Σήμερα εορτάζουμε τα εισόδια της Κυρίας Θεοτόκου....
Μια εορτή που δεν μας καλεί απλώς
να θαυμάσουμε τη μικρή Μαρία
που ανεβαίνει τα σκαλοπάτια του Ναού.
Μας καλεί να αναρωτηθούμε
πόσα σκαλοπάτια μας χωρίζουν από τον Θεό
και κυρίως τι είναι εκείνο
που μας εμποδίζει να τα ανεβούμε.
Ξέρεις....ο Θεός δεν αναζητά ανθρώπους
που απλώς βρίσκονται μέσα στον Ναό.
Αναζητά ανθρώπους
που λαχταρούν να βρίσκονται μαζί Του.
Η εικόνα της εορτής μας μεταφέρει ακριβώς
τη λαχτάρα μιας ψυχής
που βρίσκει τον προορισμό της.
Και αυτή η λαχτάρα είναι που μας λείπει.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς
πολλές φορές η δική μας σχέση με τον Θεό
δεν είναι μια σχέση που μας αναπαύει.
Είναι μια σχέση
που έχει καταντήσει να μας κουράζει.
Για αυτό και μετράμε τα λεπτά της προσευχής,
βαρυγκωμούμε όταν παρατείνεται μια ακολουθία,
κοιτάζουμε το ρολόι,
περιμένουμε πότε θα τελειώσει η Λειτουργία.
Κι ενώ βρισκόμαστε μέσα στον Ναό
ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας
ανυπομονεί να βγει έξω.
Μήπως τελικά
δεν είναι ο χρόνος που μας κουράζει
αλλά η κατάσταση της καρδιάς μας;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου