Το Σάββατο βράδυ ήταν μια ιεροτελεστία.

  

 

Το σπίτι μύριζε ξύλο και βρεγμένο χώμα από τη βροχή που έπεφτε έξω. Στο κέντρο της κουζίνας, η μεγάλη γαλβανιζέ σκάφη άχνιζε. Ήταν Σάββατο βράδυ.

«Εμπρός, σειρά σου τώρα!» είπε η Ελένη, η μητέρα, καθώς τύλιγε τη μικρή, τη Μαριώ, στην αφράτη πετσέτα. Το κορίτσι, ακόμα ζεστό από το μπάνιο, χαμογελούσε πλατιά, με τα μαλλάκια του κολλημένα στο μέτωπο. 

Η Ελένη την κοιτούσε με τρυφερότητα, νιώθοντας την ικανοποίηση ότι, παρά τις δυσκολίες, τα παιδιά της ήταν καθαρά και χορτάτα.

Στο βάθος, η μεγαλύτερη, η Άννα, χτένιζε τα μακριά, σγουρά μαλλιά της μπροστά στο φεγγίτη. Ήξερε ότι μετά το μπάνιο σειρά είχε η προετοιμασία για την Κυριακή: το σιδέρωμα των ρούχων, το γυάλισμα των παπουτσιών.

Ο μικρός, ο Κωστής, καθόταν σε μια γωνιά, προσπαθώντας να φορέσει την καθαρή του κάλτσα. Ήταν ήδη κουρασμένος και ήθελε να πέσει στο κρεβάτι. Η σκέψη της αυριανής μέρας, με την εκκλησία και το παιχνίδι με τους φίλους του, τον έκανε να βιάζεται.

Το φως της λάμπας πετρελαίου φώτιζε απαλά το δωμάτιο, δημιουργώντας σκιές που χόρευαν στους τοίχους. Στο τραπέζι, το κομμάτι το σαπούνι και η κανάτα με το γάλα θύμιζαν τις απλές χαρές της ζωής.

Το Σάββατο βράδυ ήταν μια ιεροτελεστία. Μια στιγμή που η οικογένεια μαζευόταν, που ο χρόνος φαινόταν να σταματά, που η αγάπη και η φροντίδα γίνονταν χειροπιαστές. 

Και αυτή η φωτογραφία, με τις χαμογελαστές φατσούλες και το αχνιστό νερό, θα έμενε για πάντα, για να θυμίζει αυτές τις στιγμές, τις στιγμές της αθωότητας και της οικογενειακής θαλπωρής.

Άννα Δανάλη