Αγαπητοί μου αδελφοί,
Το σημερινό Ιερό Ευαγγέλιο μάς φέρνει μπροστά σε μία από τις δυσκολότερες, αλλά και ωραιότερες εντολές του Χριστού.
Ο Κύριός μας δεν μας ζητά απλώς να είμαστε καλοί άνθρωποι. Δεν μας ζητά απλώς να αγαπάμε εκείνους που μας αγαπούν.
Δεν μας ζητά να κάνουμε καλό μόνο σε εκείνους που μας κάνουν καλό.
Προχωρεί πολύ πιο πέρα.
Μας λέγει: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας, κάνετε καλό και γίνεσθε ελεήμονες, όπως και ο Πατέρας σας είναι ελεήμων».
Και εδώ ακριβώς φαίνεται η διαφορά του Ευαγγελίου από τη νοοτροπία του κόσμου.
Ο κόσμος λέει: «Με αγαπάς; Θα σε αγαπήσω». «Με βοηθάς; Θα σε βοηθήσω». «Με σέβεσαι; Θα σε σεβαστώ». «Με πληγώνεις; Θα σε πληγώσω περισσότερο».
Ο Χριστός όμως έρχεται και ανατρέπει αυτή τη λογική. Λέει στον άνθρωπο: Μην αγαπάς μόνο εκείνον που σε αγαπά. Αγάπα ακόμη κι εκείνον που σε πλήγωσε. Μην κάνεις καλό μόνο εκεί που περιμένεις ανταπόδοση. Κάνε το καλό επειδή είσαι παιδί του Θεού.
Πόσο δύσκολα ακούγονται όλα αυτά στη σημερινή εποχή!
Ζούμε σε χρόνια μεγάλης έντασης. Άνθρωποι θυμωμένοι. Οικογένειες χωρισμένες για μία κουβέντα. Αδέλφια που δεν μιλούν μεταξύ τους. Γείτονες που κρατούν κακία για χρόνια. Συνεργάτες που ανταγωνίζονται. Φίλοι που έγιναν εχθροί.
Και σήμερα, ακόμη περισσότερο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μία κουβέντα μπορεί να γίνει αιτία μίσους, διασυρμού και προσβολής.
Πόσο εύκολα γράφουμε κάτι σκληρό! Πόσο εύκολα πληγώνουμε! Πόσο δύσκολα όμως λέμε: «Συγχώρεσέ με». Και ακόμη δυσκολότερα: «Σε συγχωρώ».
Ο Χριστός, λοιπόν, μας καλεί σήμερα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία απλή ανθρώπινη ευγένεια. Μας καλεί να νικήσουμε το κακό όχι με άλλο κακό, αλλά με την αγάπη. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκρίνουμε την αδικία. Δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τον άλλον να μας καταστρέφει. Δεν σημαίνει ότι δεν βάζουμε όρια όταν χρειάζεται.
Αλλά σημαίνει ότι δεν αφήνουμε το μίσος να γίνει κύριος της καρδιάς μας. Γιατί, αδελφοί μου, το μίσος πρώτα καίει εκείνον που το κρατά μέσα του. Η κακία γίνεται δηλητήριο. Η εκδίκηση γίνεται φυλακή. Η μνησικακία γίνεται αλυσίδα. Και πολλές φορές ο άνθρωπος που μας πλήγωσε μπορεί να έχει ξεχάσει αυτό που έκανε, ενώ εμείς συνεχίζουμε να βασανιζόμαστε χρόνια ολόκληρα.
Γι' αυτό ο Χριστός δεν μας καλεί να συγχωρούμε επειδή ο άλλος το αξίζει. Μας καλεί να συγχωρούμε για να ελευθερωθεί η δική μας καρδιά. Να μη γίνουμε όμοιοι με εκείνον που μας αδίκησε. Να μη χάσουμε την ειρήνη μας. Να μη χάσουμε τον Χριστό από μέσα μας.
Και μας δίνει έναν πολύ απλό κανόνα: «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι να συμπεριφέρεστε και εσείς». Θέλεις να σε συγχωρούν; Συγχώρησε. Θέλεις να σε καταλαβαίνουν; Προσπάθησε πρώτα να καταλάβεις.
Θέλεις να σου μιλούν με σεβασμό; Μίλησε κι εσύ με σεβασμό. Θέλεις να μη σε συκοφαντούν; Μη συκοφαντείς. Θέλεις να σου συμπαρασταθούν όταν πέσεις; Στάσου και εσύ δίπλα σε εκείνον που έπεσε. Θέλεις μία καλή κουβέντα όταν πονάς; Χάρισέ την πρώτα σε έναν πονεμένο άνθρωπο.
Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν εφαρμόζαμε μόνο αυτόν τον έναν λόγο του Χριστού! Πόσα σπίτια θα είχαν σωθεί! Πόσες φιλίες δεν θα είχαν χαθεί! Πόσα παιδιά δεν θα μεγάλωναν μέσα σε εντάσεις! Πόσες έχθρες θα είχαν τελειώσει! Πόσοι άνθρωποι δεν θα πήγαιναν για ύπνο με δάκρυα!
Και όμως εμείς πολλές φορές ζητάμε να αλλάξει ο κόσμος, αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε εμείς. Ζητάμε ειρήνη, αλλά κρατάμε θυμό. Ζητάμε αγάπη, αλλά αρνούμαστε να συγχωρήσουμε. Ζητάμε δικαιοσύνη, αλλά όταν εμείς αδικούμε βρίσκουμε χίλιες δικαιολογίες.
Σήμερα λοιπόν ο Χριστός μάς λέει: Ξεκίνα εσύ. Μην περιμένεις από τον άλλον. Μην πεις: «Όταν μου ζητήσει συγγνώμη, θα τον συγχωρήσω». «Όταν αλλάξει εκείνος, θα αλλάξω κι εγώ». «Όταν κάνει το πρώτο βήμα, θα κάνω και εγώ το δεύτερο». Κάποιος πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα. Και ο Χριστιανός καλείται να έχει τη δύναμη να το κάνει. Όχι από αδυναμία. Αλλά από δύναμη ψυχής.
Γιατί εύκολο είναι να ανταποδώσεις το χτύπημα. Δύσκολο είναι να συγκρατήσεις το χέρι σου. Εύκολο είναι να απαντήσεις στην προσβολή. Δύσκολο είναι να κρατήσεις την καρδιά σου καθαρή. Εύκολο είναι να αγαπάς εκείνον που σου λέει καλά λόγια. Δύσκολο είναι να προσεύχεσαι για εκείνον που σε αδίκησε. Εκεί φαίνεται η χριστιανική ζωή. Εκεί φαίνεται αν το Ευαγγέλιο έγινε ζωή και όχι απλώς γνώση.
Και σήμερα, μαζί με αυτή τη μεγάλη διδασκαλία, η Εκκλησία μας προβάλλει και τη μορφή του Αγίου Ιεροθέου, Επισκόπου Αθηνών, ο οποίος συνδέεται με την πρώτη χριστιανική παρουσία στην Αθήνα και με το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου. Ο Άγιος Ιερόθεος έζησε σε μια εποχή όπου το να πιστέψει κάποιος στον Χριστό δεν ήταν εύκολο. Η Αθήνα είχε σοφία, φιλοσοφία, ρητορική, ανθρώπινη γνώση. Και όμως ο Ιερόθεος αναγνώρισε ότι πάνω από την ανθρώπινη σοφία υπάρχει η σοφία του Θεού. Άνοιξε την καρδιά του. Δέχθηκε την αλήθεια. Και αφιέρωσε τη ζωή του στον Χριστό.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται και η δική μας εποχή. Έχουμε γνώσεις. Έχουμε τεχνολογία. Έχουμε πληροφορίες. Μιλάμε μέσα σε δευτερόλεπτα με ανθρώπους στην άλλη άκρη της γης. Κι όμως πολλές φορές δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε στον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας. Ξέρουμε να χειριζόμαστε μηχανές, αλλά δεν ξέρουμε να χειριστούμε τον θυμό μας. Έχουμε μάθει να στέλνουμε μηνύματα, αλλά ξεχάσαμε να κοιτάμε τον άλλον στα μάτια. Έχουμε εκατοντάδες «φίλους» στις οθόνες μας και πολλοί άνθρωποι γυρίζουν το βράδυ σε ένα σπίτι γεμάτο μοναξιά.
Γι' αυτό το Ευαγγέλιο είναι τόσο επίκαιρο. Η κοινωνία δεν θα σωθεί μόνο με περισσότερη τεχνολογία. Θα σωθεί όταν ξαναβρούμε τον άνθρωπο. Όταν ξαναβρούμε το έλεος. Όταν μάθουμε να λέμε μία καλή κουβέντα. Όταν μάθουμε να ακούμε. Όταν συγχωρούμε. Όταν σταματήσουμε να χαιρόμαστε με την πτώση του άλλου. Όταν πονάμε με τον πόνο του.
Ο Χριστός τελειώνει τη σημερινή περικοπή με έναν συγκλονιστικό λόγο: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί».
Δεν είπε: «Γίνετε ισχυροί». Δεν είπε: «Γίνετε πλούσιοι». Δεν είπε: «Γίνετε σπουδαίοι στα μάτια των ανθρώπων».
Είπε: Γίνετε ελεήμονες. Γιατί εκεί μοιάζει ο άνθρωπος με τον Θεό. Όταν συγχωρεί. Όταν αγαπά. Όταν σκεπάζει το λάθος του άλλου. Όταν δίνει μία δεύτερη ευκαιρία. Όταν δεν εκδικείται. Όταν βλέπει πίσω από τη σκληρότητα ενός ανθρώπου την πληγωμένη ψυχή του.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν σήμερα: Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που δεν του μιλάμε; Υπάρχει κάποιος που περιμένει μία συγγνώμη από εμάς; Υπάρχει κάποιος που έχουμε καταδικάσει μέσα στην καρδιά μας; Υπάρχει κάποιος για τον οποίο ακόμη και η προσευχή μας δυσκολεύεται να βγει;
Αυτόν τον άνθρωπο ας φέρουμε σήμερα μπροστά στον Χριστό. Και ας Του πούμε: «Κύριε, μόνος μου δεν μπορώ να συγχωρήσω. Δώσε μου Εσύ δύναμη. Βγάλε από μέσα μου τον θυμό. Καθάρισε την καρδιά μου. Μη με αφήσεις να νικηθώ από το κακό».
Αδελφοί μου, ο κόσμος σήμερα δεν έχει ανάγκη από περισσότερη οργή. Έχει αρκετή. Δεν έχει ανάγκη από περισσότερη καταδίκη. Έχει αρκετή. Δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που δείχνουν συνεχώς με το δάχτυλο τους άλλους. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που απλώνουν το χέρι.
Ας γίνουμε εμείς αυτοί οι άνθρωποι. Και αύριο, όταν φύγουμε από τη Θεία Λειτουργία, ας μην πάρουμε μαζί μας μόνο μία όμορφη σκέψη. Ας πάρουμε μία απόφαση. Να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο. Να τηλεφωνήσουμε σε κάποιον με τον οποίο έχουμε απομακρυνθεί. Να βοηθήσουμε κάποιον χωρίς να περιμένουμε τίποτε. Να πούμε μία καλή κουβέντα εκεί όπου όλοι λένε κακές. Να κάνουμε εμείς την αρχή. Και τότε η σημερινή Θεία Λειτουργία δεν θα έχει τελειώσει όταν πούμε «Δι' εὐχῶν».
Θα συνεχιστεί μέσα στη ζωή μας. Γιατί ο αληθινός Χριστιανισμός αρχίζει εκεί ακριβώς όπου σταματούν τα λόγια και αρχίζουν οι πράξεις. Ας έχουμε τις πρεσβείες του Αγίου Ιεροθέου και ας ζητούμε από τον Θεό να μας χαρίζει καρδιά ελεήμονα, δύναμη συγχωρήσεως και αληθινή αγάπη.
Και όταν κάποτε σταθούμε ενώπιόν Του, ας μπορέσουμε να Του πούμε όχι ότι δεν μας πλήγωσε κανείς, αλλά ότι προσπαθήσαμε να μη μείνει μέσα μας μίσος για κανέναν.
Αμήν.
π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου