
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να κόψω το τσιγάρο.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να συγχωρήσω εκείνον, που με πλήγωσε.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να σταματήσω να κατακρίνω, τον διπλανό μου.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να συγκρατήσω τον θυμό μου.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να σταματήσω να λέω ψέματα.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να αφήσω την κακία, που έχω μέσα μου.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω, στον αδελφό μου, που έχουμε μαλώσει.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να σταματήσω να ζηλεύω, την ευτυχία των άλλων.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να αφήσω την υπερηφάνειά μου.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να βρω πέντε λεπτά για να προσευχηθώ.
Νηστεύω, αλλά δεν μπορώ, να αφήσω την κατάκριση, το κουτσομπολιό, και την αδιαφορία.
Και τότε, γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα: Τελικά, από τι νηστεύουμε;
Δεν είναι κακό, να αναγνωρίζεις τις αδυναμίες σου. Κακό είναι, να τις δικαιολογείς, και να μη θέλεις, να τις πολεμήσεις.
Εάν δεν μπορείς να κόψεις σήμερα το τσιγάρο, προσπάθησε αύριο. άν δεν μπορείς να συγχωρήσεις, γονάτισε και ζήτησε από τον Θεό, να μαλακώσει την καρδιά σου.
Εάν πέφτεις, σήκω ξανά.
Η νηστεία δεν είναι, διαγωνισμός αντοχής στο φαγητό.
Είναι αγώνας, αλλαγής της καρδιάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου