Ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο από τα μεγάλα λόγια.

  

Σκέφτηκα να σταματήσω…
αλλά μετά θυμήθηκα πως κάποιος με παρατηρεί χωρίς να το ξέρω.

Κάποιος βλέπει πώς σηκώνομαι όταν πέφτω.
Πώς συνεχίζω όταν κουράζομαι.
Πώς κρατώ το φως μου αναμμένο, ακόμη κι όταν φυσάει δυνατά.

Δεν αντέχεις πάντα για τον εαυτό σου.

Μερικές φορές αντέχεις για εκείνον που παίρνει θάρρος από τη στάση σου.

Για εκείνη που μαθαίνει ότι η δύναμη δεν είναι να μην σπας,
αλλά να ξαναενώνεις τα κομμάτια σου.

Για το παιδί που σε κοιτάζει.
Για τον φίλο που σε χρειάζεται.
Για τον άνθρωπο που αύριο θα βρεθεί εκεί που βρίσκεσαι σήμερα.

Ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο από τα μεγάλα λόγια.

Αλλάζει από ανθρώπους που συνεχίζουν.
Που επιμένουν.
Που μένουν όρθιοι με αξιοπρέπεια, ακόμη και όταν κανείς δεν χειροκροτεί.

Μην υποτιμάς ποτέ την επιρροή της σιωπηλής σου μάχης.

Ίσως να μην το μάθεις ποτέ,
αλλά κάποιος βρίσκει το κουράγιο να προχωρήσει, επειδή πρώτα σε είδε να μην τα παρατάς.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού