Η μητρότητα δεν είναι μόνο μια εμπειρία αγάπης και χαράς.

  

 

Πρόσφατα διάβασα για ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Ζητήθηκε από τριάντα άνδρες, να ακολουθήσουν έστω για λίγες ημέρες, το πρόγραμμα μιας γυναίκας στις πρώτες ημέρες μετά τον τοκετό.

Τα συνεχόμενα ξυπνήματα μέσα στη νύχτα, η αδιάκοπη φροντίδα του βρέφους, η σωματική εξάντληση και η ελάχιστη δυνατότητα προσωπικού χρόνου, αποδείχθηκαν πολύ πιο απαιτητικά απ’ όσο φαντάζονταν.
Μέσα στις πρώτες ημέρες, οι περισσότεροι εγκατέλειψαν και τελικά μόνο δύο-τρεις κατάφεραν να ολοκληρώσουν το πρόγραμμα.

Η μητρότητα, ιδιαίτερα το πρώτο διάστημα μετά τη γέννηση ενός παιδιού, συνιστά μια κατάσταση ακραίας σωματικής, συναισθηματικής και ψυχικής καταπόνησης.

Έρευνες δείχνουν ότι ο ύπνος της μητέρας μειώνεται δραματικά τους πρώτους μήνες.
Η παρατεταμένη στέρηση ύπνου, επηρεάζει τη συγκέντρωση, τη μνήμη, τη συναισθηματική σταθερότητα και τη συνολική λειτουργία του εγκεφάλου.
Δεν είναι τυχαίο ότι η χρόνια έλλειψη ύπνου, θεωρείται ένας από τους πιο επιβαρυντικούς παράγοντες για την ψυχική και όχι μόνο υγεία.

Μέσα σε αυτή την εξάντληση, η μητέρα καλείται να ανταποκριθεί σε έναν νέο και απαιτητικό ρόλο, να φροντίσει ένα απόλυτα εξαρτημένο βρέφος και ταυτόχρονα να διαχειριστεί τις δικές της σωματικές και ψυχικές μεταβολές.
Γι’ αυτό η μητρότητα δεν είναι μόνο μια εμπειρία αγάπης και χαράς.
Είναι και μια περίοδος μεγάλων απαιτήσεων, που χρειάζεται κατανόηση, στήριξη και ουσιαστική συνδρομή και συμμετοχή από το περιβάλλον.
Συχνά θεωρούμε αυτονόητο ότι η μητέρα θα τα καταφέρει. Η αλήθεια όμως είναι ότι πίσω από αυτή την αυτονόητη εικόνα, κρύβεται πολλές φορές ένας καθημερινός άθλος.

Σε όλα αυτά υπάρχει και κάτι ακόμη που συνήθως περνά απαρατήρητο.
Η κοινωνία έχει την τάση να εξιδανικεύει τη μητρότητα.
Να παρουσιάζει τη γυναίκα που γίνεται μητέρα, σαν να εκπληρώνει το ύψιστο νόημα της ζωής της.
Αναμφίβολα η μητρότητα είναι μια σπουδαία και βαθιά εμπειρία. Όταν όμως αυτή η εμπειρία περιβάλλεται με έναν σχεδόν ιερό χαρακτήρα, τότε το δέος εύκολα μετατρέπεται σε βάρος.

Η νέα μητέρα αισθάνεται ότι πρέπει να αντέχει τα πάντα. Να είναι συνεχώς διαθέσιμη, υπομονετική, τρυφερή και χαρούμενη. Αν κάποια στιγμή νιώσει εξάντληση, θυμό, απογοήτευση ή την ανάγκη να παραδεχθεί ότι δυσκολεύεται, συχνά κατακλύζεται από ενοχές.
Σαν να σημαίνει αυτό ότι δεν είναι αρκετά καλή μητέρα.

Όμως η μητρότητα δεν αφαιρεί από τη γυναίκα την ανθρώπινη ιδιότητά της.
Δεν την μετατρέπει σε υπεράνθρωπο ον. Παραμένει ένας άνθρωπος με αντοχές αλλά και όρια, με αγάπη αλλά και κούραση, με τρυφερότητα αλλά και στιγμές αμφιβολίας.

Κανένας ανθρώπινος ρόλος δεν χρειάζεται εξιδανίκευση.
Αυτό που χρειάζεται είναι σεβασμός, κατανόηση και η ελευθερία να μπορεί κανείς να εκφράζει χωρίς φόβο όλα όσα αισθάνεται.

Όταν αυτός ο χώρος δεν υπάρχει, τότε στις πραγματικές δυσκολίες της μητρότητας προστίθενται επιπλέον φορτία ενοχών, σιωπής και η αίσθηση ότι πρέπει να τα καταφέρει μόνη της.

Εν τέλει, μάλλον ονομάζουμε ιερή τη μητρότητα, προκειμένου να μπλοκάρουμε την δυνατότητα των γυναικών να εκδηλώσουν και να εκφράσουν την καθόλα ανθρώπινη ευαλωτότητα τους.