Ἡ Ὑπομονή

  

Ἡ ὑπομονὴ δὲν εἶναι ἀδράνεια. Δὲν εἶναι ἡ παθητικὴ ἀποδοχὴ τοῦ πόνου, οὔτε ἡ σιωπηλὴ παραίτηση ἀπέναντι στὰ γεγονότα. Οἱ Πατέρες τὴν ὁρίζουν ὡς δύναμη — ὡς τὴν ἱκανότητα τῆς ψυχῆς νὰ παραμένει ὄρθια μέσα στὴ θλίψη, χωρὶς νὰ λυγίζει καὶ χωρὶς νὰ πικραίνεται.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι ἡ ὑπομονὴ εἶναι «ἡ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, τὸ θεμέλιον τῶν κατορθωμάτων, ἡ λιμὴν τῆς εἰρήνης». Δὲν ἔρχεται φυσικά. 

Εἶναι καρπὸς ἀγώνα — ἀγώνα ἐναντίον τῆς ἀνυπομονησίας, ποὺ εἶναι τελικὰ ἀγώνας ἐναντίον τῆς αὐτοθελίας.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ὑπομένει δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν πονᾶ. Εἶναι αὐτὸς ποὺ πονᾶ καὶ παρόλα αὐτὰ δὲν ἀποσύρει τὴν ἐμπιστοσύνη του ἀπὸ τὸν Θεό. Αὐτὸς ποὺ λέει, ὅπως ὁ Ἰώβ μέσα ἀπὸ τὴν κόλαση τῆς δοκιμασίας του: «Ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.»

Στὴν ἐποχή μας ἡ ὑπομονὴ εἶναι σχεδὸν ἀντιπολιτισμική. Ὅλα ζητοῦν ἄμεση ἀπάντηση, ἄμεση λύση, ἄμεση ἀνακούφιση. Ἡ ψυχὴ ὅμως ὡριμάζει ἀργά. Καὶ ὁ Θεὸς ἐργάζεται συχνὰ μέσα στὴν ἀναμονή, ὄχι παρὰ τὴν ἀναμονή.
«Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοι.»