Ποιος είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για μένα; - π. Γεώργιος Σχοινάς

 

Για την παραβολή του Σπορέως

  

Η Εκκλησία μας, με την ανάγνωση της παραβολής του Σπορέως, εγκαινιάζει άτυπα την κατηχητική χειμερινή περίοδο. Ο σπόρος, ο λόγος του Θεού, σκορπίζεται αφειδώς και αδιάκριτα σε όλες τις κατηγορίες, τα γένη και τις φυλές των ανθρώπων. 

Απευθύνεται στις καρδιές των ανθρώπων κάθε εποχής, για να ριζώσει και να καρποφορήσει εντός τους. Αλλοίμονο όμως! Σε ελάχιστες καρδιές βρίσκει δεκτικό και γόνιμο το έδαφος. Οι περισσότερες βασανίζονται από σκληρότητα, εμπάθεια και πώρωση πνευματική. Αξιοθρήνητη στειρότητα.

Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας, αιώνες πριν από τον Χριστό, προείπε, διά του Αγίου Πνεύματος, την τύφλωση, την αδιαφορία και την αναισθησία των ανθρώπων έναντι του λόγου του Θεού. Προτίμησαν το σκότος μάλλον παρά το φως, που δίνει τη ζωή. 

Τα λόγια του είναι δραματικά: «Ο Λόγος Σου έχει τυφλώσει τα μάτια τους και έχει σκληρύνει (πωρώσει) την καρδιά τους, ώστε να μη δουν με τα μάτια τους και να μη νοήσουν με την καρδιά τους και επιστρέψουν [σε Μένα], και τους θεραπεύσω».

Η πνευματική τύφλωση είναι το αποτέλεσμα της κακής προαίρεσης και της εμμονής του ίδιου του ανθρώπου στην αμαρτία. Όταν κάποιος κλείνει επανειλημμένα τα μάτια του στο φως της αλήθειας και της αγάπης, η καρδιά του σταδιακά «πωρώνεται», γίνεται σκληρή σαν πέτρα και χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται το θείο.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν το παράδειγμα του ήλιου. Ο ήλιος φωτίζει εξίσου όλο τον κόσμο· αν όμως κάποιος έχει άρρωστα μάτια ή κλείνει τις κουρτίνες του, το φως τον τυφλώνει ή μένει στο σκοτάδι. Δεν φταίει ο ήλιος, δηλαδή ο Θεός, γι’ αυτό, αλλά η κατάσταση των ματιών του ανθρώπου. 

Το «ἵνα μὴ ἴδωσι... καὶ στραφῶσι» (ώστε να μη δουν και να μην επιστρέψουν) δείχνει το τελικό στάδιο της πνευματικής νέκρωσης. Ο άνθρωπος εγκλωβίζεται τόσο πολύ στον εγωισμό και την κακία του, που η μετάνοια γίνεται γι’ αυτόν πρακτικά αδύνατη.

Έπειτα είναι και η εμπάθεια, ο εναγκαλισμός των παθών. Ο άνθρωπος ο εμπαθής με χαρά υποδέχεται αδιάκριτα και τα αγαθά και ωφέλιμα και τα βλαβερά και θανάσιμα και εγκλωβίζεται στη μανία και την κυριαρχία των παθών, τα οποία καταπνίγουν κάθε τι το αγαθό και θεϊκό μέσα του και τον αποκτηνούν. Και αυτές οι μέριμνες και το άγχος της ζωής κλέβουν την ειρήνη και την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

Ο γέροντας Εφραίμ από το Άγιον Όρος στην ενορία μας

 

Λόγια Αγίων.

 

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΞΑΝΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

  

Η επικοινωνία είναι τρόπος ζωής. ​Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να επικοινωνεί. Η σχέση του με τον Θεό ήταν η επικοινωνία μέσα στον παράδεισο. Η έξοδος από αυτόν διέκοψε αυτήν την επικοινωνία.

Χωρίς επικοινωνία ο άνθρωπος εγκλωβίζεται στις σκέψεις του, τις οποίες δεν μπορεί να τις μοιραστεί με άλλον γιατί απομονώνεται με αποτέλεσμα να τον πνίγουν. 

Μόνος του πλέον ο άνθρωπος, χωρίς επικοινωνία, χωρίς δόσιμο, χωρίς σχέση, χάνει την απλότητά του, θυμώνει εύκολα και μετατρέπεται σε «άγριο θηρίο έτοιμο να κατασπαράξει το θήραμά του».

Αυτήν την επικοινωνία ήρθε ο Χριστός στην γη για να αποκαταστήσει. Έδωσε την εντολή της αγάπης, «αγαπάτε αλλήλους», ως μόνο τρόπο για να μπορέσει ο άνθρωπος να επανέλθει στην πρώτη του κατάσταση, να ηρεμήσει και να αρχίσει να επικοινωνεί με τον πλησίον.

Μέσα σ' αυτές τις σκέψεις έρχεται αυθόρμητα προβληματισμός, βλέποντας ανθρώπους να διακόπτουν αυτή την επικοινωνία και να εγκλωβίζονται πίσω από τις ιδεοληψίες τους.

Ανθρώπους που αισθάνονται αδιάβλητοι, υπεράνω κριτικής και ελέγχου, έχοντας «αναπαύσει» τη συνείδησή τους στην απόλυτη βεβαιότητα ότι κατέχουν το σωστό.

​Όταν αυτή η βεβαιότητα ακυρώνει την ενσυναίσθηση, την αγάπη και τα απλά, τα αυτονόητα της ζωής, αναρωτιέμαι... πώς φτάνει ο άνθρωπος σε αυτή την τύφλωση;

​Αναζητώντας απαντήσεις από την σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά διαβάζοντας και από τους Αρχαίους Σοφούς, βλέπει κανείς πως αυτή η διαδρομή είναι παλιά και πάντα ίδια.

Είναι η αλυσίδα που ξεκινά από την ευημερία και την απόλυτη βεβαιότητα, η οποία γεννά την Ύβρη, την αλαζονεία, τον εγωισμό και την περιφρόνηση των ορίων. Ο άνθρωπος τυφλώνεται, παύει να βλέπει καθαρά, θεωρεί το λάθος του για σωστό και αποκόπτεται σταδιακά, αλλά δυναμικά από τους γύρω του.

Όμως, αργά ή γρήγορα, έρχεται η Νέμεσις, η ίδια η ζωή που επαναφέρει την αλήθεια και προσγειώνει απότομα τον υβριστή.

12 Οκτωβρίου – Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

  

Σήμερα, 12 Οκτωβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, ενός από τους σπουδαιότερους μυστικούς θεολόγους της Εκκλησίας μας, ο οποίος με τη ζωή, την προσευχή και τη διδασκαλία του ανέδειξε το μεγαλείο της ζωντανής κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό.

Ο Άγιος Συμεών γεννήθηκε το 949 μ.Χ. στη Γαλάτη της Παφλαγονίας και από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον δρόμο της αφιερώσεως στον Χριστό. 

Έζησε με βαθιά μετάνοια, αδιάλειπτη προσευχή και θερμή αγάπη προς τον Θεό, αναζητώντας όχι μια τυπική σχέση με την πίστη, αλλά την προσωπική εμπειρία της θείας Χάριτος.

Η διδασκαλία του παραμένει μέχρι σήμερα ένας πολύτιμος πνευματικός θησαυρός για κάθε χριστιανό. 

Ο Άγιος Συμεών τόνιζε ότι ο άνθρωπος καλείται να γνωρίσει τον Θεό βιωματικά, μέσα από την κάθαρση της καρδιάς, την ταπείνωση, την ειλικρινή μετάνοια και την προσευχή. Η πίστη, όπως δίδασκε, δεν είναι απλώς λόγια και εξωτερικές συνήθειες, αλλά μια ζωντανή σχέση αγάπης με τον Ιησού Χριστό.

Η εκ των μυχίων αγάπη

 

 

του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη

---

Στον πρώτο Επίσκοπο Κρήτης, αγαπητοί μου αδελφοί, αναφέρεται σήμερα ο Απόστολος Παύλος, κατά το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15).

Στον Άγιο Τίτο, λοιπόν, παραθέτει λόγους καθοδηγητικούς, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει και να εξομαλύνει την επικρατούσα άσχημη κατάσταση στην Εκκλησία της Κρήτης.

Τα προβλήματα ήταν πάμπολλα. Δεν υπήρχε ενότητα στη χριστιανική κοινότητα. Οι πιστοί ήταν διαχωρισμένοι, διασπασμένοι σε ομάδες, ενώ παρατηρούνταν άσχημες συμπεριφορές ακόμη και από τους ίδιους τους κληρικούς.

Παράλληλα, πολλοί στερούνταν της ορθής κατήχησης, εξαιτίας της προϋπάρχουσας κατάστασης. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, για ακόμη μία φορά, κάποιοι χριστιανοί εξ Ιουδαίας χώρας και νοοτροπίας περιέπλεκαν την ατόφια πίστη στον Χριστό με τα δικά τους φαρισαϊκά γνωρίσματα και τις εμμονές τους.

Έτσι, λοιπόν, ο Παύλος παρεμβαίνει, επιδιώκοντας, τώρα που η Εκκλησία βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της βήματα, να επαναευαγγελίσει τους πιστούς μέσω του Επισκόπου τους και να προλάβει την πλήρη διάσπασή τους.

Τονίζει ότι οι χριστιανοί δεν πρέπει να αναλώνονται σε διαμάχες θεολογικές, πολιτικές και φυλετικές, αλλά να αφοσιώνονται σε αγαθές πράξεις, στη φιλανθρωπία και σε ό,τι προάγει την ενότητα.

Παράλληλα, επισημαίνει ότι η πίστη και τα δόγματα δεν αλλάζουν.

Γι’ αυτό και υπογραμμίζει, με ιδιαίτερη αυστηρότητα, ότι, ύστερα από μία ή δύο νουθεσίες, όσοι επιμένουν να σπέρνουν τη διχόνοια πρέπει να αποφεύγονται, καθώς η συναναστροφή μαζί τους κινδυνεύει να οδηγήσει σε περαιτέρω εντάσεις και διαμάχες. 

Αν σταθούμε εδώ, θα διακρίνουμε το πνεύμα του μεγάλου Παύλου, το οποίο διατρέχει διαχρονικά την πορεία της Εκκλησίας, από την εποχή του Αποστόλου και τις Οικουμενικές Συνόδους έως και τις ημέρες μας.

Λογια Αγίων.

 

ΟΙ ΔΟΚΗΣΙΣΟΦΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

 

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11)

«Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀκολουθεῖ πλανερὲς διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μιὰ δυὸ φορές, κι ἂν δὲν ἀκούσει ἄφησέ τον, μὲ τὴ βεβαιότητα πὼς αὐτὸς ἔχει πιὰ διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του». 

Η Κυριακή Δ’ Λουκά είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην μνήμη των 367 Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, αυτής που έδωσε θεολογικό και δογματικό τέλος στην Εικονομαχία, ξεκαθαρίζοντας ότι ο Χριστός και οι Άγιοι μπορούν να ιστορούνται στους ναούς και να τιμώνται από τους πιστούς. 

Ο Χριστός, διότι είναι ο Υιός του Θεού που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε ένας από εμάς, και οι άγιοι, διότι είναι οι εικόνες του Θεού, τουτέστιν οι εικόνες του Υιού και Λόγου του Θεού και σωματικά και πνευματικά.

Ίσως αναρωτηθούμε κατά πόσον αυτή η εορτή έχει κάποιο νόημα στους καιρούς μας. Κι αυτό διότι έχουμε τη δυνατότητα, εφόσον είμαστε ενταγμένοι στην Εκκλησία και τη ζωή της, να γνωρίζουμε ποιες είναι οι αιρέσεις και να μην κινδυνεύουμε να πλανηθούμε. Τα χρόνια των Πατέρων οι αιρέσεις δίχαζαν την Εκκλησία. Ισχυρά πνευματικώς πρόσωπα είχαν ακολούθους και διέδιδαν τις πλανεμένες ιδέες τους στους πιστούς, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες διαμάχες και κίνδυνοι περί της αληθείας. 

Σήμερα κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα τον εκκλησιαστικό αναφορικά με τα δόγματα. Υπάρχουν όμως συμπεριφορές και νοοτροπίες, οι οποίες λειτουργούν ως αφορμήσεις πλάνης και δυσκολεύουν την μαρτυρία του μηνύματος της Εκκλησίας στους καιρούς μας, για τον πρόσθετο λόγο ότι οι φορείς τους διεκδικούν την αυθεντία, την βεβαιότητα ότι είναι οι σωστοί και αναζητούν και καταλογίζουν αιρετικές τοποθετήσεις σε όσους προσπαθούν να δώσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου στη γλώσσα που καταλαβαίνει ο σύγχρονος άνθρωπος. 

Φανατίζουν οι προστάτες του Θεού και δημιουργούν κλίμα διχασμού στην Εκκλησία. Αντί να φωτίζουν και να επισημαίνουν θέσεις, αναζητούν εχθρούς, κάτι που είναι το σήμα κατατεθέν του φανατικού. Πρέπει να έχω εχθρούς, για να δικαιολογώ την ύπαρξη και παρουσία μου.

Ὁ Ἅγιος Φίλιππος ὁ Ἀπόστολος

 

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης καὶ ἦταν διάκονος μεταξὺ τῶν ἑπτὰ διακόνων τῆς πρώτης Ἐκκλησίας στὴν Ἱερουσαλὴμ (Πράξ. στ’).

Ἐπίσης, ἦταν ἔγγαμος καὶ εἶχε τέσσερις θυγατέρες, προικισμένες μὲ προφητικὸ χάρισμα. (Πράξ. κα’ 8 – 9). Ὁ Φίλιππος, ὅμως, δὲν στάθηκε μόνο στὴν Ἱερουσαλήμ. 

Πῆγε στὴ Σαμάρεια καὶ κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο, σὰν γνήσιος καὶ αὐτὸς «Ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ πίστιν ἐκλεκτῶν θεοῦ καὶ ἐπὶ γνῶσιν ἀληθείας τῆς κατ’ εὐσέβειαν». Δηλαδὴ Ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ διδάξει μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ἐξέλεξε ὁ Θεός, τὴν πίστη καὶ τὴν ἐπίγνωση τῆς ἀλήθειας, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν εὐσέβεια.

Ἐκεῖ στὴν Σαμάρεια, διὰ τοῦ κηρύγματός του βάπτισε χριστιανὸ τὸν Σίμωνα τὸν μάγο. Ἔπειτα, ὁ Φίλιππος συνάντησε στὸ δρόμο του τὸν Εὐνοῦχο τῆς βασίλισσας Κανδάκης, καὶ ἀφοῦ τὸν κατήχησε, βάπτισε καὶ αὐτὸν Χριστιανό. Κατόπιν, πῆγε στὶς Τράλλεις τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπου μὲ τὴ διδασκαλία του ἔπεισε ὅλους σχεδὸν τοὺς κατοίκους τῆς πόλης νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό.
Ὁ Φίλιππος στὴν πόλη αὐτή, ἀφοῦ ἔκτισε καὶ χριστιανικὸ ναό, παρέδωσε στὸν Θεὸ τὴν ψυχή του.

Καληνύχτα!

  

"Κρέμασα" την καλυνύχτα στο φως του φεγγαριού που χάνει 

τη λάμψψη του ολόγιομου και ψιθύρισα στ' αστέρια μια ευχή...

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας.

  

10η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, εορτάστηκε πρώτη φορά το 1992 και ως στόχο έχει την ευαισθητοποίηση του κοινού γύρω από τις ψυχικές διαταραχές. 

Την ημέρα αυτή διοργανώνονται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο εκδηλώσεις με θέμα την ψυχική υγεία, κατά τη διάρκεια των οποίων σχετικοί φορείς και οργανισμοί καλούν τους συμμετέχοντες να προβληματιστούν για τα ψυχικά νοσήματα, να ενημερωθούν για τους τρόπους αντιμετώπισής τους και να εστιάσουν σε ένα φαινόμενο ψυχικής υγείας που αφορά το ευρύ κοινό. Έτσι και φέτος, η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας επικεντρώνεται στην Πρόληψη της Αυτοκτονίας.

Προτού αναφερθούμε, στο αυξανόμενο ζήτημα της αυτοκτονίας και τους τρόπους που μπορεί ο καθένας μας να βοηθήσει έναν συνάνθρωπό του, που έχει αυτοκτονικές σκέψεις, ή προχωρά σε αυτοκτονικές πράξεις, κρίνεται σκόπιμο να θέσουμε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μας, την έννοια της ψυχικής υγείας, αυτή καθαυτή.

Γιατί αγάπησε τόσο πολύ ο Χριστός το περιθώριο;

  

Έχοντας κατά νου τις δύο πόρνες αγίες, Οσία Πελαγία και Αγία Ταϊσια, που εορτάζουμε σήμερα, τίθεται το ερώτημα:Γιατί αγάπησε τόσο πολύ ο Χριστός το περιθώριο;

Μήπως θέλησε να εντάξει όλους όσους ήταν μέσα στα ορθά αποδεκτά κοινωνικά πλαίσια σε έναν άλλο εναλλακτικό επαναστατικό τρόπο ζωής;Να μας βγάλει από το νόμιμο και να μας μυήσει στο παράνομο; 

Ή μήπως ήθελε να πάρει τους περιθωριακούς από το παράμερο και το σκοτεινό και να τους φέρει στα αποδεκτα κοινωνικά όρια των νοικοκυρεμένων ανθρώπων;Να τους δώσει την σωτηρία μέσα στα όρια του καθωσπρέπει και του υγιούς; Δηλαδή αφού πρώτα τους αποκαταστήσει μπροστά στην κοινωνία .

Όσοι δέχονται μία από τις δύο περιπτώσεις σαν απόλυτες έχουν παρεξηγήσει την σωτηρία και πορεύονται με συστήματα θρησκευτικά και αλλότρια. Δεν νομίζω ότι ο Χριστός ενδιαφέρθηκε για την εξωτερική διαγωγή ή από την άλλη γοητεύτηκε από την ασυμβίβαστη ζωή μας. Αυτά είναι εξίσου μάταια.

Πιστεύω ότι πριν αυτή η κίνηση ειχε δυναμικό συμβολισμό. Πριν από τόν Ερχομό του Χριστού, αλλά και μετά, όσο υπάρχει αμετανοησία στον κόσμο,όλοι μας είμαστε στο περιθώριο, απομακρυσμένοι και αυτονομημένοι από τον Θεό και επαναστατημένοι και αναπαυόμενοι στον τρόπο ζωής , τον οποίον έχουμε διαλέξει.Όταν ο Χριστός διάλεξε να γεννηθεί μέσα στην πόλη της αμαρτίας και να μεγαλώσει άσημος και να προσεταιριστεί όλους τους περιθωριακούς, προσέγγιζε την ίδια την Ανθρωπότητα, αυτή πού βρίσκεται εκτός της Εδέμ. 

Μας έδωσε την εικόνα ολου του περιθωριοποιημένου από τον Παράδεισον ανθρώπου.Δεν διάλεξε τους κατά κόσμον δίκαιους, για να μην φανεί οτι ήρθε στον κόσμο γι αυτούς, να τους ξεχωρίσει σαν σαρβαιβορς ενός παγκόσμιου ναυαγίου, καίτοι ανάμεσα τους βρίσκονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες και ουδείς ακατακριτος, αλλά τους προφανέστερα αμαρτωλούς, αυτούς για τους οποίους θα μπορούσε να καταλάβει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, ότι διάλεξε να προσεγγίσει για να εικονίσει τις πληγές και την πτώση μας.Του όλου ανθρωπου. Να μας δώσει σημείο, στίγμα για το που βρισκόμαστε.

Εκεί που δεν υπάρχει η αγάπη βρίσκεται η κόλαση.

 

Ο Κύριος σου δείχνει τη δυστυχία του άλλου για να δει πώς θα αντιδράσεις. Θα προσευχηθείς για τον πλησίον σου; Θα τον βοηθήσεις; Και με αυτό τον τρόπο σε καλεί να εκπαιδεύεσαι στην αγάπη και να την καλλιεργείς.  

Η αγάπη υπερτερεί όλων των κανόνων και των νόμων. Αγαπήστε τους πάντες. Αν δεν μπορείτε τουλάχιστον να έχετε καλή προαίρεση. 

Να απευθύνεσαι σε όλους με λέξεις αγαθές. Ο καλός λόγος έχει μεγάλη δύναμη.

Οἱ Ἅγιοι Εὐλάμπιος καὶ Εὐλαμπία τὰ ἀδέλφια

 

Ἔζησαν στὰ χρόνια του αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ (296 μ.Χ.). Ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν χριστιανῶν ἦταν σκληρὸς καὶ ἀνελέητος. 

Γι’ αὐτό, ὁ Εὐλάμπιος καὶ ἡ ἀδελφή του Εὐλαμπία κρύβονταν μαζὶ μὲ ἄλλους χριστιανοὺς στὸ βουνό. Ἐκεῖ, ζοῦσαν καλλιεργώντας τὴν προσευχὴ καὶ τὴ μελέτη τῶν Ἱερῶν Γραφῶν.

Κάποια μέρα, ὁ Εὐλάμπιος πῆγε στὴ Νικομήδεια νὰ προμηθευθεῖ τροφές. Ἀλλὰ οἱ εἰδωλολάτρες τὸν ἀναγνώρισαν καὶ ἀμέσως τὸν συνέλαβαν. 

Βέβαια, στὴν ἐρώτηση τοῦ βασιλιὰ ἂν πιστεύει στὸ Χριστό, ὁμολόγησε φανερὰ ὅτι εἶναι χριστιανός, ὁπότε τὸν ἔβαλαν μέσα σὲ εἰδωλολατρικὸ ναὸ γιὰ νὰ θυσιάσει μὲ τὴ βία. 

Ὁ Εὐλάμπιος, ὅμως, διὰ τῆς προσευχῆς συνέτριψε τὸ εἴδωλο τοῦ θεοῦ Ἄρη. Καὶ ἐνῷ ἄρχισαν νὰ τὸν μαστιγώνουν μὲ τὸν πιὸ ἀπάνθρωπο τρόπο, ὅρμησε ἡ ἀδελφή του Εὐλαμπία, καὶ ἀφοῦ τὸν ἀγκάλιασε, παρακάλεσε τὸ Θεὸ νὰ τὴν ἀξιώσει νὰ συμμαρτυρήσει μὲ τὸν ἀδελφό της. 

Τότε ἔβαλαν καὶ τοὺς δυὸ σὲ ἕνα καζάνι μὲ βραστὸ νερό. Ἀλλὰ διὰ θαύματος αὐτοὶ δροσίζονταν, καὶ ἔτσι βγῆκαν σῶοι καὶ ἀβλαβεῖς.

Αὐτὸ ἔκανε νὰ πιστέψουν στὸ Χριστὸ 200 εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι μαζὶ μὲ τὸν Εὐλάμπιο καὶ τὴν Εὐλαμπία ἀποκεφαλίστηκαν ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας τοῦ Κυρίου.