Ο παπά-Αντώνης ο «Συρματένιος» Ο ιερέας που έγινε ασπίδα για τους πρόσφυγες του ’22.

  

 
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, εκατοντάδες χιλιάδες ράκκη προσφύγων έφτασαν στην Ελλάδα. Στις λασπώδεις εκτάσεις γύρω από τον Πειραιά και την Αθήνα (εκεί που σήμερα είναι η Νίκαια και η Δραπετσώνα), στήθηκαν οι πρώτοι καταυλισμοί με παράγκες.

Ο παπά-Αντώνης, ένας προσφυγόπαπας ο ίδιος που έχασε τα πάντα στη Σμύρνη, αρνήθηκε να διοριστεί σε κάποιον «καλό» και πλούσιο ναό της Αθήνας. Εγκαταστάθηκε σε μια παράγκα στη Δραπετσώνα, ανάμεσα σε τσίγκους και λάσπες.

Γιατί τον έλεγαν «Συρματένιο»: Επειδή δεν υπήρχαν υλικά, χρησιμοποιούσε κομμάτια από σκουριασμένα σύρματα και παλιοσίδερα για να στερεώνει τις στέγες των παραγκών των γερόντων και των χήρων. Τα χέρια του ήταν μόνιμα πληγιασμένα και ματωμένα από τα σύρματα.

Όταν ξέσπασε επιδημία τύφου στον καταυλισμό, και οι αρχές είχαν αποκλείσει την περιοχή από τον φόβο της μετάδοσης, ο παπά-Αντώνης έμπαινε στις παράγκες των ετοιμοθάνατων. Τους έπλενε, τους άλλαζε ρούχα, τους τάιζε στο στόμα και, όταν πέθαιναν, άνοιγε ο ίδιος τους τάφους.

Πέθανε και ο ίδιος από τις κακουχίες λίγα χρόνια αργότερα. Στην κηδεία του, οι πρόσφυγες δεν είχαν λουλούδια να του ρίξουν· έκοψαν κομμάτια από τα λιγοστά πράσινα φύλλα των δέντρων του καταυλισμού και γέμισαν το φέρετρό του.