Με την τεχνολογία χάνουμε την ανθρωπιά μας!

  

Η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία, υπόσχεται σήμερα τα πάντα. Απ’ το ότι θα κάνει καλύτερη τη ζωή μας, ως το ότι θα διαμορφώσει προς χάριν μας έναν καλύτερο κόσμο. 

Με ανέσεις, αγαθά, απολαύσεις, υγεία, μακροζωία… Τέτοια! Λειτουργεί κάπως σαν μεσσίας που υπόσχεται να μας οδηγήσει στην δική της «γη της επαγγελίας»!

Δεν είναι τυχαίο που πολλοί, όχι μόνο δεν έχουν καμμιά επιφύλαξη γι’ αυτήν, αλλά και αφήνονται στις εξελίξεις της, ζουν γ’ αυτές, λατρεύουν – λες – την ίδια, κάνουν και δίνουν τα πάντα για να αποκτήσουν τα προϊόντα της και να ζήσουν τα επιτεύγματά της!

Ωστόσο, όπως θα δούμε, λειτουργεί κατά έναν παράξενο τρόπο. Αντιστρατεύεται την όποια ανθρωπιά έχουμε μέσα μας! Ως ψυχρή που είναι, θέλει κι εμείς να είμαστε το ίδιο! 

Ως μηχανή, θέλει το ίδιο κι εμείς έτσι να δρούμε στις σχέσεις μας με τους άλλους! Οπότε, για ποια «ωραία ζωή» μιλάμε και ποιον «ωραίο κόσμο» που θα μας οδηγήσει, αν απ’ αυτόν λείπει τελείως η ανθρωπιά; Αν όλα είναι μια μηχανή; Τι κι αν είναι αυτόματη, πολύχρωμη, πολυδιάστατη, μοδάτη, απόλυτη γοητευτική; Τόσο το χειρότερο!

Έλεγε πολύ χαρακτηριστικά ο Άγιος Παίσιος:

«Επειδή οι ανθρώπινες ευκολίες ξεπέρασαν τα όρια, έγιναν δυσκολίες. Πλήθυναν οι μηχανές, πλήθυνε ο περισπασμός, έκαναν και τον άνθρωπο μηχανή, και τώρα οι μηχανές και τα σίδερα κάνουν κουμάντο και τον άνθρωπο. Γι’ αυτό και οι καρδιές των ανθρώπων έγιναν σιδερένιες! Με όλα αυτά τα μέσα δεν καλλιεργείται η συνείδηση του ανθρώπου"

Είναι φανερό, λοιπόν, πως τα τεχνολογικά μας επιτεύγματα, μας περνούν όλο και πιο πολύ, όλο και πιο γρήγορα, απ’ το «εσύ» στο «εγώ»! Μας μεταβάλλουν σε σκληρούς και για τούτο άκαμπτους ατομικιστές!

Απόσπασμα Κ.Γ.Παπαδημητρακόπουλος