Λέγεται πως ο Φραγκίσκος της Ασίζης, σεβαστή μορφή της δυτικής χριστιανικής παράδοσης, συμβούλευε τους μοναχούς του πως, αν βρίσκονται σε έκσταση προσευχής και ένας πεινασμένος ζητιάνος χτυπήσει την πόρτα, πρέπει αμέσως να αφήσουν την έκστασή τους και να του ανοίξουν, γιατί ο Θεός άφησε την έκστασή τους και μπήκε σε αυτόν τον ζητιάνο.
Η βαθιά αυτή αλήθεια συναντά, με τον δικό της τρόπο, και την ορθόδοξη ασκητική παράδοση.
Ο Ιωάννης Κασσιανός διηγείται πως όταν επισκέφθηκε τους μοναχούς της Αιγύπτου, εκείνοι διέκοπταν πρόθυμα τον αυστηρό κανόνα της νηστείας τους για να τον φιλοξενήσουν.
Στην ερώτησή του γιατί το έκαναν αυτό, ένας γέροντας απάντησε με λόγια που θα μπορούσαν να συνοψιστούν έτσι: η άσκηση είναι δικό μου θέλημα, η φιλοξενία όμως και η αγάπη είναι εντολή του Θεού.
Θυμίζω εδώ και τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, ο οποίος ποθούσε διακαώς την εν ησυχία αδιάλειπτη προσευχή και είχε θεσπίσει ώρες που την προστάτευε με προσοχή.
Ωστόσο χαλούσε πρόθυμα το τυπικό του όποτε πληροφορούνταν για κάποια σοβαρή και επείγουσα ανάγκη συνανθρώπου του, γιατί ήξερε πως η προσφορά χρόνου στον πονεμένο άνθρωπο μπορεί να είναι εξίσου ευάρεστη στον Θεό με την ίδια την προσευχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου