Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης.

  

 

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ο μεγάλος ασκητής και θαυματουργός της Καππαδοκίας. Ο ανάδοχος πατέρας του Αγίου Παϊσίου – Ένας ταπεινός εργάτης του Θεού, που έγινε καταφύγιο για χιλιάδες ψυχές.

 
Στις 10 Νοεμβρίου η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη ενός μεγάλου ασκητή, ενός αγιασμένου ιερέα και θαυματουργού της πίστεώς μας, του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου, γνωστού και ως Χατζηεφεντή.

Ο Άγιος Αρσένιος γεννήθηκε περίπου το 1840 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, από ευσεβείς γονείς, τον Ελευθέριο και τη Βαρβάρα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Θεόδωρος. Από μικρή ηλικία γνώρισε τον πόνο της ορφάνιας, καθώς έχασε τους γονείς του και μεγάλωσε μαζί με τον αδελφό του Βλάσιο υπό την προστασία της θείας τους. 

Ένα συγκλονιστικό γεγονός από την παιδική του ηλικία σημάδεψε τη ζωή του. Όταν κινδύνευσε να πνιγεί σε έναν χείμαρρο, διασώθηκε θαυματουργικά με τη βοήθεια του Αγίου Γεωργίου. Από τότε γεννήθηκε μέσα του η επιθυμία να αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στον Χριστό.

Στα Φάρασα ο Άγιος Αρσένιος δεν ήταν απλώς ένας ιερέας. Ήταν ο πατέρας, ο δάσκαλος, ο γιατρός των ψυχών και το καταφύγιο των ανθρώπων. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά και φρόντιζε να τους μεταδίδει την πίστη, την αγάπη προς τον Χριστό και την Ορθόδοξη παράδοση. Παρά τις δυσκολίες της εποχής, παρέμενε ακλόνητος στην προσευχή και στην ασκητική ζωή. 

Η φήμη του για την αγιότητα και τη θαυματουργική του χάρη εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την περιοχή. Άνθρωποι που υπέφεραν από ασθένειες, σωματικές και πνευματικές δοκιμασίες, έρχονταν κοντά του αναζητώντας παρηγοριά και βοήθεια.

Ο Άγιος προσευχόταν με πίστη, διάβαζε τις κατάλληλες ευχές και προσπαθούσε να οδηγήσει κάθε άνθρωπο κοντά στον Θεό. Δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους, αλλά αγκάλιαζε όλους με την ίδια πατρική αγάπη.

Η ιερή σχέση με τον Άγιο Παΐσιο.

Ένα από τα πιο συγκινητικά κεφάλαια της ζωής του Αγίου Αρσενίου είναι η σχέση του με τον μετέπειτα μεγάλο Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Το 1924, λίγο πριν από τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Καππαδοκίας, γεννήθηκε στα Φάρασα ο μικρός Αρσένιος Εζνεπίδης, ο μετέπειτα Άγιος Παΐσιος. Ο Άγιος Αρσένιος τον βάπτισε και του έδωσε το δικό του όνομα, Αρσένιος, παρά την επιθυμία των γονέων να ονομαστεί Χρήστος.

Με αυτή την πράξη, ο ταπεινός ιερέας της Καππαδοκίας άφησε μια ξεχωριστή πνευματική παρακαταθήκη στην Εκκλησία μας. Ο νονός έγινε ο Άγιος που θα μνημόνευε με βαθιά ευλάβεια ο πνευματικός του γιος, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ένας από τους πιο αγαπητούς σύγχρονους Αγίους της Ορθοδοξίας.Ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος αργότερα φρόντισε να συγκεντρώσει μαρτυρίες και πληροφορίες για τη ζωή του αναδόχου του, γράφοντας το βιβλίο «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης», ώστε να μη λησμονηθεί η αγιασμένη μορφή του.

Ο ξεριζωμός και η τελευταία επίγεια πορεία.

Το 1924, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ο Άγιος Αρσένιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μαζί με τους συμπατριώτες του την αγαπημένη του Καππαδοκία.Αποχαιρέτησε τα Φάρασα, τον τόπο όπου είχε αφιερώσει δεκαετίες ολόκληρες στη διακονία του Θεού και των ανθρώπων, και πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς.

Έφθασε στην Ελλάδα και κατέληξε στην Κέρκυρα. Η υγεία του ήταν ήδη επιβαρυμένη και η επίγεια ζωή του πλησίαζε στο τέλος της.Στις 10 Νοεμβρίου 1924 παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη πνευματική κληρονομιά.

Πολλά χρόνια αργότερα, τα ιερά λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, όπου φυλάσσονται ως πολύτιμος θησαυρός της Εκκλησίας μας.