«Το δέντρο που σταμάτησε να μεγαλώνει»

  

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μεγάλο δάσος, ζούσε ένα νεαρό δέντρο. Από μικρό είχε ένα όνειρο: να ψηλώσει πολύ, να απλώσει τα κλαδιά του πέρα από τα υπόλοιπα δέντρα, να αγγίξει τον ουρανό. 

Κι έτσι κάθε μέρα τραβούσε τις ρίζες του να ρουφήξουν νερό, τίναζε τον κορμό του να τεντωθεί, κοίταζε ψηλά και μετρούσε πόσο του έλειπε ακόμα.
Μα ήρθε μια χρονιά δύσκολη. Καύσωνας. Άνεμοι κόπηκαν. Τα σύννεφα πέρασαν μακριά, αδειανά. Το δέντρο κουράστηκε. Κάθε νέο φύλλο τού φαινόταν βαρίδι. Κάθε προσπάθεια να ψηλώσει τού πλήγωνε τον κορμό.
«Δεν αντέχω άλλο», είπε μια νύχτα. «Θα κάτσω εδώ. Δεν θα κυνηγήσω άλλο τον ουρανό. Ας με προσπεράσουν τα άλλα δέντρα. Εγώ έμεινα».
Κι έκατσε. Δεν προσπάθησε να φυτρώσει. Δεν κοίταξε ψηλά. Απλώς άφησε τα φύλλα του να κρεμαστούν. Άφησε τον κορμό του να ησυχάσει. Γύρω του τα άλλα δέντρα συνέχιζαν τον αγώνα, ψήλωναν, θρόιζαν. Εκείνο σιώπησε.

Πέρασαν μέρες. Ύστερα βδομάδες. Κάποιο ταξιδιώτης πέρασε από το δάσος, είδε το δέντρο μουδιασμένο, χλωμό, και είπε με λύπη: «Πέθανε». Μα ένας γέροντας δασοφύλακας που γνώριζε τη γη εκείνη, ακούμπησε το χέρι του στον φλοιό και χαμογέλασε. «Όχι, δεν πέθανε. Απλώς σταμάτησε να μεγαλώνει προς τα πάνω. Τώρα μεγαλώνει προς τα μέσα».
Και πράγματι: κάτω από το χώμα, μακριά από τα μάτια, το δέντρο άπλωνε σιωπηλά τις ρίζες του. Όχι για να κυνηγήσει τον ουρανό, αλλά για να βρει νερό. Όχι για να πάρει δύναμη για τον αγώνα, αλλά για να μάθει να υπάρχει χωρίς να σπάει.

Ήρθε η βροχή. Ήρθαν οι άνεμοι αλλιώτικοι. Και το δέντρο, όταν ήρθε η ώρα, δεν σηκώθηκε με μανία, μα με ευγνωμοσύνη. Τα κλαδιά του δεν έφτασαν όσο ήθελε κάποτε. Μα είχαν πια βάθος. Κι όταν φυσούσε δυνατά, λύγιζε χωρίς να σπάει. Κι όταν κάποιος κουρασμένος ταξιδιώτης ζητούσε σκιά, εκείνο πρόσφερε όχι το ύψος του, μα τη σταθερότητά του.
Τότε κατάλαβε: τα χρόνια που "έμεινε" δεν ήταν χαμένα. Ήταν η μόνη παύση που το έσωσε. Γιατί ο χρόνος δεν σταματά ποτέ, μα η ψυχή χρειάζεται στάσεις όχι για να πεθάνει, αλλά για να θυμηθεί πώς ζει.

Δεν είναι ανάγκη να προχωράς συνέχεια. Μερικές φορές το να κάθεσαι στην άκρη είναι η πιο γενναία προσευχή. Ο Θεός δεν μετράει μόνο τα βήματά σου προς τα εμπρός μετράει και τα βαθιά, εκείνα που κανείς δεν βλέπει. Οι παύσεις σου δεν είναι εγκατάλειψη. Είναι ρίζες που απλώνονται στο σκοτάδι, για να σε κρατήσουν όρθιο όταν οι άνεμοι θελήσουν να σε ρίξουν.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού