Κύριε, σώσε με Τι μας διδάσκει ο Πέτρος που βυθίστηκε εν μέσω θαλάσσης

  

Η νύχτα ήταν σκοτεινή. Η θάλασσα αγριεμένη. Οι μαθητές μέσα στο πλοίο αγωνίζονταν ενάντια στα κύματα, κουρασμένοι, φοβισμένοι, μακριά από κάθε ακτή.
Και τότε Τον είδαν.
Περπατούσε πάνω στα νερά σαν να ήταν στεριά. Ο Χριστός. Γαλήνιος, σταθερός, αναλλοίωτος εκεί που όλα έτρεμαν.
Ο Πέτρος παρορμητικός, θερμόαιμος, γεμάτος πίστη δεν μπόρεσε να μείνει στο πλοίο. Κύριε, αν είσαι Εσύ, πρόσταξέ με να έρθω κοντά Σου πάνω στα νερά.
Και ο Χριστός απάντησε με μια μόνο λέξη: Ελθέ.
Ο Πέτρος περπάτησε στα νερα
Πριν βυθιστεί, ο Πέτρος περπάτησε. Βγήκε από το πλοίο από την ψεύτικη ασφάλεια της ξύλινης σανίδας και τα πόδια του στάθηκαν πάνω στο νερό. Έκανε βήματα. Πλησίαζε.
Και αυτό συνέβη γιατί τα μάτια του ήταν καρφωμένα σε Εκείνον.
Δεν κοιτούσε κάτω. Δεν μετρούσε τα κύματα. Δεν υπολόγιζε το βάθος. Κοιτούσε το Πρόσωπο του Χριστού και το αδύνατο γινόταν δυνατό.
Κάποια στιγμή, τα μάτια του Πέτρου ξέφυγαν.
Ίσως ένα κύμα χτύπησε ψηλά. Ίσως ο αέρας του έριξε νερό στο πρόσωπο. Ίσως η λογική μίλησε πρώτη: «Τι κάνεις; Είσαι άνθρωπος. Αυτό είναι τρελό.»
Και αμέσως, μόλις τα μάτια του έφυγαν από τον Χριστό και καρφώθηκαν στα αγριεμένα κύματα, άρχισε να βυθίζεται.
Όχι αργά. Αμέσως. «Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε.»
Τα κύματα δεν είχαν αλλάξει. Ο αέρας ήταν ο ίδιος. Μόνο ένα πράγμα άλλαξε: το σημείο που έβλεπε.
Εμείς σήμερα στη δική μας τρικυμία
Πόσες φορές έχουμε ζήσει αυτή τη στιγμή;
Κάποτε βαδίζαμε με βεβαιότητα. Είχαμε πίστη, ελπίδα, δύναμη. Τα πράγματα ήταν δύσκολα αλλά κρατούσαμε. Κάτι μέσα μας ήταν αγκυροβολημένο.
Και μετά άρχισαν τα κύματα.

Μια αρρώστια. Μια απώλεια. Μια προδοσία. Μια κρίση που δεν τελειώνει. Μια κοινωνία που φωνάζει από παντού: «Δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν υπάρχει νόημα. Βυθίζεσαι.»
Και αν τα μάτια μας αρχίσουν να κοιτούν τα κύματα αν αφήσουμε τις ειδήσεις, τον φόβο, την απόγνωση, τον πόνο να γίνουν το επίκεντρο της ματιάς μας αρχίζουμε να βυθιζόμαστε. Όχι γιατί αλλάζει ο Θεός. Γιατί αλλάζει το σημείο που βλέπουμε.
Τα κύματα είναι αληθινά αλλά δεν είναι η αλήθεια
Ας μην παρεξηγηθούμε: τα κύματα δεν ήταν φαντασία. Ο πόνος είναι αληθινός. Η αρρώστια υπάρχει. Η μοναξιά πονά. Η αδικία αγανακτεί.
Ο Θεός δεν μας ζητά να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν τα κύματα.
Μας ζητά να μην τους δώσουμε την τελευταία λέξη.
Ο Πέτρος δεν βυθίστηκε επειδή τα κύματα ήταν μεγάλα. Βυθίστηκε επειδή έδωσε στα κύματα τη θέση που ανήκε μόνο στον Χριστό. Έγιναν η πραγματικότητά του και ο Χριστός υποχώρησε στο περιθώριο.
Αυτό ακριβώς κάνει ο φόβος: δεν εξαφανίζει τον Θεό. Τον κάνει θολό. Τον σπρώχνει στο φόντο, ενώ το πρόβλημα καταλαμβάνει όλο το οπτικό πεδίο.
«Κύριε, σώσε με» η πιο σύντομη και η πιο δυνατή προσευχή
Ο Πέτρος, βυθιζόμενος, δεν εκφώνησε λόγο. Δεν έκανε υποσχέσεις. Δεν ανέλυσε τα λάθη του. Φώναξε μόνο τρεις λέξεις:
«Κύριε, σώσε με.»
Και αμέσως, ο Χριστός άπλωσε το χέρι Του.
Όχι αφού ο Πέτρος «άξιζε». Όχι αφού πρώτα έδειξε επαρκή πίστη. Αμέσως. Γιατί αυτός είναι ο χαρακτήρας Του να αντιδρά στην κραυγή, όχι στην τελειότητα.
«Ολιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;» Λέξεις όχι κατηγορίας, αλλά ερώτησης σχεδόν τρυφερής. Γιατί αμφέβαλες; Ήμουν εδώ. Ήμουν πάντα εδώ.
Η πηγή δεν στερεύει αλλάζουμε εμείς κατεύθυνση
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χάσει την ελπίδα τους όχι γιατί ο Θεός τους εγκατέλειψε, αλλά γιατί κάποια στιγμή σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβουν έστρεψαν τα μάτια τους αλλού.
Στον πόνο. Στην αδικία. Στη μοναξιά. Στα «δεν αξίζω». Στη φωνή του κόσμου που λέει «δεν υπάρχει Θεός, ή αν υπάρχει, δεν ενδιαφέρεται για σένα».
Και όταν ο άνθρωπος χάνει τον Θεό από το οπτικό του πεδίο, χάνει κάτι πολύ συγκεκριμένο:
Χάνει τη βεβαιότητα ότι υπάρχει νόημα ακόμα κι όταν δεν το βλέπει.
Χάνει την ελπίδα ότι υπάρχει αύριο ακόμα κι όταν το σήμερα είναι αβάσταχτο.
Χάνει την αίσθηση ότι δεν είναι μόνος ακόμα κι όταν κανείς άλλος δεν είναι εκεί.
Ο Θεός δεν έφυγε. Η πηγή δεν στέρεψε. Απλώς τα μάτια στράφηκαν αλλού και η δίψα έγινε αβάσταχτη.
Μια πρόσκληση όχι μια θρησκευτική υποχρέωση
Το μήνυμα της ιστορίας του Πέτρου δεν είναι «να είσαι τέλειος χριστιανός». Είναι απλούστερο και βαθύτερο:
Κράτα τα μάτια σου σε Αυτόν.
Όχι στο πρόβλημα. Όχι στον φόβο. Όχι στο τι θα πουν οι άλλοι ή στο πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση. Σε Αυτόν στον Μόνο που στέκεται σταθερός εκεί που όλα κυματίζουν.
Και αν έχεις ήδη αρχίσει να βυθίζεσαι αν νιώθεις ότι τα νερά είναι παντού και δεν υπάρχει αέρας ξέρε αυτό: Το χέρι παραμένει απλωμένο.
Χρειάζεται μόνο να το φωνάξεις: «Κύριε, σώσε με.»
Και Αυτός, όπως τότε στη Γαλιλαία, θα αντιδράσει αμέσως.
«Ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ.»