του Σεβ. Μητροπολίτη Γουμενίσσης κ. Δημητρίου
ξαφνιασμένο βάσανο (καί) τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου
(ἐκβαθυνόμενη ἀκοινωνησία σ᾽ ἕνα κόσμο ἐκρηκτικά ἐπικοινωνιακοῦ πολιτισμοῦ)
ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ Μητροπολίτες καί γενικότερα οἱ Κληρικοί ζήσαμε κατά κανόνα μιά μορφή «κοινωνικῆς ζωῆς καί δεοντολογίας» πού φαινόταν κοινωνικότερη, πιό ἀνοικτή, πιό ἀνθρώπινη, πιό εὐαίσθητη, πιό ἁπλή, πιό πιστή, πιό παραδοσιακή, πιό προσιτή, περισσότερο ὑποβοηθητική.
Ποιός τήν θυμᾶται σήμερα; Πάντως τά ζούσαμε ὅλα αὐτά καί συνοικοδομούσαμε, δέν ἦταν φαντασιώσεις.
Δέν ἐνοχλοῦσαν ἄλλωστε τίς ἐπί τῶν ἐθνικῶν ὁμογενοποιήσεων διεθνικές ἀναγνωρίσεις (ἀληθεύουσες ἤ συμφωνιακές), ὡς διαχειρίσιμα πεδία τοῦ ψυχροπολεμικοῦ σκηνικοῦ, πού προέκυψε γενετικά ἀπό τίς βόμβες (ἀτομικές καί μή) τοῦ Β´Π.Π.
Τό σκηνικό ἐκεῖνο ἄλλαξε πρό πολλοῦ ἄρδην. Ἀνασχεδιαστικά. Τεχνητά. Παγκοσμιοποιητικά.
Ἐκεῖνο τό ἀνθρωπινότερο σκηνικό (πού οἱ ἄνθρωποι τῆς ἕκτης, ἕβδομης καί ὄγδοης δεκαετίας χαρήκαμε, ἀναπνέοντας διακοινωνούμενη ἀνθρωπιά) δέν χρειάζεται πλέον στό πολιτικο - οικονομικό σύστημα καί κυρίως στό ἐπικυρίαρχο διεθνικό σύστημα.
Διατηρεῖται κάπως μόνο στίς ἀνούσιες πολιτιστικές ἀναγνωρίσεις καί στά διπλωματικά εὔσημα, ἴσως καί σέ ἀκαδημαϊκές παιδαγωγικές ἐπισημάνσεις, ἀλλά πάντως ἐλαχιστότατα ἕως καθόλου στίς πολιτικές ρητορεῖες.
Ἀπό πολιτική καί ἐπικοινωνιακή ἀνοχή ἐπί τοῦ παρόντος, ἐπαφίεται μόνο σέ μᾶς τούς ἐκκλησιαστικούς νά τό ἐπικαλούμεθα ὡς λογική ἐκλογίκευσης τοῦ ἀπειλητικά ἀντι-ανθρωπιστικοῦ αὐταξιακοῦ γιγαντισμοῦ τῶν πολυμέσων.
Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ὅτι ἡ κοινωνική ζωή καί δεοντολογία μεταβολίζεται συνεχῶς καί ραγδαῖα.
Ἡ ἀτομική καί ἡ κοινωνική ζωή περνάει μηχανιστικά καί ἐργαλειακά σέ δεύτερη μοίρα.
Ζοῦμε στήν ἐποχή τῶν ἀνασυνθετικά ἐργαλειοποιημένων καταιγιστικῶν νέων τεχνητο-γνώσεων καί …εὐκαιριῶν καί …δυνατοτήτων, στήν ἐποχή τῆς 4ης βιομηχανικῆς ἐπανάστασης, πού γίνεται κυριολεκτικά καί ὑποχρεωτικά τό μεδούλι τῆς ζωῆς μας, γιά μικρούς καί μεγάλους.
