Η πραγματική πυρκαγιά δεν αρχίζει στο δάσος.

  

 

Αρχίζει πολύ νωρίτερα.

Αρχίζει τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να αισθάνεται ότι ανήκει στη ζωή. Όταν παύει να βλέπει το δέντρο ως ζωντανή παρουσία, το νερό ως ευλογία, τη γη ως κοινό σπίτι και τα πλάσματα γύρω του ως συνοδοιπόρους.

Η φωτιά γεννιέται πρώτα μέσα στην ανθρώπινη καρδιά: στην αδιαφορία, στην απληστία, στην εγκατάλειψη, στην έλλειψη ευθύνης. Εκεί όπου η φύση αντιμετωπίζεται μόνο ως ιδιοκτησία, κέρδος ή εμπόδιο, έχει ήδη αρχίσει η καταστροφή, ακόμη κι αν δεν έχει φανεί ούτε μία φλόγα.

Τα δάση καίγονται όταν προηγουμένως έχει καεί η συνείδησή μας. Όταν συνηθίζουμε να προσπερνούμε τα σκουπίδια, την ξηρασία, την εγκατάλειψη και τον κίνδυνο, περιμένοντας πάντοτε κάποιον άλλον να αναλάβει την ευθύνη.

Η προστασία της δημιουργίας δεν είναι μόνο υπόθεση του κράτους, των πυροσβεστών ή των ειδικών. Είναι στάση ζωής. Είναι σεβασμός προς τον Θεό, προς τον συνάνθρωπο, προς τα παιδιά που θα έρθουν μετά από εμάς.

Γιατί η φύση δεν είναι ένα σκηνικό έξω από εμάς. Είναι η ανάσα μας, η τροφή μας, η μνήμη μας και το μέλλον μας.

Και ίσως η μεγαλύτερη ανάγκη της εποχής μας δεν είναι μόνο να σβήσουμε τις φωτιές που φαίνονται, αλλά να θεραπεύσουμε εκείνη τη βαθύτερη φωτιά της αδιαφορίας που καίει αθόρυβα μέσα μας.

π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος