Η σιωπηλή ομολογία που ενοχλεί.

  

Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν. (Ἰω. 15,20).

Ο δρόμος τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπῆρξε ποτέ δρόμος ἀνέσεως καὶ κοσμικῆς ἀποδοχῆς. Ὅπου λάμπει τὸ φῶς τῆς ἀληθείας, ἐκεῖ φανερώνεται καὶ ἡ σκοτεινὴ ἀντίδραση τοῦ κόσμου. 

Δὲν μισεῖ ὁ κόσμος τὸν χριστιανὸ γιὰ τὰ λόγια του, ἀλλὰ γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἀκτινοβολεῖ μέσα ἀπὸ τὴ ζωή του.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀγωνίζεται νὰ ζήσει σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, γίνεται ἄθελά του καθρέπτης. Καὶ πολλοὶ, βλέποντας μέσα σ᾿ αὐτὸν τὴν δική τους πνευματικὴ γύμνια, ἀντιδροῦν μὲ εἰρωνεία, περιφρόνηση, συκοφαντία ἢ καὶ διωγμό. Δὲν πολεμοῦν τὸ πρόσωπο, ἀλλὰ τὴν μαρτυρία ποὺ τοὺς ἐλέγχει.

Ὁ χριστιανὸς ὅμως δὲν καλείται νὰ ἀνταποδώσει μὲ πικρία. Καλείται νὰ σηκώσει τὸν σταυρό του μὲ πραότητα, γνωρίζοντας ὅτι οἱ διωγμοὶ γιὰ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Χριστοῦ εἶναι σφραγίδα μαθητείας. Ὅποιος θέλει νὰ βαδίσει πίσω ἀπὸ τὸν Ἐσταυρωμένο, δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαιτεῖ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ κόσμου ποὺ ἀπέρριψε τὸν Διδάσκαλό του.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι ὅταν ὁ πιστὸς διώκεται γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως, τότε γίνεται κοινωνὸς τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅσο περισσότερο ἀδικεῖται γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, τόσο πλουσιότερα θησαυρίζει στὴν αἰωνιότητα.

Ἀς μὴ φοβηθοῦμε λοιπόν τὴν ἀπόρριψη, τὴν χλεύη ἢ τὴν μοναξιά. Φοβερότερη ἀπὸ κάθε διωγμὸ εἶναι ἡ σιωπηλὴ προδοσία τῆς ἀληθείας. Καλύτερα νὰ λυπήσουμε τὸν κόσμο μένοντας πιστοὶ στὸν Χριστό, παρὰ νὰ λυπήσουμε τὸν Χριστὸ γιὰ νὰ μᾶς χειροκροτήσει ὁ κόσμος.

Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν κερδίζεται μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ μὲ τὴν πιστότητα στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μέχρι τέλους.

Ἐὰν ὁ κόσμος σᾶς ἀπορρίπτει γιὰ τὸν Χριστό, μὴν λυπᾶσθε. Σημασία ἔχει νὰ μὴν σᾶς ἀπορρίψει ὁ Χριστός τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Ἡ μυστικὴ νίκη τῶν πιστῶν δὲν βρίσκεται στὸ νὰ ἀγαπηθοῦν ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ στὸ νὰ παραμείνουν ἀγαπημένοι τοῦ Θεοῦ.

Αφιερώνεται σὲ κάθε ψυχὴ ποὺ ἀγωνίζεται νὰ κρατήσει ἀνόθευτη τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μέσα σὲ μία ἐποχὴ συγχύσεως καὶ πνευματικῶν συμβιβασμῶν.

Μὴ φοβᾶσαι τὴν ἀπόρριψη. Φοβήσου νὰ χάσεις τὸν Χριστό.