Ζωντανή Αναμετάδοση

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Η φυλακή των παθών

 

afronos plousioy

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη


Προς τους Εφεσίους, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί μου, απευθύνεται ο μέγας Απόστολος των Εθνών Παύλος, μέσα από την Αποστολική περικοπή που ακούμε σήμερα (Εφ. δ΄ 1-7).

Μικρό σε έκταση το σημερινό μας ανάγνωσμα, αλλά μεστό θείων αποκαλύψεων, όχι μόνο για τους χριστιανούς στους οποίους απευθυνόταν τότε, αλλά εξίσου και για εμάς σήμερα.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Παύλος, έχοντας προηγουμένως αναπτύξει τη δογματική και Τριαδολογική διδασκαλία, περνά τώρα σε μια πιο πρακτική προσέγγιση της πίστης.

Προσπαθεί να εμπνεύσει τους πιστούς, ώστε να εφαρμόζουν στην καθημερινή τους ζωή όσα διδάσκονται και να ανήκουν ουσιαστικά στο Σώμα του Χριστού, δηλαδή στην Εκκλησία.

Είναι, πολύ απλά, αυτό που θα λέγαμε σήμερα: πέρα από την πανεπιστημιακή θεολογία, η οποία είναι ασφαλώς χρήσιμη και απαραίτητη για τη μόρφωση και την κατάρτισή μας, υπάρχει και η εμπειρική θεολογία, εκείνη που δεν κατακτάται μόνο μέσα από τις σπουδές, αλλά κυρίως βιώνεται στην πράξη, στο εδώ και τώρα της καθημερινότητάς μας.

Πολύ εύστοχα ξεκινά να τους μιλά για τη μεγάλη αρετή της ενότητας.

Ως άριστος διδάσκαλος, δεν χρησιμοποιεί το αποστολικό του αξίωμα για να κερδίσει την προσοχή τους, αλλά επικαλείται την προσωπική κατάσταση στην οποία βρίσκεται εκείνη τη στιγμή.

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ». «Σας παρακαλώ, λοιπόν, εγώ, ο φυλακισμένος για χάρη του Κυρίου».

Δείχνει με αυτόν τον τρόπο πως η αγάπη και η ενότητά του με τον Χριστό είναι τόσο μεγάλη, ώστε βασικό του μέλημα, παρά τους διωγμούς, τις αμφισβητήσεις και τη φυλάκισή του, παραμένει να ενισχύσει τους πιστούς και να τους καταστήσει «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ», χωρίς διασπάσεις και διχασμούς.

Για τον λόγο αυτό, τους παραθέτει τις αρετές που οφείλουν να διατηρούν πάση θυσία, ώστε η ενότητά τους να παραμένει ισχυρή απέναντι σε κάθε κλυδωνισμό που θα παρουσιαζόταν μπροστά τους.

Πρώτα απ' όλα, θέτει ως βασικό θεμέλιο την ταπεινοφροσύνη. Χωρίς αυτήν, η πίστη μας θα ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτη.

Όλοι οι Άγιοί μας, με πρώτο παράδειγμα τον ίδιο τον Κύριό μας, έφτασαν στη θέωση έχοντας ως θεμέλιο αυτή τη μεγάλη αρετή.

Όποιον Άγιο προσκυνούμε και βλέπουμε αγιογραφημένο στους ιερούς ναούς μας, ας γνωρίζουμε πως ήταν πλήρης αυτής της αρετής.

Στη συνέχεια, μας υποδεικνύει την πραότητα, την αρετή εκείνη που μπορεί να κατευνάσει και να απομακρύνει τον θυμό.

Έπειτα, τη μακροθυμία, που κάνει τον άνθρωπο να δίνει χρόνο στον αδελφό του, χωρίς να βιάζεται να δικαιωθεί και χωρίς να προβαίνει σε σπασμωδικές και άστοχες κινήσεις.

Τέλος, αναφέρεται στην ανοχή, η οποία στην πράξη σημαίνει κατανόηση και αποδοχή της διαφορετικότητας. Όλοι οι άνθρωποι πάσχουμε, ο καθένας από τα δικά του πάθη και τις δικές του αδυναμίες.

Εκεί ακριβώς πρέπει να εστιάζουμε κάθε φορά, ώστε ο στόχος μας να μην είναι η αλλαγή του άλλου, κάτι που συχνά οδηγεί σε εντάσεις και διαπληκτισμούς, αλλά η αυτοβελτίωση του δικού μας εαυτού.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, ο Παύλος έχει κατανοήσει επακριβώς πως η ενότητά μας με τον Χριστό, διά του Αγίου Πνεύματος, αποτελεί ήδη μια πραγματικότητα.

Δεν αποσκοπεί στη δημιουργία αυτής της ενότητας, αλλά στο σημαντικότερο: στην τήρηση και τη διατήρησή της.

Τον βλέπουμε να έχει αντιληφθεί πλήρως το πρόβλημα της επιδίωξης της πρωτοκαθεδρίας και της αυτοπροβολής του καθενός ξεχωριστά. Δεν είναι κάτι άγνωστο σε εμάς.

Και σήμερα ακριβώς το ίδιο παρατηρούμε να συμβαίνει, ξεκινώντας από τον πιο στενό πυρήνα της κάθε Εκκλησίας, της κάθε ενορίας, και φτάνοντας ακόμη και στις ευρύτερες σχέσεις μεταξύ των πιστών.

Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι χώρος αυτοανάδειξης και προσωπικής προβολής, αλλά χώρος συλλογικής προσφοράς και αδιάκριτης αγάπης.

Αν δεν βιώνουμε πως μέσα στην Εκκλησία προσπαθούμε να αποδράσουμε από τη φυλακή των παθών μας και πως μόνο μέσα από την κοινή μας πορεία, όλοι μαζί, μπορούμε να σπάσουμε τα δεσμά του εγωκεντρισμού και της μοναδικότητας που μας διακατέχει, τότε, πολύ απλά, έχουμε αποτύχει στον σκοπό της εκκλησιαστικής μας ζωής.

Ας κατανοήσουμε, λοιπόν, πως μόνο ενωμένοι, διά της Θείας Κοινωνίας, μπορούμε να βιώσουμε τον Χριστό στην ολότητά Του.

Γιατί, διαφορετικά σκεπτόμενοι, κινδυνεύουμε πολλές φορές να κοινωνούμε, αλλά ο κόπος και ο πνευματικός μας αγώνας να αποβαίνουν μάταιοι, καθώς «εἰς κενὸν κοπιῶμεν».

Αμήν.

Πηγή: romfea.gr 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου