Κι εσύ να σε αγαπάς. Και αυτό να μην το ξεχνάς.

  

 

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που μένεις μόνος με τον εαυτό σου. Χωρίς θορύβους, χωρίς περισπασμούς, χωρίς την ανάγκη να εξηγήσεις τίποτα σε κανέναν. Και τότε αρχίζεις να αναλογίζεσαι τη διαδρομή σου. Από πού ξεκίνησες, πού βρίσκεσαι σήμερα και πού θα ήθελες να φτάσεις.

Θυμάσαι επιλογές, επιτυχίες, αποτυχίες, ανθρώπους που πέρασαν και έφυγαν, αλλά και εκείνους που παρέμειναν και έγιναν κομμάτι της ζωής σου. Αναρωτιέσαι ποιος είσαι, ποιος θα μπορούσες να είχες γίνει και ποιος εξακολουθείς να ονειρεύεσαι πως θα γίνεις.

Κι εκεί γεννιέται ένα ερώτημα: Έχουν τελικά αξία όλες αυτές οι σκέψεις ή μήπως απλώς βαραίνουν τον νου και την καρδιά μας, αναζητώντας απαντήσεις σε όσα ίσως δεν αλλάζουν;

Ίσως η αξία τους να βρίσκεται όχι τόσο στις απαντήσεις, όσο στην αυτογνωσία που μας προσφέρουν. Γιατί το παρελθόν δεν αλλάζει και το μέλλον δεν μας ανήκει ολοκληρωτικά. Είναι ένας τόπος άγνωστος, γεμάτος πιθανότητες και ανατροπές. Εκείνο που πραγματικά έχουμε στα χέρια μας είναι το παρόν. Το ποιοι είμαστε σήμερα και οι επιλογές που θα καθορίσουν τα επόμενα βήματά μας.

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ιδιαίτερη θέση έχουν οι άνθρωποι και οι σχέσεις που διαμορφώνουν την ύπαρξή μας. Κάποιοι ήρθαν για να μείνουν, άλλοι πέρασαν μόνο για ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας και κάποιοι έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ερωτήματα, απογοητεύσεις ή όμορφες αναμνήσεις. Όμως, αν το καλοσκεφτούμε, από όλους κάτι πήραμε και κάτι μάθαμε. Ακόμη κι από εκείνους που μας πλήγωσαν, μάθαμε κάτι για τον εαυτό μας, για τα όριά μας και για όσα αξίζουμε. 

Και υπάρχουν κι εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι που εμφανίζονται στη ζωή μας και, σχεδόν ανεπαίσθητα, μας κάνουν καλύτερους. Μας διευρύνουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, μας εμπνέουν, μας εξελίσσουν και μας βοηθούν να ανακαλύψουμε πλευρές του εαυτού μας που ίσως δεν γνωρίζαμε.

Θα τολμήσω λοιπόν να πω ότι οι σχέσεις δεν κρίνονται μόνο από τη διάρκειά τους, αλλά κυρίως από το αποτύπωμα που αφήνουν μέσα μας…

Μην ξεχνάμε όμως και το εξής, πως δεν είναι κάθε ανατροπή μια καταστροφή, ούτε κάθε απώλεια μια ήττα, ούτε ένας χωρισμός μια αποτυχία. Μερικές φορές, η ζωή μας απομακρύνει από όσα επιθυμούσαμε ή θεωρούσαμε ταιριαστά σ’εμάς, για να μας οδηγήσει εκεί όπου δεν θα είχαμε ποτέ σκεφτεί να αναζητήσουμε την ευτυχία.

Άλλωστε, πόσες φορές κάτι που κάποτε θεωρήσαμε αδιέξοδο δεν αποδείχθηκε τελικά η αρχή μιας καλύτερης διαδρομής;

Ίσως το λάθος μας είναι πως προσπαθούμε να περιορίσουμε τη ζωή στα δικά μας σχέδια, ξεχνώντας πως το απρόβλεπτο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της.

Το μυαλό μας μπορεί να σχεδιάζει, να προβλέπει και να ονειρεύεται, αλλά η ζωή έχει τη δική της, ανεξήγητη σοφία.

Γι’ αυτό, ίσως, δεν χρειάζεται να έχουμε διαρκώς την ανάγκη να ερμηνεύουμε κάθε τι που μας συνέβη ή να αναζητούμε ένα νόημα πίσω από κάθε επιλογή και κάθε απώλεια. Αρκεί να κρατάμε όσα μας δίδαξαν, να αναγνωρίζουμε όσα μας διαμόρφωσαν και να μην επιτρέπουμε στο χθες να στερεί χώρο από το σήμερα.

Άλλωστε, η ζωή δεν μας ζητά να έχουμε χαράξει από πριν ολόκληρη τη διαδρομή μας. Μας ζητά να είμαστε παρόντες, να εξελισσόμαστε, να τολμάμε και να παραμένουμε ανοιχτοί σε όσα δεν γνωρίζουμε ακόμη.

Ναι, μπορεί να κουβαλάμε τις πληγές του παρελθόντος, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας καθορίζουν στο τώρα μας, με τέτοιο απόλυτο τρόπο, που καταντούμε μαριονέτες τους.

Ας βάζουμε τον καλό λογισμό ότι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής μας να μην είναι αυτό που ήδη ζήσαμε ή αυτό που σχεδιάζουμε να ζήσουμε, αλλά εκείνο που δεν έχει ακόμη φανερωθεί μπροστά μας.

Και κάπως έτσι, ν’αφήνεις τις σκέψεις να ησυχάσουν και να συνεχίζεις. Με πίστη σε όσα έρχονται, με αποδοχή για όσα πέρασαν και με την καρδιά ανοιχτή στη ζωή.

Και κάτι τελευταίο…δεν χρειάζεται να τα έχουμε λύσει όλα, αρκεί να μπορούμε να συνυπάρχουμε με τις αβεβαιότητές μας, χωρίς να χάνουμε τη γαλήνη μας και την τρυφερότητα με την οποία αντικρίζουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο.

Η ζωή είναι ένα δώρο Θεού, τόσο πολύτιμο που δεν αρκεί απλώς να το αναγνωρίζουμε, οφείλουμε να το τιμούμε καθημερινά, επιλέγοντας να το ζούμε ουσιαστικά, με ευγνωμοσύνη, αγάπη και ανοιχτή καρδιά.

Ο Θεός σε αγαπά. Μην το ξεχνάς.
Κι εσύ να σε αγαπάς. Και αυτό να μην το ξεχνάς.