Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ

  

Ένας διάλογος για την αγάπη, την επικοινωνία και τον Παράδεισο

• Γέροντα, γιατί χαιρόμαστε όταν επικοινωνούμε;

Γιατί έτσι μας έπλασε ο Θεός. Η επικοινωνία δεν είναι απλώς μια ανάγκη του ανθρώπου. Είναι στοιχείο της υπάρξεώς του. Ο Θεός είναι αγάπη, είναι κοινωνία προσώπων. 

Ο άνθρωπος, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού, κουβαλά μέσα του αυτή τη σφραγίδα. Να αγαπά, να κοινωνεί… να επικοινωνεί.
Γι’ αυτό υποφέρει όταν κλείνεται στον εαυτό του. Γι’ αυτό χαίρεται όταν βγαίνει από τον εαυτό του και συναντά τον άλλον.

• Δηλαδή η επικοινωνία είναι ζωή;

Η επικοινωνία είναι Παράδεισος. Όσο ο άνθρωπος επικοινωνούσε με τον Θεό, ζούσε τον Παράδεισο. Με την παρακοή διακόπηκε αυτή η επικοινωνία. Έφυγε από τον Θεό, έμεινε μόνος και μαζί με την επικοινωνία έχασε και τον Παράδεισο.

• Και τι έκανε ο Θεός;

Δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο. Ήρθε ο Ίδιος κοντά του, έγινε άνθρωπος και έδωσε την εντολή: «Αγαπάτε αλλήλους».

• Γιατί εντολή, γέροντα, και όχι μια απλή συμβουλή;

Γιατί είναι ο μοναδικός δρόμος. Όποιος αγαπά τον αδελφό του, βρίσκει τον Θεό. Όποιος ενώνεται με τον αδελφό του, ενώνεται και με τον Θεό. Η αγάπη δεν είναι μία καλή πράξη ανάμεσα σε πολλές άλλες. Είναι ο τρόπος υπάρξεως του ανθρώπου, είναι ο τρόπος για τον οποίο πλάστηκε, είναι ο δρόμος της σωτηρίας του. Γι’ αυτό ο Χριστός δεν παρακάλεσε, έδωσε εντολή και έτσι φανέρωσε τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπου, της ζωής του.

• Και ο Χριστός, αφού αναλήφθηκε στους ουρανούς, έφυγε από κοντά μας;

Ο Ίδιος μάς υποσχέθηκε: «Εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος». Και ο Χριστός δεν αθετεί ποτέ τον λόγο Του. Είναι πάντοτε κοντά μας, πιο κοντά απ’ όσο φανταζόμαστε. Εμείς συνήθως έχουμε στραμμένη την προσοχή μας αλλού. Στις μέριμνες, στα προβλήματα, στις υποχρεώσεις, στα σχέδιά μας. 

Η καθημερινότητα μάς αποσπά. Άλλες προτεραιότητες γεμίζουν τον νου και την καρδιά μας.
Εκείνος όμως είναι παρών και περιμένει. Περιμένει να Τον δούμε. Περιμένει να Του μιλήσουμε. Περιμένει να Τον φωνάξουμε. Περιμένει να Του ανοίξουμε την καρδιά μας.

• Και ποια είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτής της αγάπης;

Η Θεία Κοινωνία. Μας δίνει το ίδιο Του το Σώμα και το Αίμα. Γίνεται ένα μαζί μας, ενώνεται μαζί μας, κατοικεί μέσα μας.
Τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει ο Θεός; Πόσο πιο κοντά θα μπορούσε να έρθει; Πόσο πιο καθαρά θα μπορούσε να μας δείξει ότι μας αγαπά; Ότι μας θέλει κοντά Του; Ότι θέλει να επικοινωνεί μαζί μας;

• Και γιατί περιμένει τόσο πολύ;

Γιατί αγαπά και όποιος αγαπά, περιμένει, υπομένει, δεν πιέζει, δεν εγκαταλείπει, δεν κουράζεται να περιμένει. Περιμένει τη στιγμή της συνάντησης, τη στιγμή της επικοινωνίας, τη στιγμή της ενώσεως.
Αυτή είναι η αγάπη.

Να περιμένεις εκείνον που αγαπάς, μέχρι να μπορέσει να σε δει, να σε ακούσει και να σου ανοίξει την καρδιά του, ο ίδιος, ελεύθερα. Αυτό κάνει ο Θεός με τον άνθρωπο από τη στιγμή της πτώσεως μέχρι σήμερα και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι να Του ανοίξουμε εμείς, μόνοι μας, την πόρτα της καρδιάς μας.

• Τελικά, γέροντα, τι είναι ο Παράδεισος;

Ο Παράδεισος είναι η αγάπη. Η αγάπη είναι επικοινωνία και η αληθινή επικοινωνία με τον Θεό και τον άνθρωπο είναι η αρχή του Παραδείσου από αυτή τη ζωή. Γιατί ο Παράδεισος δεν είναι μόνο ένας τόπος που μας περιμένει. Είναι μια σχέση που υπήρχε από την αρχή. Μια σχέση που διακόπηκε από την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό. 

Μια σχέση που ο Θεός δεν έπαψε ποτέ να αναζητά και που μπορεί να ξαναρχίσει από αυτή τη στιγμή, από τώρα, από τη στιγμή που θα ανοίξουμε την καρδιά μας στον Θεό και στον αδελφό μας. Από κάθε στιγμή που η καρδιά αποφασίζει να απαντήσει στην αγάπη Του.

Αρχιμ. Βαρθολομαίος, Καθηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου