Μία Κυριακή μετά την Αγία Πεντηκοστή η Εκκλησία μάς καλεί να εορτάσουμε τη Σύναξη των Αγίων Πάντων. Και δεν είναι τυχαίο. Διότι κάθε άγιος αποτελεί μια νέα Πεντηκοστή μέσα στην ιστορία, μια νέα φανέρωση της δόξας του Θεού στον κόσμο.
Κάθε άγιος είναι ένας ζωντανός ναός του Παρακλήτου. Είναι ένας άνθρωπος στον οποίο κατήλθε το Άγιο Πνεύμα, τον αγίασε, τον ξεχώρισε από το φρόνημα της αμαρτίας και τον μεταμόρφωσε σε στύλο πυρός, που φωτίζει την Εκκλησία και τον κόσμο.
Οι Άγιοι είναι ο αμάραντος καρπός του Ευαγγελίου. Είναι το αποτέλεσμα του αποστολικού κηρύγματος μετά το θαύμα της Πεντηκοστής. Σπορέας υπήρξε ο Χριστός, εργάτες και θεριστές οι Απόστολοι, καρπός και δόξα οι Άγιοι Πάντες.
Η αγιότητα δεν είναι προνόμιο λίγων εκλεκτών. Είναι κλήση όλων. Είναι εντολή του Θεού, αλλά ταυτόχρονα και δώρο της χάριτός Του.
«Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ άγιός ειμι», μας λέγει ο Κύριος.
Άγιος σημαίνει ο ξεχωρισμένος, ο αφιερωμένος στον Θεό. Στην αρχαιότητα «άγιον» ονομαζόταν το ζώο που προοριζόταν για θυσία και το αντικείμενο αφιέρωμα για την λατρεία του Θεού, το οποίο έπρεπε να είναι άμωμο και καθαρό από κάθε ελάττωμα.
Έτσι και ο Χριστός υπήρξε ο κατ’ εξοχήν Άγιος του Θεού . Ο αναμάρτητος Αμνός του Θεού, ο οποίος προαιωνίως επιλέχθηκε να σηκώσει την αμαρτία του κόσμου και να τη νεκρώσει επάνω στον Σταυρό.
Μέσα στο πρόσωπο του Χριστού σωθήκαμε όλοι. Το τίμιο Αίμα Του μάς καθάρισε, μας εξάγνισε και μας ξεχώρισε από τον κόσμο της φθοράς και του θανάτου. Μας ενέταξε σε ένα Σώμα άγιο και εκλεκτό, στο Σώμα της Εκκλησίας, και μας κάλεσε να γίνουμε «βασίλειον ιεράτευμα», λαός αφιερωμένος στον Θεό.
Γι’ αυτό και το σημερινό Ευαγγέλιο μάς υπενθυμίζει μια μεγάλη ευθύνη: Ο δρόμος του Χριστού προϋποθέτει να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό.
Δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς σταυρό.
Δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς άρνηση και αυταπάρνηση.
Όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας , προφήτες, απόστολοι, ιεράρχες, όσιοι και μάρτυρες , έζησαν αυτή την αλήθεια. Γι’ αυτό και όλοι, με κάποιον τρόπο, είναι μάρτυρες. Όχι μόνο γιατί ομολόγησαν τον Χριστό με τα λόγια τους, αλλά κυρίως γιατί Τον μαρτύρησαν με τη ζωή τους.
Είναι εκείνος που αγωνίζεται αδιάκοπα να παραδώσει τον εαυτό του στον Θεό.
Αγιότητα σημαίνει να πορεύομαι μαζί με τον Χριστό προς το Πάθος. Να συμπάσχω μαζί Του.
α συσταυρώνομαι μαζί Του. Να νεκρώνω το εγώ μου, ώστε να ζει μέσα μου Εκείνος.
Αγιότητα σημαίνει να χάνω τη ζωή μου για τον Χριστό, ώστε να κερδίσω την ψυχή μου.
Και αυτό δεν γίνεται μία φορά. Γίνεται κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.
Γι’ αυτό και άγιος δεν είναι μόνο εκείνος που έφθασε στην τελείωση. Άγιος είναι και εκείνος που αγωνίζεται να φθάσει.
Είναι ο άνθρωπος που, όταν πέφτει, σηκώνεται. Που, όταν δοκιμάζεται, δεν απελπίζεται. Που, όταν υποφέρει, δεν χάνει την πίστη του.
Άγιος είναι εκείνος που εξακολουθεί να αγαπά και να εμπιστεύεται τον Χριστό ακόμη και μέσα στο σκοτάδι του πόνου, ακόμη και όταν όλα γύρω του μοιάζουν να καταρρέουν.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί συχνά η δύναμη, το συμφέρον και η αδικία. Έναν κόσμο που θεωρεί την αγιότητα ουτοπία, αδυναμία ή πολυτέλεια. Ο κόσμος μας χαρακτηρίζεται ως βασίλειο της αμαρτίας και κοιλάδα του θανάτου.
Εμπαίκτες, δυνάστες και ευζωϊστές προοδεύουν και ταπεινοί και δίκαιοι διώκονται. Και όμως, η Εκκλησία εξακολουθεί να προτείνει τον ίδιο δρόμο. Τον δρόμο του Χριστού. Τον δρόμο του Σταυρού και της ήττας ως δρόμο αγιότητας και ευτυχίας. Όμως γνωρίζουμε καλά, από τη ζωή του Χριστού και των Αγίων Του, ότι στην κορυφή του Γολγοθά βρίσκεται πάντοτε η Ανάσταση.
Μετά το πικρό ποτήριο έρχεται η χαρά. Μετά τον πόνο, η παρηγορία. Μετά την ταπείνωση, η δόξα. Μετά τα δάκρυα, ο καρπός της ζωής. Μετά την πρόσκαιρη ατίμωση, η αιώνια συμβασιλεία με τον Χριστό.
Η Εκκλησία δεν υπόσχεται εύκολες λύσεις. Δεν μοιράζει φθηνές παρηγοριές. Προτείνει θυσία, αγώνα και μετάνοια. Αλλά ταυτόχρονα μαρτυρεί ότι αυτός ο δρόμος οδηγεί στην αληθινή ζωή.
Και αν κάποιος ζητά αποδείξεις, ας στρέψει το βλέμμα του στους Αγίους. Ας δει τα θαυμάσια που ο Θεός εργάσθηκε μέσω αυτών, ακόμη και όσο ζούσαν.
Ας δει τις αναρίθμητες ψυχές που φωτίστηκαν από το παράδειγμά τους. Ας δει την δόξα, την τιμή , την αγάπη και τον θαυμασμό, με τα οποία τους περιέπουν μυριάδες ανθρώπων και την δύναμη και την εξουσία που τους έδωσε ο Χριστός. Βρύουν θαύματα, πηγάζουν ιάματα, στερεώνουν πόλεις, προμαχούν υπερ πλήθους λαού, δαψιλεύουν ορατές και αόρατες ευεργεσίες κάθε στιγμή, μεσιτεύουν στον κοινό Δεσπότη για την σωτηρία μας.
Βέβαια, ο προκείμενος αγώνας γίνεται για την αγάπη του Χριστού και όχι για τον παράδεισο. Αλλά όποιος χάσει την ζωή του για την δική Του Αγάπη θα κερδίσει και τον Χριστό και τον Παράδεισο και την μετ' εγκωμίων μνήμη ανάμεσα στους ανθρώπους και τον αφθαρτο έπαινο και την αθανασία .' Και εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει'.
Με τις πρεσβείες, λοιπόν, των Αγίων Πάντων, είθε να αξιωθούμε και εμείς να βαδίσουμε τον δρόμο της σωτηρίας και να γίνουμε μέτοχοι της αιωνίου ζωής και της ατελευτήτου κοινωνίας με τον Θεό.
Αμήν.
π. Παντ. Κρούσκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου