Πέρασε η γιορτή της Παναγίας μας…

  

Πέρασαν οι Παρακλήσεις. Πέρασαν τα κεριά, οι ύμνοι, οι ευχές, οι πανηγύρεις, τα «Χρόνια Πολλά». Οι ναοί γέμισαν από κόσμο, οι καρδιές συγκινήθηκαν, τα μάτια δάκρυσαν, τα χείλη ψιθύρισαν ένα «Παναγία μου, βοήθησέ με».

Και τώρα που όλα ησύχασαν, τώρα που επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας, μένει ένα ερώτημα: Τι έμεινε μέσα μας;

Έμεινε μόνο μια όμορφη φωτογραφία; Μια ανάμνηση από την πανήγυρη; Ένα τραπέζι με αγαπημένους ανθρώπους; Ένα κερί που άναψε και έσβησε;

Ή μήπως έμεινε κάτι βαθύτερο;

Έμεινε λίγη περισσότερη πίστη;
Λίγη περισσότερη προσευχή;
Λίγη περισσότερη υπομονή για τον άνθρωπο που μας δυσκολεύει;
Μια συγγνώμη που χρωστάμε;
Μια απόφαση να αλλάξουμε κάτι μέσα μας;

Γιατί η Παναγία δεν ήρθε στη ζωή μας μόνο για λίγες ημέρες του Αυγούστου. Δεν είναι μια γιορτή του ημερολογίου που περνά και τελειώνει.

Είναι η Μάνα που μένει.

Μένει δίπλα στον πονεμένο.
Δίπλα στον άρρωστο.
Δίπλα στη μάνα που ξενυχτά για το παιδί της.
Δίπλα στον πατέρα που κουβαλά σιωπηλά τις αγωνίες του.
Δίπλα στον νέο που ψάχνει τον δρόμο του.
Δίπλα στον μοναχικό άνθρωπο που κανείς δεν θυμήθηκε να ρωτήσει αν είναι καλά.

Η Παναγία μένει εκεί όπου υπάρχει δάκρυ. Εκεί όπου υπάρχει φόβος. Εκεί όπου μια ψυχή ψιθυρίζει μέσα στη νύχτα:
«Μητέρα του Θεού, μη με αφήσεις.»

Και Εκείνη δεν αφήνει.

Όμως το ερώτημα είναι άλλο: Εμείς θα μείνουμε κοντά Της;

Ή θα Την ξαναθυμηθούμε όταν έρθει η επόμενη δυσκολία;

Θα συνεχίσουμε την προσευχή μας και μετά τη γιορτή; Θα περάσουμε ξανά το κατώφλι της Εκκλησίας χωρίς να έχουμε απαραίτητα κάποιο πρόβλημα; Θα κρατήσουμε κάτι από την ταπείνωσή Της, από τη σιωπή Της, από την εμπιστοσύνη Της στον Θεό;

Γιατί αυτή είναι η αληθινή επιτυχία μιας γιορτής: όχι πόσο κόσμο είχε, όχι πόσο όμορφα στολίστηκε ο ναός, όχι πόσο μεγάλη ήταν η πανήγυρη.

Αλλά πόσες καρδιές άλλαξαν.

Αν μετά τη γιορτή αγαπάμε λίγο περισσότερο, συγχωρούμε λίγο ευκολότερα, προσευχόμαστε λίγο βαθύτερα και πλησιάσαμε έστω ένα βήμα περισσότερο τον Χριστό, τότε κάτι πραγματικά έμεινε.

Και αυτό το κάτι είναι πολύτιμο.

Γιατί τα λουλούδια θα μαραθούν. Τα κεριά θα σβήσουν. Οι πανηγύρεις θα τελειώσουν. Οι μέρες θα περάσουν.

Όμως η Χάρη μπορεί να μείνει.
Πέρασε, λοιπόν, η γιορτή της Παναγίας. Μα ας μην περάσει η Παναγία από την καρδιά μας.

Ας μείνει στο σπίτι μας.
Στην προσευχή μας.
Στα δάκρυά μας.
Στις χαρές μας.
Στις δύσκολες αποφάσεις μας.
Στον τρόπο που φερόμαστε στους ανθρώπους.

Και τότε θα καταλάβουμε πως η γιορτή δεν τελείωσε.
Γιατί όταν η Παναγία μένει στην καρδιά, η γιορτή συνεχίζεται όλο τον χρόνο.
 

π. Δημήτριος Αργύρης , Πρωτοπρεσβύτερος