Κάποτε με ρώτησαν: «Πάτερ, πώς θα μάθουμε να προσευχόμαστε;». Τους απάντησα: «Ακούστε την καρδιά σας.
Κάτι μέσα της αναζητά τον Θεό, ακόμη κι όταν εσείς νομίζετε πως δεν Τον χρειάζεστε».
Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω πως η προσευχή δεν είναι μια θρησκευτική συνήθεια.
Είναι η βαθύτερη ανάγκη της ύπαρξής μας να συναντήσει Εκείνον για τον οποίο πλάστηκε.
Το παράξενο είναι πως μάθαμε να ζούμε άρρωστα και το ονομάσαμε φυσιολογικό. Συνηθίσαμε τον φόβο, τη μιζέρια, την καχυποψία, το μίσος.
Κι όμως, η καρδιά μας αντιστέκεται. Κάτι μέσα μας αρνείται να πιστέψει πως αυτή είναι όλη η ζωή.
Κάθε φορά που κοιτάζω τον Χριστό, δεν βλέπω μονάχα ποιος είναι ο Θεός. Βλέπω ποιος θα μπορούσε να γίνει ο άνθρωπος. Μια ύπαρξη γεμάτη φως, αγάπη και ελευθερία.
Ένα ον που δεν φτιάχτηκε για να το καταπιεί ο θάνατος.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αμαρτία μας να είναι ότι συμβιβαστήκαμε με μια ζωή πολύ μικρότερη από εκείνη για την οποία μας έπλασε ο Θεός.
Γιατί δεν γεννηθήκαμε απλώς για να επιβιώσουμε. Γεννηθήκαμε για να κοινωνήσουμε την Αιωνιότητα.
-π. Λίβυος-
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου