Καθώς οι άνθρωποι συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία, φέρνουν μαζί τους τις αμαρτίες τους.
Όμως φέρνουν επίσης τις αγωνίες, τις πληγές και τα τραύματά τους, το συναισθηματικό τους φορτίο, τις παρεξηγήσεις, τις αμφιβολίες και την άγνοιά τους.
Φέρνουν το αίσθημα της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, καθώς και την αίσθηση ότι τους έχουν αφήσει στο περιθώριο, ότι έχουν μείνει πίσω ή ότι έχουν μείνει απέξω. Φέρνουν τον πόνο και τη θλίψη τους.
Όταν οι πόρτες του ιερού ναού ανοίγουν, ένας κόσμος γεμάτος ραγισμένες ψυχές εισέρχεται. Ποιος θα ποιμάνει όλες αυτές τις ψυχές; Ποιος θα τις φροντίσει; Ποιος θα τις διδάξει;
Ποιος θα περπατήσει δίπλα τους, θα ρωτήσει για την πνευματική τους κατάσταση και θα τις θρέψει για να ωριμάσουν πνευματικά; Μόνο ποιμένες με καρδιά που φλέγεται από αγάπη για τον Θεό και τον άνθρωπο.
Όταν οι άνθρωποι βλέπουν ότι τους αγαπάς, είναι πιο πρόθυμοι να σε εμπιστευτούν. Όπως έχει ειπωθεί: «Αν ξέρουν ότι τους αγαπάς, μπορείς να τους πεις οτιδήποτε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου