Το μολύβι του παππού.

  

Ένας παππούς έγραφε σιωπηλά σε ένα τετράδιο. Ο εγγονός του τον παρακολουθούσε με περιέργεια.
«Παππού, τι γράφεις;»
Ο παππούς άφησε το μολύβι στο τραπέζι και του είπε:
«Πιο σημαντικό από αυτά που γράφω είναι αυτό το μολύβι. Αν μάθεις από αυτό, θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος.»
Το παιδί κοίταξε το απλό ξύλινο μολύβι και απόρησε.
«Τι ιδιαίτερο έχει;»
Ο παππούς απάντησε:
«Πέντε πράγματα.
Πρώτον, το μολύβι μπορεί να γράψει όμορφα μόνο όταν το κρατάει ένα χέρι. Έτσι κι ο άνθρωπος βρίσκει τον αληθινό του δρόμο όταν εμπιστεύεται τον Θεό να τον καθοδηγεί.
Δεύτερον, το μολύβι χρειάζεται πού και πού ξύσιμο. Πονάει λίγο, αλλά μετά γράφει καλύτερα. Έτσι και οι δυσκολίες, όταν τις αντιμετωπίζουμε με πίστη, μας ωριμάζουν.
Τρίτον, το μολύβι έχει γόμα. Μπορεί να διορθώσει τα λάθη του. Κι εμείς έχουμε τη μετάνοια, που μας δίνει ο Θεός για να ξαναρχίζουμε.

Τέταρτον, αξία δεν έχει το ξύλο του, αλλά ο γραφίτης που κρύβει μέσα του. Έτσι και στον άνθρωπο, μεγαλύτερη σημασία έχει η καρδιά του παρά η εξωτερική του εμφάνιση.
Και πέμπτον, κάθε γραμμή που αφήνει το μολύβι μένει πάνω στο χαρτί. Το ίδιο και κάθε λόγος και κάθε πράξη μας αφήνουν το αποτύπωμά τους στις ζωές των ανθρώπων.»
Ο εγγονός πήρε το μολύβι στα χέρια του και το κοίταξε διαφορετικά. Από εκείνη τη μέρα προσπάθησε να θυμάται ότι ακόμη και τα πιο απλά πράγματα μπορούν να μας διδάξουν μεγάλες αλήθειες.
Ο Θεός μάς καλεί να ζούμε με ταπείνωση, μετάνοια και αγάπη, γιατί αυτό που μένει τελικά δεν είναι ό,τι αποκτήσαμε, αλλά το καλό που αφήσαμε πίσω μας.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος