Γνώρισμα όλων ανεξαιρέτως των Αγίων μας,είναι το ταπεινό φρόνιμα.
Ενώ έχουν ανέβει αρκετά υψηλά στην κλίμακα των αρετών,εν τούτοις,πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι οι χειρότεροι από τους αμαρτωλούς.
Ότι ζουν εις βάρος της γης και δεν είναι άξιοι ούτε να σηκώσουν τα μάτια τους στον ουρανό. Έτσι αισθανόταν πάντοτε και ο όσιος Φιλόθεος.
Ενώ η ζωή του ολόκληρη ήταν δοσμένη στο Θεό, στην καθημερινή προσπάθεια για την καλλιέργεια του εαυτού του, στην εργασία των εντολών του Θεού, εν τούτοις, πίστευε ακράδαντα ότι δεν είναι τίποτα και άφηνε τον εαυτό του στο άπειρο έλεος του Θεού.
Εμείς αντίθετα,έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, δεν έχουμε το θάρρος να βρεθούμε αντιμέτωποι με την εσωτερική μας ασχήμια, πιστεύουμε κατά συνέπεια ότι έχουμε φθάσει στην τελειότητα και είμαστε σπουδαίοι και τρανοί.
Ο άνθρωπος ο οποίος δεν αναγνωρίζει τις αδυναμίες του δεν διορθώνεται κιόλα και έτσι δεν προοδεύει πνευματικά. Βρίσκεται διαρκώς σε ένα τέλμα και έχει την ψευδαίσθηση ότι υπερτερεί των άλλων και τους θεωρεί υποδεέστερους.
Οι Άγιοι που ήταν ταπεινοί γίγαντες, δεν μας εμπνέουν και τους προσπερνούμε αδιάφορα.
Αν είχαμε την αγία ταπείνωση,όλα θα ήταν διαφορετικά.Θα είχαμε επίγνωση του εαυτού μας και θα προσπαθούσαμε διαρκώς να διορθωθούμε.
Ποτέ όμως δεν είναι αργά.Ο άνθρωπος όσο ζει μπορεί να κάνει τα πάντα. Θέληση χρειάζεται και προσπάθεια για να ελκύσουμε την Χάρη του Θεού και τότε όλα αλλάζουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου