αυτογνωσία, σιωπή και συγχώρεση.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ξαναμάθει την υπομονή.
Να μάθει να ακούει χωρίς να διακόπτει. Να μιλά χωρίς να πληγώνει. Να ηρεμεί πριν απαντήσει. Να μην αφήνει τον θυμό να κυβερνά τις σχέσεις του.
Γιατί ο θυμός μπορεί να καταστρέψει μέσα σε λίγα λεπτά ό,τι χτίστηκε με χρόνια αγάπης.
Η οικογένεια υποφέρει από την έλλειψη υπομονής.
Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε άγχος και ένταση. Τα ζευγάρια κουράζονται εύκολα.
Οι φιλίες διαλύονται για μικρές παρεξηγήσεις. Οι άνθρωποι δεν αντέχουν την διαφορετικότητα του άλλου.
Κι όμως, η αληθινή πνευματική ζωή αρχίζει από τα μικρά: από μια ήρεμη απάντηση, από μια σιωπή την ώρα της έντασης, από μια συγγνώμη, από έναν καλό λόγο όταν όλα μέσα μας θέλουν να αντιδράσουν.
Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος προσευχόταν: «Κύριε, δώρισαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου.»
Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τα δικά του λάθη, γίνεται πιο επιεικής προς τους άλλους.
Τότε ο θυμός υποχωρεί και γεννιέται η κατανόηση.
Η εποχή μας χρειάζεται λιγότερη ένταση και περισσότερη ειρήνη.
Περισσότερη καρδιά και λιγότερο εγωισμό. Ο κόσμος δεν αλλάζει με φωνές, αλλά με ανθρώπους που κρατούν μέσα τους φως, πραότητα και υπομονή.
Γιατί τελικά ο δυνατός άνθρωπος δεν είναι εκείνος που φωνάζει περισσότερο, αλλά εκείνος που μπορεί να κρατήσει την ψυχή του ειρηνική μέσα στην ταραχή του κόσμου.
Πηγή: romfea.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου