Κυριακή των Αγίων Πάντων.

  

Αμέσως μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία φέρνει μπροστά μας όλους τους αγίους μαζί. Γνωστούς και άγνωστους. Ανθρώπους με διαφορετικές διαδρομές, διαφορετικές πληγές, διαφορετικούς αγώνες.
Και ίσως αυτό να έχει κάτι πολύ βαθύ να πει σε έναν γονιό και σε έναν εκπαιδευτικό.

Γιατί πολλές φορές κοιτάζεις ένα παιδί και βλέπεις μόνο αυτό που σε δυσκολεύει σήμερα. Την αντίδρασή του. Το λάθος του. Την αδεξιότητά του. Τον βαθμό του. Εκείνη τη συμπεριφορά που σε κουράζει και σε κάνει να βγάζεις γρήγορα συμπέρασμα για το ποιος είναι.

Κι όμως, κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο το λάθος, η δυσκολία ή η αδυναμία που βλέπεις σήμερα.
Κάποτε και οι άγιοι ήταν παιδιά που κάποιος τα μάλωσε, τα παρεξήγησε, τα θεώρησε δύσκολα. Πάλεψαν με τον εαυτό τους, πέρασαν από δρόμους που κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει.

Γι’ αυτό η σημερινή γιορτή δεν είναι μόνο μνήμη αγίων.
Είναι και μια προειδοποίηση για μας:
Να μη βιαζόμαστε να αποφασίσουμε ποιος είναι ένας άνθρωπος από μια στιγμή του.
Γιατί κανείς δεν ξέρει πώς μπορεί να εξελιχθεί κάποιος, αν τον ταυτίσουμε πρόωρα με αυτό που σήμερα μας δυσκολεύει.